Εκείνο το δροσερό καλοκαιρινό βράδυ, γύρω από το οχυρό της Κιριά, τη φρουρούμενη καρδιά της ασφάλειας του ισραηλινού κράτους, στο κεντρικό Τελ Αβίβ, η ζωή συνεχιζόταν κανονικά: η πόλη ανέπνεε, οι δρόμοι της κρατούσαν ακόμη τον θόρυβό τους. Εκεί κάτω, όμως, μέσα στο απόρθητο κέντρο επιχειρήσεων, η σιωπή ήταν απόλυτη.
Ο αρχηγός της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, καθόταν αμίλητος μπροστά στις οθόνες. Δίπλα του βρίσκονταν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο αρχηγός του γενικού επιτελείου του ισραηλινού στρατού, Εγιάλ Ζαμίρ. Αυτό που έβλεπαν ήταν πλάνα από το Ιράν. Μόνο που εκεί δεν κινούνταν ισραηλινοί κομάντος, ούτε πράκτορες με ξένα διαβατήρια και αλλαγμένες ταυτότητες. Ηταν ιρανοί πολίτες.
Ηταν ένα κρυφό στράτευμα της Μοσάντ μέσα στο Ιράν, ενεργοποιημένο την κρισιμότερη στιγμή: στις 13 Ιουνίου 2025, την ώρα που ξεκινούσε ο Πόλεμος των Δώδεκα Ημερών.
Θα περνούσε σχεδόν ένας χρόνος μέχρι να αποκαλυφθούν, τις τελευταίες ημέρες, λεπτομέρειες για μια επιχείρηση χωρίς προηγούμενο. Κύριος στόχος της ήταν η καταστροφή κρίσιμων τμημάτων της ιρανικής αεράμυνας, ώστε η ισραηλινή αεροπορία να μπορεί πλέον να κινηθεί με μεγαλύτερη άνεση και να πλήξει ό,τι οι Ισραηλινοί αξιολογούσαν ως την πιο άμεση απειλή για την ασφάλειά τους.
Το Ισραήλ γνώριζε καλά ότι μια τέτοια επιχείρηση δεν μπορούσε να γίνει μόνο από αέρος. Γνώριζε επίσης ότι η αποστολή μεγάλου αριθμού Ισραηλινών πρακτόρων στο έδαφος του Ιράν ήταν εκτός συζήτησης. Από τότε που ανέλαβε τη Μοσάντ, ο Μπαρνέα είχε τραβήξει την υπηρεσία μακριά από την παλιά της λογική. Η υπόθεση Μαμπχούχ στο Ντουμπάι, το 2010, αν και είχε πετύχει τον στόχο της – την εξόντωση του συνιδρυτή της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς – είχε δείξει τα όρια μιας εποχής που άλλαζε. Ο εντοπισμός των πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι ταξίδευαν με πλαστά διαβατήρια άλλων χωρών, υπήρξε τεράστιο πλήγμα.
Ο Μπαρνέα άλλαξε αυτό το μοντέλο. Οχι μόνο στις δομές εντός του Ισραήλ, αλλά κυρίως στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την ανθρώπινη κατασκοπεία: όχι πια ως μηχανισμό που συλλέγει απλώς πληροφορίες, αλλά ως εργαλείο που μπορεί να παράγει επιχειρησιακό αποτέλεσμα στο πεδίο. Εκεί όπου το 2018, στην κλοπή του ιρανικού πυρηνικού αρχείου από την καρδιά της Τεχεράνης, είχαν μετάσχει και Ισραηλινοί, το νέο μοντέλο άφηνε πλέον το βάρος στους τοπικούς πράκτορες – μαχητές.
Αυτό σήμαινε στρατολόγηση πολλών ιρανών πρακτόρων και προσεκτική δημιουργία ενός μεγάλου δικτύου, το οποίο εκτεινόταν – και, σύμφωνα με όσα προκύπτουν, εξακολουθεί να εκτείνεται – από τα χαμηλά μέχρι πολύ ψηλά. Το πιο συγκλονιστικό ίσως, όπως αποκαλύπτουν τώρα οι πρώτες διαρροές, είναι πως το Ισραήλ έφερε σε διαφορετικά κύματα, εδώ, στο εβραϊκό κράτος, όσους είχαν εξειδικευμένο ρόλο και τους εκπαίδευσε.
Ο εξοπλισμός έφτανε στο Ιράν για καιρό κομμένος σε μικρά κομμάτια, κρυμμένος μέσα σε αντικείμενα που δεν έπρεπε να τραβήξουν βλέμματα. Πύραυλοι, drones, κεφαλές, εξαρτήματα. Ο,τι χρειαζόταν για την αποστολή είχε περάσει από αθέατες διαδρομές.
Οι πράκτορες είχαν μάθει στο Ισραήλ πώς να τα συναρμολογούν και να τα χειρίζονται. Δεν γνώριζαν όμως από πριν τις λεπτομέρειες του σχεδίου. Πέρα από τα άτομα της κάθε ομάδας – και αυτό χωρίς να είναι πάντα δεδομένο – οι κατάσκοποι δεν ήξεραν ποιοι ήταν οι άλλοι. Ούτε και θα το μάθουν ποτέ. Οι περισσότεροι νόμιζαν ότι μόνο οι ίδιοι εκπαιδεύονταν.
Οι συντεταγμένες, ο τόπος ανάπτυξης και ο χρόνος ενεργοποίησης ήρθαν την τελευταία στιγμή, μέσα από κρυπτογραφημένη επικοινωνία. Κάποιοι πράκτορες βοήθησαν στο πλήγμα κατά της ανώτατης διοίκησης της Αεροδιαστημικής Δύναμης των Φρουρών της Επανάστασης. Αλλες ομάδες κινήθηκαν εναντίον τμημάτων της αεράμυνας και του βαλλιστικού πυραυλικού μηχανισμού. Το παράθυρο δράσης ήταν λίγα λεπτά. Επρεπε να χτυπήσουν την ίδια στιγμή που οι ισραηλινές αεροπορικές διαδρομές και τα κύματα πυρός απαιτούσαν να ανοίξουν συγκεκριμένα κενά, σε συγκεκριμένο χρόνο. Υπήρξαν δυσλειτουργίες. Σε τέτοιες επιχειρήσεις πάντα υπάρχουν. Αλλά το σύνολο λειτούργησε με τέτοια ακρίβεια που εξέπληξε ακόμη και στο Ισραήλ. Ηταν μια ολότελα νέα πραγματικότητα στον κόσμο της κατασκοπείας και της ασφάλειας. Μια επιχείρηση μέσα στο Ιράν, με στρατηγικό αποτέλεσμα, χωρίς να χρειαστεί τελικά να πατήσει εκεί ούτε ένας Ισραηλινός.
Για τον Μπαρνέα, εκείνη η νύχτα ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχία μιας επιχείρησης. Ηταν η δικαίωση μιας εσωτερικής επανάστασης που δεν υπήρξε εύκολη. Οσοι άφησαν τις πρώτες πληροφορίες να διαρρεύσουν – πιθανότατα κατόπιν οδηγίας της ίδιας της υπηρεσίας – τονίζουν πως όταν η επιχείρηση ολοκληρώθηκε, ο Μπαρνέα απλώς χαμογέλασε. Ελαφρώς, μετρημένα και για λίγο.
Τη Δευτέρα, ο Μπαρνέα ολοκλήρωσε την πενταετή θητεία του στη Μοσάντ και αποχώρησε. Πίσω του άφησε, μεταξύ άλλων, κάτι πολύ περισσότερο από έναν επιτυχημένο φάκελο επιχειρήσεων: άφησε ένα νέο μοντέλο μυστικού πολέμου.