Λιζ ντε λα Σαλ στα «ΝΕΑ»: «Τις καλύτερες συνδέσεις τις είχα χωρίς λέξεις»

«Οταν ανεβαίνω στη σκηνή για να καθίσω στο πιάνο και να είμαι η γέφυρα ανάμεσα στη μουσική, τον συνθέτη και το κοινό, νιώθω ότι βρίσκομαι ακριβώς εκεί όπου πρέπει να βρίσκομαι. Αυτό μου δίνει την ευλογία να βλέπω τα πράγματα με παιδική ματιά, νιώθοντας μόνο ευγνωμοσύνη και ενθουσιασμό για τη ζωή». Αυτά τα λόγια της διεθνούς φήμης γαλλίδας πιανίστριας Λιζ ντε λα Σαλ αποτυπώνουν την ουσία της τέχνης της. Με μια λαμπρή καλλιτεχνική πορεία, γεμάτη ηχογραφήσεις και εμφανίσεις στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου, η Ντε λα Σαλ ετοιμάζεται για την πρώτη της συνάντηση με το αθηναϊκό κοινό.

Το Σάββατο η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη μουσική διεύθυνση της έμπειρης αρχιμουσικού Ζωής Τσόκανου, υποδέχεται τη διεθνή σολίστ στην Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Αυτή η σύμπραξη ενθουσιάζει τη γαλλίδα πιανίστρια: «Ονειρευόμουν να έρθω στην Ελλάδα για να παίξω, αλλά δεν έχω ιδέα τι να περιμένω! Αυτό μερικές φορές είναι ακόμα καλύτερο, γιατί η έκπληξη θα είναι πλήρης. Γνωρίζω ότι η ορχήστρα είναι πολύ υψηλού επιπέδου, όπως και η μαέστρος, και είμαι ενθουσιασμένη που θα δημιουργήσουμε σπουδαία μουσική μαζί».

Στο επίκεντρο της βραδιάς βρίσκεται το περίφημο Πρώτο κοντσέρτο για πιάνο σε μι ύφεση μείζονα του Φραντς Λιστ, ένα έργο που η Ντε λα Σαλ γνωρίζει από μικρό παιδί – κάτι που της δίνει την ελευθερία να συνδιαμορφώσει το έργο ζωντανά επί σκηνής. Βάζοντας στην άκρη τον μύθο της αστείρευτης δεξιοτεχνίας που συνοδεύει το κοντσέρτο, η ίδια επιλέγει να φωτίσει τη μουσική του πλευρά: «Συμβαίνει συχνά με τον Λιστ να ταυτίζεται υπερβολικά με την καθαρή δεξιοτεχνία, ενώ η μουσική του εμπεριέχει τόσο βαθύ λυρισμό και συναίσθημα. Σίγουρα χρειάζεται τεχνική τελειότητα, αλλά από εκεί και πέρα κάθε νότα πρέπει να “μιλάει” μουσικά. Το βλέπω κυρίως ως ένα μεγάλο ποίημα με διαφορετικές ατμόσφαιρες, όπου η κύρια ιδέα είναι να δημιουργηθεί μια μακρά γραμμή από την πρώτη νότα ως την τελευταία».

Ανοιχτό μυαλό και καρδιά

Μιλώντας για τη συνάντησή της με την ορχήστρα και τη Ζωή Τσόκανου, η ίδια στέκεται στην αόρατη χημεία της μουσικής: «Τις καλύτερες συνδέσεις με ορχήστρες και μαέστρους τις είχα συχνά χωρίς τη χρήση λέξεων – είναι όπως όταν γνωρίζεις κάποιον, μερικές φορές οι λέξεις είναι περιττές και η μουσική έχει να κάνει με το συναίσθημα. Πηγαίνω εκεί με πολύ ανοιχτό μυαλό και καρδιά, χωρίς καμία προκατάληψη». Προσπαθώντας να χαρτογραφήσει τις πολυεπίπεδες επιρροές στη μουσική του συνθέτη, η πιανίστρια επισημαίνει: «Μπορώ να νιώσω ένα μέρος της γαλλικής φινέτσας στη μουσική του, αλλά οι ουγγρικές ρίζες είναι αναμφισβήτητες. Ο ίδιος ο Λιστ ήταν ένα κράμα της πατρίδας του αλλά και των μερών στα οποία ταξίδεψε – ένα συναρπαστικό χωνευτήρι επιρροών». Μετά το εμβληματικό έργο του Λιστ ακολουθούν τα «Πρελούδια», ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του συνθέτη.

Η αυλαία της συναυλίας σηκώνεται με τη «Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου» του Νίκου Αστρινίδη, ένα χορογραφικό ποίημα εμπνευσμένο από το ομώνυμο διήγημα του Εντγκαρ Αλαν Πόε, ενώ θα ολοκληρωθεί με το «Βάκχος και Αριάδνη», τη δεύτερη σουίτα από το μπαλέτο του Αλμπέρ Ρουσέλ, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τον θάνατο του γάλλου συνθέτη. Σχετικά με τη δραματουργική θέση του κοντσέρτου μέσα στη βραδιά, η Ντε λα Σαλ επισημαίνει: «Ανάμεσα στον σκοτεινό συμβολισμό του Πόε και τον μυθολογικό κόσμο του Ρουσέλ, το κοντσέρτο φέρνει το δράμα, την ενέργεια, ακόμα και τη χαρά στο τέλος, μέσα από μια πολύ ανθρώπινη αλληλεπίδραση: το πιάνο και η ορχήστρα εμπνέουν το ένα το άλλο για να φέρουν μια έκρηξη ανθρωπιάς».