Το λάθος του ΠΑΣΟΚ

Είχα διαβάσει κάποτε για όσους σκοπίμως και ιδιοτελώς επιχειρούν την ταύτιση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Αλέξη Τσίπρα ένα κείμενο που έλεγε πως «η βασική διαφορά του Τσίπρα με τον Ανδρέα, δεν είναι ότι σε ηλικία που ο ένας ήταν καθηγητής του Χάρβαρντ, ο άλλος έκανε καταλήψεις.

Ούτε ότι ο δεύτερος ήταν ένας ευφυής – συνειδητά – λαϊκιστής, ενώ ο πρώτος δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά λαϊκιστής. Ναι, και ο Ανδρέας έλεγε “Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα” και οικονομικές ασυναρτησίες. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τσίπρας τις πιστεύει κιόλας».

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν θεωρηθεί πολιτική ύβρις η ταύτιση των δύο προσώπων, η προσπάθεια μίμησης του Παπανδρέου από τον Τσίπρα, εκ του αποτελέσματος, καρποφόρησε για τον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκετό καιρό μετά, ο κομματικός απόγονος του Ανδρέα Παπανδρέου, Νίκος Ανδρουλάκης, επιχείρησε τα δύο τελευταία χρόνια να μιμηθεί τον Τσίπρα, πολλές από τις πρακτικές του, τη φρασεολογία και το ύφος της πολιτικής.

Η πολύφερνη δεξαμενή του Κέντρου, το πολυσυζητημένο μέτωπο της λογικής, με αμηχανία παρατηρεί το ΠΑΣΟΚ να μετατρέπεται σε πράσινο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας καταστροφικά πειστεί ότι αυτή η στρατηγική μπορεί να τον επαναφέρει στην εξουσία. Θεώρησαν ότι το 40% του ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι παλιοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Και πολλοί εξ αυτών ήταν. Αυτό που παραβλέπουν είναι πως δεν αποτελούν ένα συμπαγές τμήμα ψηφοφόρων.

ΣΥΡΙΖΑ τότε ψήφισαν από τις πλούσιες κυρίες του Ψυχικού που πείστηκαν ότι ο Τσίπρας θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ, μέχρι εκείνους που πίστεψαν ότι θα βαράει τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν. Μία δεκαετία μετά, αυτοί οι ψηφοφόροι έχουν κατευθυνθεί σε εντελώς διαφορετικά κόμματα και σίγουρα δεν θα επέστρεφαν σε έναν ΣΥΡΙΖΑ revisited.

Το στρατηγικό λάθος που έκανε το ΠΑΣΟΚ ήταν ότι πίστεψε πως ο κόσμος που έφυγε το 2012-15 και κατευθύνθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι εμπνεύστηκε από τη «δημιουργική ασάφεια» του Γιάνη Βαρουφάκη, θα μπορούσε να εμπνευστεί από την ίδια λογική και πολιτική αισθητική εν έτει 2026.

Ξεχνώντας ότι ο κόσμος αυτός έφυγε σε μία ιδιαίτερη ιστορική στιγμή, όταν επικράτησε ο συλλογικός παροξυσμός εξαιτίας των μνημονίων, κοινωνική ανισορροπία και αποσταθεροποίηση μεγάλου τμήματος των πολιτών. Οταν τελικά οι αριστεροί αγανακτισμένοι του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ακροδεξιούς αγανακτισμένους των ΑΝΕΛ συγκυβέρνησαν, αποκαλύφθηκε η ένδεια πολιτικού περιεχομένου και η απουσία συνεκτικής πρότασης.

Γι’ αυτό και η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 ήταν συντριπτική. Οι ψηφοφόροι δεν κατευθύνθηκαν τυχαία προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δίνοντάς του διαφορά 23 μονάδων. Αντί, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία της κυβερνητικής φθοράς των 7 ετών της ΝΔ, αποτελώντας το νέο μέτωπο της λογικής, το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης συσπείρωσε γύρω από το πρόσωπό του το 2023 στη μετά των μνημονίων εποχή, αντ’ αυτού, επιχείρησε να γίνει πράσινος ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ανταγωνιστές που διάλεξε ο Ανδρουλάκης τον νικούν κατά κράτος στο πεδίο που επέλεξε να παίξει. Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ προς τα Αριστερά ήταν ολέθριο πολιτικό και κυρίως στρατηγικό λάθος. Το ΠΑΣΟΚ συνομιλούσε με πρόσωπα που καθύβριζαν στο πρόσφατο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, ονειρευόταν συμπλεύσεις που προκαλούσαν τρόμο στο κεντρώο ακροατήριο, το οποίο ασθμαίνοντας λέει ότι θα ψηφίσει πάλι ΝΔ, στη σκέψη ότι ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ θα κατέληγε να τον κυβερνά το αποκαλούμενο «προοδευτικό μέτωπο» που συμπεριελάμβανε τον Παύλο Πολάκη.

Και το χειρότερο; Πλέον επανεμφανίστηκε ο original συριζαίος, Αλέξης Τσίπρας. Και καλώς ή κακώς, το original πάντα επικρατεί του imitation.