- Advertisement -
Γράφω αυτό το γράμμα σε εσένα, μικρέ μου εαυτέ, όχι για να θυμηθώ, αλλά για να καταλάβω. Για να σταθώ απέναντί σου με τρυφερότητα και θαυμασμό και να αναρωτηθώ πώς γίνεται κάτι τόσο απλό να καθορίζει μια ολόκληρη ζωή. Ησουν τυχερό παιδί χωρίς να το ξέρεις. Μεγάλωσες μέσα σε μια οικογένεια όπου η αγάπη και η μουσική δεν ήταν λέξεις, αλλά πράξεις. Ο ήχος δεν στόλιζε τον χώρο· τον όριζε. Ο παππούς σου, ο Σακαβιάς, με το μαντολίνο του, δεν έπαιζε απλώς· άφηνε τη μουσική να εγκατασταθεί στο σώμα σου. Οι δονήσεις δεν σταματούσαν στ’ αφτιά· κατέβαιναν στο στήθος, στα άκρα, κι έτσι, πριν το καταλάβεις, η μουσική έγινε κίνηση.
Δεν ήξερες τι ακριβώς συνέβαινε. Και ίσως αυτό ήταν το προνόμιό σου. Το σώμα σου προλάβαινε τη σκέψη. Δεν αποφάσιζες· ανταποκρινόσουν. Η θάλασσα, ο άνεμος, το φως δεν ήταν φόντο αλλά συνομιλητές. Ενσωματώθηκαν χωρίς αντίσταση. Και μαζί τους γεννήθηκε μια ανησυχία – όχι φόβος, αλλά ανάγκη για ροή. Μια κίνηση που δεν ζητούσε νόημα, γιατί ήδη το περιείχε.
Θυμάμαι εσένα να εμφανίζεσαι μπροστά στους άλλους χωρίς να γνωρίζεις τι σημαίνει έκθεση. Δεν υπήρχε ντροπή, ούτε έλεγχος. Υπήρχε μόνο παρουσία. Το σώμα μιλούσε πριν από τη γλώσσα. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ομιλία, υπήρχε μια δύναμη: όχι υπεροχή απέναντι στους άλλους, αλλά μια ήσυχη υπερίσχυση απέναντι στη συστολή.
Οταν αργότερα κλήθηκα να μεταφέρω αυτή την εμπειρία στο επαγγελματικό πεδίο του χορού, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν περνά αλώβητο από τη γνώση. Η πειθαρχία ζήτησε χώρο. Η τεχνική απαίτησε όρια. Το σώμα έμαθε να επαναλαμβάνει, να αντέχει, να σωπαίνει. Η κούραση και ο κόπος χάραξαν πάνω του μια νέα μνήμη. Υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα αν, ορίζοντας το σώμα τόσο αυστηρά, το απομάκρυνα από εκείνη την πρώτη αλήθεια. Αν η ακρίβεια απειλούσε την ελευθερία.
Και όμως, όσο περισσότερο το σώμα περιοριζόταν, τόσο πιο καθαρά φαινόταν τι δεν μπορούσε να χαθεί. Η παιδική και εφηβική έκφραση δεν εξαλείφθηκε· μεταμορφώθηκε. Εμεινε σαν υπόγειο ρεύμα που διαπερνά την τεχνική και τη διαταράσσει. Σήμερα καταλαβαίνω ότι αυτή η συνύπαρξη είναι η ουσία της κίνησής μου. Εκεί, ανάμεσα στον έλεγχο και την παρόρμηση, γεννιέται η χορογραφική μου ταυτότητα.
Ο χορός, τελικά, δεν υπήρξε ποτέ επιλογή. Ηταν τρόπος να υπάρχω μέσα στο σώμα μου. Σε ευχαριστώ, μικρέ μου εαυτέ. Οχι γιατί ήξερες τον δρόμο, αλλά γιατί τόλμησες να κινηθείς χωρίς να τον ορίσεις. Μου άφησες μια γραφή ανοιχτή. Εγώ απλώς συνεχίζω να τη διαβάζω, κίνηση την κίνηση.
Ο Αντώνης Φωνιαδάκης είναι χορογράφος. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει τρία καινούργια έργα: για το κρατικό θέατρο του Μπράουνσβαϊγκ σε μουσική Bauhaus και Julien Tarride, για την ολλανδική ομάδα Ιντροντανς και την ομάδα Acosta Danza στο Sadler Well στο Λονδίνο. Πάντα σε μουσική Julien Tarride
Comments are closed.