Οι δεξαμενές που ψάχνει το Μαξίμου στα δεξιά της ΝΔ

Σε μια αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη από την τελευταία περιοδεία στο Κιλκίς οι νεοδημοκράτες διέκριναν μια σημαντική διόρθωση της ρητορικής του: «Σαραντάρια είχαμε, σαραντάρια θέλουμε» είπε, παραπέμποντας στις εκλογικές νίκες της ΝΔ με 40%. Ηταν, όπως πιστεύουν, μια κίνηση απεγκλωβισμού της κυβέρνησης από μια λογική χαμηλών προσδοκιών και από αμήχανες για την ίδια συζητήσεις σχετικά με «κάτω όρια» και δείκτες αξιολόγησης – από αυτές στις οποίες παρασύρθηκαν οι γαλάζιοι ύστερα από την απάντηση του Πρωθυπουργού για τις εσωκομματικές εξελίξεις στην περίπτωση που έφερνε 25% στις επόμενες εκλογές.

Ο πήχης επανατοποθετήθηκε ψηλά (πολύ ψηλά, όπως σχολιάζουν στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους ακόμα και γαλάζιοι βουλευτές), χάριν τόνωσης του νεοδημοκρατικού ηθικού και επανασυσπείρωσης ακροατηρίων που συνέβαλαν στις νίκες της ΝΔ το 2019 και το 2023. Και εκεί θα παραμείνει, με το Μαξίμου να αγωνιά να ξεφύγει από εσωστρεφείς κουβέντες περί αριθμητικών στόχων και των πιθανών συνεπειών τους, από τη στιγμή που αποκλίνει σημαντικά η δημοσκοπική εικόνα της ΝΔ από τον εκλογικό στόχο της αυτοδυναμίας. Υπάρχει, άλλωστε, η αντικειμενική πραγματικότητα, που υπαγορεύεται από τους κανόνες του εκλογικού παιχνιδιού: ο πήχης της αυτοδυναμίας δεν είναι σταθερός, ούτε γνωστός εκ των προτέρων ενώ, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να βρεθεί ακόμα και στην ζώνη του 36%, αφού επηρεάζεται αυτομάτως από το ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων. Οσο ανεβαίνει το αθροιστικό ποσοστό των κομμάτων που δεν πιάνουν το 3% τόσο πέφτει το ποσοστό εξασφάλισης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Στο κυβερνητικό παρασκήνιο αναγνωρίζουν ως κυρίαρχο στοίχημα την ανάδειξη της κρισιμότητας των εκλογών του 2027. Παραδέχονται, όμως, ότι το μπλοκάρισμα αφενός της αποχής αφετέρου της χαλαρής ψήφου απαιτεί πολλή δουλειά ακόμα.

Νέα «συμφωνία αλήθειας»

Στο μυαλό του Μητσοτάκη το κλειδί είναι η «κυβερνησιμότητα». Λέει από μόνο του πολλά το να αρχίσει να ξεδιπλώνεται από τον Ιανουάριο του 2027 το πρόγραμμα της επόμενης τετραετίας, εξού και κεντρικές δεσμεύσεις οριστικοποιούνται τον προσεχή Δεκέμβριο. Στόχος, μια νέα «συμφωνία αλήθειας», κατά το μοντέλο του 2019. Στο Μαξίμου θέλουν έτσι να κεντράρουν ακροατήρια που δεν εγκαταλείπουν εύκολα την προσήλωση στη σημασία της σταθερότητας, ανάμεσά τους και κεντρογενείς, που έχουν απογοητευθεί από κυβερνητικούς χειρισμούς σε μείζονα ζητήματα (οικονομίας, θεσμών κ.ά.). Παρότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν καθαρά την πλειοψηφική τάση υπέρ της πολιτικής αλλαγής, αλλά χωρίς ενιαία πολιτική έκφραση, στο Μαξίμου επιμένουν να κοιτούν άλλα ευρήματα: στο 38% που απαντά ότι η χώρα χρειάζεται πολιτική σταθερότητα (Metron Analysis/Mega) με πλειοψηφικές τις απαντήσεις στους κεντροδεξιούς και τους δεξιούς, ενώ οι κεντρώοι απαντούν «αλλαγή» με 55% και «σταθερότητα» με 44% ή επίσης στο 27,8% που θέλει συνέχιση της κυβέρνησης της ΝΔ και του Μητσοτάκη καθώς και στην ενίσχυση στο 52,7% του ποσοστού όσων τάσσονται υπέρ μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης (GPO/iefimerida).

Τα διαμερίσματα της δεξιάς πολυκατοικίας

Στη ΝΔ ξέρουν ότι όσο παραμένουν ρωγμές στο εκλογικό κοινό της (η συσπείρωσή της μετριέται σήμερα κάτω του 70%), τόσο οι υπόλοιπες δυνάμεις της δεξιάς πολυκατοικίας βλέπουν λόγο να ανοίγουν πόρτα ευκαιρίας για τα δικά τους διαμερίσματα. «Δουλειά μας είναι να φροντίζουμε το δικό μας σπίτι» λέει βουλευτής σε Περιφέρεια με ισχυρές πιέσεις εκ δεξιών, εννοώντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να δίνει πειστικές απαντήσεις για αποδόμηση της κριτικής από όσους κινούνται δεξιότερά της. Η στρατηγική τού Μητσοτάκη να απορρίπτει δημοσίως οποιαδήποτε συνεννόηση της ΝΔ με τα δεξιά της, συμπεριλαμβανομένου ενός κόμματος Σαμαρά, αποσκοπεί και στη στεγανοποίηση του ακροατηρίου που μπορεί να έχει δυσαρεστηθεί αλλά δεν έχει απορρίψει οριστικά την κυβέρνηση. Στόχος είναι δηλαδή να συγκρατηθούν τελικά όσοι μπορεί να ζυγίζουν εκλογική επίσκεψη σε άλλο δεξιό διαμέρισμα, με τη σκέψη ότι μπορεί η νέα επιλογή τους να διαμορφώσει το μετεκλογικό τοπίο. Είναι πάντως υπαρκτές οι νεοδημοκρατικές ανησυχίες ότι η επισημοποίηση του εγχειρήματος του Αντώνη Σαμαρά, ως υποδοχέα της νεοδημοκρατικής απογοήτευσης, θα φέρει εμπόδια στην επιχείρηση επιστροφής δυσαρεστημένων στο γαλάζιο διαμέρισμα. Στη ΝΔ παραδέχονται ταυτόχρονα ότι, ενώ υπάρχουν ανοιχτές μάχες, όπως για τον επαναπατρισμό ψηφοφόρων από την γκρίζα ζώνη (το 13% με 15% των αναποφάσιστων προέρχεται από τη ΝΔ) ή το συμμάζεμα διαρροών προς την Αφροδίτη Λατινόπουλου, υπάρχουν ακροατήρια που δεν διεκδικούνται ξανά, αποτελώντας πια το συμπαγές κοινό άλλων δυνάμεων, όπως της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης. Στην πραγματικότητα, οι νεοδημοκράτες επιζητούν ανακατατάξεις στα υπερδεξιά διαμερίσματα, ώστε να λειτουργήσουν υπέρ τους. Αρκεί να οδηγήσουν σε αλληλοεξουδετέρωση των ενοίκων τους.