Ο σκηνοθέτης Νικόλας Δημητρόπουλος στα «ΝΕΑ»: «Aπό το ελληνικό σινεμά λείπει το feelgood»

Αρκετά χρόνια μετά το κατοχικό δράμα «Καλάβρυτα 1943», ο σκηνοθέτης Νικόλας Δημητρόπουλος επιστρέφει στον κινηματογράφο με κάτι εντελώς διαφορετικό. Βασισμένη σε δικό του σενάριο, η ταινία «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» είναι μια γλυκόπικρη «γυναικεία ιστορία» που ακολουθεί μια γυναίκα κοντά στα 40, τη Μαρία, τις πρώτες μέρες αφότου μαθαίνει ότι είναι έγκυος.

Με πρωταγωνίστριες τη Μαρία Αποστολακέα (Μαρία), τη Μαντώ Γιαννίκου (στον ρόλο της αδελφής της), όπως και τον Ακύλλα Καραζήση, η ταινία μιλά για καυτά σύγχρονα ζητήματα, από τη μητρότητα και την ελευθερία επιλογής, ως το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της. Αυτή η μικρή παραγωγή του Τάσου Κορωνάκη και της Laika Productions άνοιξε την περασμένη εβδομάδα στο Newman Cinema όπου προβαλλόταν μέχρι χθες, και εν καιρώ θα πραγματοποιήσει προβολές σε πολλές πόλεις και σε θερινά σινεμά (18 και 25 Μαΐου, Στέλλα). Για τη δημιουργία της ο Ν. Δημητρόπουλος μίλησε στα «ΝΕΑ».

Ξεκινήσατε στη μεγάλου μήκους παραγωγή με την ταινία «Καλάβρυτα 1943», ένα ιστορικό πολεμικό δράμα. Η ταινία «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και σε περιεχόμενο και σε φόρμα. Ως κινηματογραφιστής στην Ελλάδα του 2026, ποιος θα λέγατε ότι είναι ο κυρίαρχος στόχος σας;

Ο στόχος μου είναι να κάνω ταινίες που θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να δω ο ίδιος. Μου αρέσουν όλα τα είδη, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά είναι, μέσα από τις ταινίες, να διερευνώ τις ανθρώπινες σχέσεις. Είτε πρόκειται για κωμωδία είτε για πολεμικό δράμα είτε για ένα αστυνομικό, αυτό που δίνει αξία σε μια ταινία είναι οι χαρακτήρες και οι σχέσεις τους. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που είχα γράψει και το σενάριο, και νομίζω έτσι θα συνεχίσω. Οι επόμενες ταινίες που έχω γράψει είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά όλες έχουν αυτό το κοινό στοιχείο, την έμφαση στους χαρακτήρες.

Η ταινία «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» δίνει την εντύπωση ότι αυτός που τη γύρισε προσπαθούσε να εξερευνήσει κάτι την ίδια την ώρα που τη γύριζε. Συνέβη όντως έτσι και, αν ναι, τι θέλατε να εξερευνήσετε;

Δεν θα έλεγα ότι ψάχναμε τι θέλουμε να πούμε, το ήξερα από την αρχή. Αλλά σίγουρα η διαδικασία ήταν πιο οργανική σε σχέση με τα «Καλάβρυτα 1943». Εδώ υπήρχε μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν είχαμε χρήματα, άρα δεν είχαμε και χρόνο, αλλά επειδή ήμασταν μια πολύ δεμένη ομάδα και ξέραμε τι θέλουμε να κάνουμε, αυτό λειτούργησε δημιουργικά μέσα στους περιορισμούς. Ο στόχος μας ήταν να πούμε την ιστορία της Μαρίας με αλήθεια. Να φτιάξουμε μια ταινία που να μοιάζει με τη ζωή, με καλές και κακές μέρες, στιγμές χαράς, στιγμές έντασης, αλλά και στιγμές που απλώς υπάρχουν.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση γυναίκας που σας βοήθησε να πλάσετε τη Μαρία και να στήσετε την ιστορία της ταινίας;

Με απασχολεί πολύ το δικαίωμα του ανθρώπου να αποφασίζει για τον εαυτό του και ειδικά το δικαίωμα μιας γυναίκας στο σώμα της. Επηρεάστηκα από πράγματα που συμβαίνουν σήμερα, τόσο στην Αμερική όσο και γενικότερα στον κόσμο, γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων και τον τρόπο που κρίνουμε τις γυναίκες. Ακόμα συζητάμε αν μια γυναίκα έχει δικαίωμα στο σώμα της και αυτό από μόνο του είναι λόγος να κάνεις ταινία. Ο χαρακτήρας της Μαρίας είναι ένα μείγμα. Εχει στοιχεία από γυναίκες που γνωρίζω, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι και η ίδια η Μαρία Αποστολακέα. Το σενάριο γράφτηκε ουσιαστικά πάνω της. Της έστελνα υλικό, το σχολίαζε και προχωρούσαμε μαζί. Η συμβολή της, όπως και της Νικολέτας, μιας πολύ καλής φίλης μου, ήταν καθοριστική. Θέλαμε να κάνουμε μια ελληνική ταινία που να είναι feelgood αλλά να έχει και αλήθεια. Νιώθαμε ότι αυτό λείπει από το ελληνικό σινεμά και έτσι προέκυψε αυτή η ιστορία.

Αν και η περίπτωση της Μαρίας είναι βεβαίως μοναδική, πιστεύετε ότι ο τρόπος που σκέφτεται και δρα αποτελεί τον κανόνα ή την εξαίρεση στη σύγχρονη Ελληνίδα της ηλικίας της;

Είναι δύσκολο να απαντήσω ως άντρας. Ξέρω ότι υπάρχουν γυναίκες στον κύκλο μου που θα σκέφτονταν όπως η Μαρία και άλλες που θα αντιδρούσαν διαφορετικά. Κάποιοι θεατές μάς είπαν ότι τους άρεσε που βλέπουν έναν τέτοιο χαρακτήρα, μια γυναίκα που ίσως δεν παίρνει την αναμενόμενη απόφαση για τα ελληνικά δεδομένα. Από την άλλη, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να θέλουν μια πιο παραδοσιακή ζωή. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και αντιδρούμε στη ζωή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και αυτό είναι που μας κάνει ενδιαφέροντες. Γι’ αυτό δεν νομίζω ότι μπορούμε να βάλουμε τη σύγχρονη Ελληνίδα σε ένα κουτάκι.

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι αποφασίσατε να μην ασχοληθείτε καθόλου με τον βιολογικό πατέρα του παιδιού, ο οποίος, ασφαλώς, έχει επίσης δικαίωμα στη γνώση και στην γνώμη. Για ποιον λόγο πήρατε αυτή την απόφαση;

Το θέμα της ταινίας σχετίζεται άμεσα με το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση. Σε κάποιες χώρες, όπως η Γαλλία, αυτό το δικαίωμα κατοχυρώνεται πλέον συνταγματικά, ενώ αλλού, όπως στην Αμερική, υπάρχουν Πολιτείες όπου η άμβλωση είναι ή μπορεί να γίνει έγκλημα ακόμα και σε περιπτώσεις βιασμού. Για μένα, αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά πρωτίστως τις γυναίκες. Οι άντρες έχουμε εμπλακεί πολύ σε κάτι που δεν μας αφορά άμεσα. Επιπλέον, στη συγκεκριμένη ιστορία πρόκειται για μια περιστασιακή σχέση. Αν υπήρχε κανονική σχέση, θα είχε νόημα να υπάρχει και ο πατέρας ως χαρακτήρας και θα δημιουργούσε μια διαφορετική δυναμική. Εδώ ήθελα η ταινία να μείνει στη Μαρία και στη δική της διαδρομή μέχρι να πάρει την απόφασή της. Οι γυναίκες που ξέρω και έχουν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση, όποια απόφαση κι αν πήραν, την πήραν πολύ συνειδητά.

Από το σκληρό ιστορικό δράμα κατοχής στη feelgood ταινία για τη σύγχρονη Ελληνίδα. Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον, ή με τι άλλο θα θέλατε εσείς ο ίδιος να ασχοληθείτε;

Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε τρία διαφορετικά πρότζεκτ, αν και στο σινεμά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το ένα είναι μια ιστορία εκδίκησης γύρω από μια μητέρα που έχει χάσει τον γιο της, που θέλουμε να κάνουμε με τη Μαρία. Το δεύτερο είναι μια οικογενειακή κωμωδία. Και το τρίτο, με τίτλο «Everyday People», είναι μια σπονδυλωτή thriller ταινία που σκεφτόμαστε να υλοποιήσουμε μέσω crowdfunding. Το crowdfunding είναι ένα ρίσκο, δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα μας βγει, αλλά έτσι κι αλλιώς το να κάνεις ταινίες σήμερα είναι δύσκολο. Οι πόροι είναι περιορισμένοι, οπότε θέλουμε να δοκιμάσουμε και άλλους δρόμους. Θα μου άρεσε να κάνω και κάποια σειρά. Είναι ωραίο να δουλεύεις με ηθοποιούς και με το συνεργείο και να δημιουργείται κάτι ομαδικά. Δυστυχώς για τον λογαριασμό μου στην τράπεζα, δεν με βλέπω προς το παρόν να αλλάζω επάγγελμα (γέλια).