- Advertisement -
«Τα σύνορα είναι ανοιχτά και μπορεί κανείς να περάσει χωρίς χαρτιά»: είναι, σύμφωνα με μαρτυρίες μεταναστών, το μήνυμα που διαδόθηκε στα μαροκινά σόσιαλ μίντια, πυροδοτώντας μια πρωτοφανή μεταναστευτική έξοδο. Λογαριασμοί που στη συνέχεια εξαφανίστηκαν υποδείκνυαν σημεία πώλησης καταδυτικών στολών, βατραχοπέδιλων, γυαλιών κολύμβησης, φουσκωτών, ακόμα και αδιάβροχων τσαντών για τη μεταφορά εγγράφων και κινητών – παρουσιάζοντας παράλληλα στιγμιότυπα οθόνης από το Google Maps που καθοδηγούσαν τους επίδοξους μετανάστες προς την παραλία του Ταραχάλ.
Ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτούς τους λογαριασμούς; Αγνωστο. Ποιοι και γιατί πυροδότησαν τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα; Επίσης άγνωστο. Η πρόσφατη απόφαση του ισπανικού Ανώτατου Δικαστηρίου, η οποία αποκλείει τις άμεσες απελάσεις για παράτυπους μετανάστες που φτάνουν από τη θάλασσα, «εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά στα δίκτυα των μαφιών που διακινούν ανθρώπους και προκάλεσε μια χιονοστιβάδα αφίξεων στη Θέουτα», δήλωσε την Παρασκευή από την αυτόνομη πόλη ο ισπανός πρωθυπουργός, Πέδρο Σάντσεθ, αποδίδοντας το φαινόμενο (σε συμφωνία με την επίσημη εξήγηση που έδωσε και το Μαρόκο) στις εγκληματικές οργανώσεις εμπορίας ανθρώπων. Γιατί όμως επέτρεψαν οι δυνάμεις ασφαλείας του Ραμπάτ το πέρασμα αυτής της μάζας απελπισμένων; Γιατί δεν τους σταμάτησαν, όπως είχαν κάνει τους προηγούμενους μήνες και τα προηγούμενα χρόνια;
«Μήπως το Ραμπάτ επιδίωξε να τιμωρήσει τη Μαδρίτη;» αναρωτιέται η «Le Monde». Η γαλλική εφημερίδα σημειώνει πως η μαζική άφιξη μαροκινών πολιτών στον ισπανικό θύλακο σημειώθηκε εν μέσω προσέγγισης ανάμεσα στη Μαδρίτη και την Αλγερία. Για πρώτη φορά από το 2020, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας ταξίδεψε στο Αλγέρι, όπου συναντήθηκε στις 20 Ιουλίου με τον πρόεδρο Αμπντελματζίντ Τεμπούν.
Το Μαρόκο και η Αλγερία βρίσκονται στα μαχαίρια, έχουν διακόψει τις διπλωματικές τους σχέσεις εδώ και πέντε χρόνια, ενώ το περίπλοκο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας αναζητεί ακόμα πολιτική λύση. Η ίδια εφημερίδα, ωστόσο, σημειώνει πως η μεταναστευτική κρίση δεν προκάλεσε διπλωματική αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο πρωτεύουσες. Μεταξύ των πιθανών εξηγήσεων, σπεύδει να εμπλουτίσει τη συζήτηση η ιταλική «La Repubblica», αναδύεται μία που μοιάζει κάπως με γεωπολιτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, στην εποχή του Ντόναλντ Τραμπ, ωστόσο, όλα επιτρέπονται (βλ. Γροιλανδία): το σενάριο αυτό λέει πως το Μαρόκο, ένας από τους πιο πιστούς συμμάχους του Τραμπ, θα ήθελε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία προκειμένου να ανακτήσει τους δύο ισπανικούς θυλάκους που βρίσκονται στο έδαφός του, τη Θέουτα, που ανήκει στην Ισπανία από το 1580 και τη Μελίγια, που ανήκει στην Ισπανία από το 1497.
Πράγματι, στις 30 Ιουλίου, εν μέσω της κρίσης, το Le360, ένα μαροκινό διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης που βρίσκεται πολύ κοντά στο βασιλικό παλάτι, δημοσίευσε ανάλυση στην οποία η Θέουτα και η Μελίγια χαρακτηρίζονται «κατεχόμενες πόλεις», η υπαγωγή τους στην Ισπανία περιγράφεται ως «ανωμαλία» και η ανάκτησή τους από το βασίλειο του Μοχάμεντ ΣΤ’ ως «αναπόφευκτη εξέλιξη».
Για την τύχη των δύο αυτών εδαφών είχαν ήδη εκφραστεί τους προηγούμενους μήνες στελέχη του MAGA – άλλωστε ο Ντόναλντ Τραμπ απεχθάνεται τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό της Ισπανίας, τον οποίο κατηγορεί ότι δεν τηρεί τις δεσμεύσεις του για τις αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και επειδή δεν παραχώρησε στρατιωτικές βάσεις για τις επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Τον περασμένο Μάρτιο, ο Μάικλ Ρούμπιν, από τη φιλελεύθερη δεξαμενή σκέψης American Enterprise Institute, είχε προτρέψει, γράφοντας στο Middle East Forum, την κυβέρνηση Τραμπ να αναγνωρίσει τη Θέουτα και τη Μελίγια ως μαροκινά εδάφη, καλώντας το Μαρόκο να οργανώσει ένα «πράσινο κύμα» χιλιάδων ανθρώπων ώστε να εισέλθουν στη Θέουτα.
Εναν μήνα αργότερα, ο Μάριο Ντίαζ-Μπαλάρτ, Ρεπουμπλικανός βουλευτής που βρίσκεται κοντά στον Μάρκο Ρούμπιο και πρόεδρος υποεπιτροπής για την εσωτερική ασφάλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων, δήλωσε ότι οι θύλακοι «δεν βρίσκονται στη γεωγραφική επικράτεια της Ισπανίας» αλλά σε εκείνη του Μαρόκου και ότι το μέλλον τους πρέπει «να καθοριστεί, να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και να συζητηθεί μεταξύ φίλων και συμμάχων».
Γεγονός είναι ότι η κρίση στη Θέουτα αναζωπύρωσε τη διεθνή συμμαχία των επονομαζόμενων «κυριαρχιστών»: από τις ΗΠΑ έως την Ευρώπη, ένα ολόκληρο μέτωπο συντονίστηκε ώστε να επιτεθεί στην Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ και σε όσους υπερασπίζονται πολιτικές υποδοχής μεταναστών. Αλλά αυτή η (ακρο)δεξιά στροφή ξεπερνά κατά πολύ τον Ατλαντικό και την Ευρώπη.
Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ, Ντάνι Ντάνον, κατηγόρησε ήδη την Ισπανία για «υποκρισία», επειδή επέκρινε τις ισραηλινές κατοχές παλαιστινιακών εδαφών, ενώ η ίδια, όπως υποστηρίζει, «κατέχει» περιοχές στη Βόρεια Αφρική. «Ο ευαίσθητος Σάντσεθ ας ανοίξει την Ισπανία και στους κατοίκους της Γάζας», ειρωνεύτηκε από την πλευρά του, μέσω σόσιαλ μίντια, ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ. Οπως σημειώνει ωστόσο η «La Repubblica», δραστηριοποιείται επίσης και η Ρωσία ενεργοποιώντας, με αφορμή την κρίση στη Θέουτα, τα κανάλια προπαγάνδας που ελέγχει στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Ισπανία και την Ιταλία. Σε ορισμένους κύκλους των Βρυξελλών, η συγκυρία αυτή και η τόσο γρήγορη και συντονισμένη αντίδραση προκαλούν ήδη υποψίες ακόμη και για μια υβριδική επίθεση κατά της Ισπανίας και της συνοχής της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Comments are closed.