Ξένα εκλογικά πρότυπα, εγχώριες πολιτικές φιλοδοξίες

Ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος να δραπετεύσουν πολιτευτές ή εκλεγμένοι από μια πολιτική πραγματικότητα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους; Να ζήσουν σε μια άλλη. Να καταφύγουν στις επιτυχίες πολιτικών κοντινών ή μακρινών χωρών, ελπίζοντας πως θα καταφέρουν να τις ελληνοποιήσουν. Γι’ αυτό, κάποιοι προσπαθούν να κοπιάρουν τη ρητορική όσων έγιναν αντικείμενο παγκόσμιας συζήτησης χάρη στις εκλογικές τους νίκες.

Μερικοί, από την άλλη, ψάχνουν να οικειοποιηθούν αυτές τις πρωτιές, συστήνοντας εαυτούς ως πολιτικούς συγγενείς των νικητών, ενώ ορισμένοι προσβλέπουν στην εισαγωγή των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών που ευνόησαν τα ινδάλματά τους για να αποκομίσουν παρόμοια δημοσκοπικά ή εκλογικά οφέλη. Κάπως έτσι, ο Τσίπρας μοιάζει να θέλει να γίνει Λούλα κι ο δήμαρχος Αθηναίων «Φοιτητική Λίστα».

Τα αποτελέσματα δύο εκ των τριών εθνικών αναμετρήσεων, που απασχόλησαν το εξωτερικό δελτίο της εβδομάδας, σχολιάστηκαν εκτενώς από εγχώριους εκπροσώπους του προοδευτικού χώρου. Οι σερβικές κι οι βραζιλιάνικες εκλογές αντιμετωπίστηκαν περίπου ως προάγγελος της ελληνικής λαϊκής ετυμηγορίας.

Η επικράτηση του Βραζιλιάνου Λούλα

Ο Αλέξης Τσίπρας έσπευσε να πανηγυρίσει την επικράτηση του Λούλα. Το ίδιο έκαναν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, η Κουμουνδούρου και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Για την ιστορία, ο ελασίτης αρχηγός είχε γυρίσει προεκλογικά και βίντεο, στο οποίο αναφωνούσε «Bora Lula!» (σ.σ. «Πάμε Λούλα!») – κι έλαβε τις ευχαριστίες του 81χρονου. Βέβαια, ο τσιπρικός θαυμασμός δεν είναι όψιμος. Εκδηλώνεται από το μακρινό 2012.

Η Ρένα Δούρου, η οποία θεωρεί την εξωτερική πολιτική ειδικότητά της, επιχείρησε μια συνδυασμένη ανάλυση της ψήφου σε μια βαλκανική και μια λατινοαμερικάνικη χώρα. «Και στη Σερβία και στη Βραζιλία έχουμε τη νίκη δυνάμεων απέναντι σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές με τις οποίες ο κύριος Μητσοτάκης και η ΝΔ, είτε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, είτε στα διεθνή φόρα, χαριεντίζεται. Ετσι πρέπει να ηττηθεί και η ΝΔ», αποφάνθηκε.

Η αισιοδοξία για τη Φοιτητική Λίστα

Ο Χάρης Δούκας προτίμησε να ποστάρει πως «μόνο αισιοδοξία εμπνέει η επικράτηση στις εκλογές ενός δυναμικού Κινήματος Πολιτών» έναντι του Βούτσιτς (αποσιωπώντας βολικά τις δυσκολίες που προκύπτουν από τη δομή, την έλλειψη πολιτικής εμπειρίας και τις μαξιμαλιστικές υποσχέσεις της Φοιτητικής Λίστας). Πάντως, έκανε και δήλωση για τον Λούλα, η οποία, παρότι δεν έπαιξε πολύ, έκλεινε με μια διαπίστωση προσαρμοσμένη στις δικές του πολιτικές ανάγκες: «ο αγώνας για λιγότερες ανισότητες και μια ζωή με αξιοπρέπεια μάς ενώνει, από την Αθήνα μέχρι το Σάο Πάολο».

Ο ενθουσιασμός για τον Μαντάνι στις ΗΠΑ

Ανάλογο ενθουσιασμό είχε προκαλέσει στην εδώ Αριστερά και Κεντροαριστερά η εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη. ΠΑΣΟΚ κι ΕΛΑΣ έφτασαν να ανταγωνίζονται για το ποιο κόμμα θα προσφέρει περισσότερες δωρεάν μετακινήσεις με τα ΜΜΜ ή δελεαστικότερες ιδέες αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης, υιοθετώντας την ατζέντα που εξασφάλισε στον κατά δήλωσή του Δημοκράτη Σοσιαλιστή τη δημαρχία της αμερικανικής μητρόπολης.

Συγχαρητήρια επιστολή στη γερμανική Αριστερά

Στην Αμαλίας, μάλλον σιγοτραγούδησαν και Λέοναρντ Κοέν, μετά τις κρατιδιακές εκλογές στο Βερολίνο τον Σεπτέμβριο, «First we take Manhattan, then we take Berlin». Ο Τσίπρας έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στην Ελίφ Εράλπ, υπογραμμίζοντας ότι η νίκη της «είναι μήνυμα για όλη την Ευρώπη». Η απάντησή της, στην οποία εξέφρασε επιθυμία για περαιτέρω συνεργασία σε μακροχρόνια βάση με τη Συμπαράταξη – σύμφωνα με ελασίτικες πηγές – διαφημίστηκε δεόντως από το κόμμα. Πάντως, η Γερμανίδα δεν έδειξε τόση οικειότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανήκει στην ίδια ευρωομάδα με το Die Linke.

Το σταθερό ισπανικό σημείο αναφοράς

Παλαιότερα, η Κουμουνδούρου (επί ηγεσίας Τσίπρα) προωθούσε την ιδεολογική της συγγένεια με τους Podemos, στήριζε Βρετανούς Εργατικούς λόγω Τζέρεμι Κόρμπιν, συνδιαλεγόταν με τους Γερμανούς Πράσινους, μόλις άρχισαν να γίνονται η έκπληξη των γκάλοπ της χώρας τους και πουλούσε το μοντέλο Σάντσεθ για τις προοδευτικές συμμαχίες. Ο ισπανός πρωθυπουργός αποτελεί επίσης σταθερό σημείο αναφοράς για το ΠΑΣΟΚ, μια και προς το παρόν έχει αποδειχθεί ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του pasokification, που χτύπησε την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Το πρόβλημα με όλες τις παραπάνω εικονικές για τους έλληνες πολιτικούς πραγματικότητες είναι πως τους αποκόπτουν από το δικό τους περιβάλλον – κι αυτό, δυστυχώς για εκείνους, δεν σταματά να υπάρχει όταν το αγνοούν.