Φεστιβάλ Βενετίας: Oasis, Πάτινσον και μια «μοναχική» σκηνοθέτις

Από τη στιγμή που το Φεστιβάλ Βενετίας αποφάσισε να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του το ντοκιμαντέρ «Oasis: Don’t look back in anger» που αφορά την περίφημη περιοδεία Oasis Live 25 των Νόελ και Λίαμ Γκάλαχερ μετά την περσινή επανασύνδεσή τους, το αν τα δύο αδέλφια – μέλη του συγκροτήματος θα παρευρίσκονταν στη συνέντευξη Τύπου του ντοκιμαντέρ παρέμενε ένα μεγάλο «ίσως». Εν τέλει το «ίσως» έγινε «όχι».

Παρότι οι Γκάλαχερ εμφανίστηκαν για το καθιερωμένο photocall, εν συνεχεία δεν μπήκαν στην αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου αφήνοντας τον παραγωγό του ντοκιμαντέρ Στίβεν Νάιτ και τους δύο σκηνοθέτες του, Γουίλ Λάβλεϊς και Ντίλαν Σάουδερν, να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ο λόγος για τον οποίο οι Γκάλαχερ δεν εμφανίστηκαν στη συνέντευξη Τύπου δεν ειπώθηκε, όμως εύκολα μπορεί κανείς να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι οι Γκάλαχερ θα προτιμούσαν να μην ακούσουν την ερώτηση «γιατί σταματήσατε να μιλάτε μεταξύ σας πριν από 15 χρόνια;» ή «τι συνέβη και οι Oasis διαλύθηκαν;».

Ακόμα και στο ίδιο το ντοκιμαντέρ, το οποίο ανοίγει εμπορικά στις αίθουσες την Πέμπτη που μας έρχεται, δεν αναφέρεται κάτι σχετικό για τη διάλυση των Oasis ή τη μεταξύ των αδελφών διαμάχη. Δίνοντας προτεραιότητα στις ίδιες τις συναυλίες, τη μουσική και την εκτέλεση τραγουδιών όπως τα «Some might say», «Wonderwall» και το τραγούδι του τίτλου «Don’t look back in anger», η ταινία επιδιώκει να υπογραμμίσει την τεράστια επιρροή που αυτοί οι δύο μουσικοί έχουν ασκήσει στο κοινό τους, το οποίο δεν σταμάτησε ποτέ να ανανεώνεται.

Τα όρια της τηλεόρασης

«Primetime» σημαίνει ζώνη υψηλής τηλεθέασης και αυτή έχει ως στόχο ο Κρις Χάνσεν, η τηλεπερσόνα που υποδύεται ο Ρόμπερτ Πάτινσον στην ταινία με αυτόν τον τίτλο που σκηνοθέτησε ο Λανς Οπενχαϊμ και που εντάχθηκε τελευταία στιγμή στο διαγωνιστικό πρόγραμμα. Εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, όπου τον κυρίαρχο λόγο έχει ο Χάνσεν, το «Primetime» αναρωτιέται για τον ρόλο της τηλεόρασης και τα όρια που είναι απαραίτητο να μπαίνουν.

Ο Κρις Χάνσεν ήταν ο οικοδεσπότης της σειράς του NBC «To Catch a Predator», μέσω της οποίας παγίδευε παιδόφιλους και τους εξέθετε ζωντανά στην τηλεόραση, την ώρα που η αστυνομία καραδοκούσε για να τους συλλάβει μόλις το σόου τελείωνε. Από μόνη της μια τέτοια εκπομπή προϋποθέτει πολύ ρίσκο και εκεί είναι που ο Οπενχαϊμ εμμένει αποτυπώνοντας τους φρενήρεις ρυθμούς παραγωγής αυτών των επεισοδίων, όπου εξέχουσα σημασία έχει ο χειρισμός της κατάστασης από το «δόλωμα» του παιδόφιλου, το οποίο υποδύεται ένας νεαρός ηθοποιός που θέλει να κάνει καριέρα (Σκάιλερ Ντισόντο).

Ωστόσο, παλμός της ταινίας είναι η ίδια η προσωπικότητα του Χάσεν, το ξεπούλημα αλλά και οι ηθικοί ενδοιασμοί του καθώς μετέτρεψε ένα από τα χειρότερα και σκοτεινότερα θέματα της ανθρωπότητας σε σόου μπίζνες. «Ο Κρις Χάνσεν είχε κάτι μαγνητικό πάνω του», είπε ο Ρόμπερτ Πάτινσον στη Βενετία δηλώνοντας ότι παρακολουθούσε τη σειρά «To Catch a Predator», χωρίς να το σκέφτεται ιδιαίτερα.

«Η ίδια η παρουσία του σε καλούσε να τον δεις, όχι μόνο το περιεχόμενο της σειράς. Και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που σήμερα, 20 χρόνια μετά τη σειρά, ο κόσμος ακόμα συζητά για αυτόν». Σε κάθε περίπτωση, σκηνοθετικά κυρίως, το «Primetime» κινεί σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον και σίγουρα ανήκει στις ταινίες που όπως το «Δίκτυο» του Σίντνεϊ Λουμέτ και το «Truman Show» του Πίτερ Γουίρ γράφουν Ιστορία γύρω από τη σχέση κινηματογράφου – τηλεόρασης.

Γυναίκα, μόνη, διαγωνίζεται

Το γεγονός ότι η «Αγνωστη γυναίκα» (Woman uknown) είναι η μόνη ταινία του φετινού διαγωνιστικού τμήματος της Μόστρα που φέρει γυναικεία υπογραφή, της Δανέζας, αιγυπτιακής καταγωγής, Μέι Ελ – Τουκί, προκάλεσε αρκετές συζητήσεις στο φεστιβάλ αναγκάζοντας τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, να υπερασπιστεί τις επιλογές του λέγοντας ότι ήταν η μόνη ταινία γυναικός που μπορούσε να ενταχθεί στο εν λόγω τμήμα.

Η ίδια η σκηνοθέτις, που στην ταινία πραγματεύεται τη θέση της γυναίκας στη Δανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι συλλήψεις των γυναικών που συνεργάστηκαν με τους ναζιστές προκάλεσαν ένα είδος «κυνηγιού μαγισσών», αναφέρθηκε επί του θέματος στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας της αφού πρώτα ρωτήθηκε. «Νιώθω υπέροχα που η ταινία μου επιλέχθηκε να διαγωνιστεί σε ένα από τα πιο ιστορικά φεστιβάλ του κόσμου, όμως η απουσία φέτος των γυναικών σκηνοθετών είναι ανησυχητική», είπε χαρακτηριστικά. Η Μέι Ελ – Τουκί είπε επίσης ότι η ίδια δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να αρχίσει να δημιουργεί ταινίες μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή κινηματογράφου, «κάτι που δεν είδα να συμβαίνει με τους άντρες συναδέλφους μου» και επεσήμανε δε ότι εξ όσων η ίδια έχει διαβάσει, ο χαρακτηρισμός «ιδιοφυής» ανήκει μόνο στους άντρες και όχι στις γυναίκες δημιουργούς. «Οπως όλοι είμαστε μέρος του προβλήματος, το οποίο είναι καθαρά συστημικό, έτσι και όλοι μπορούμε να γίνουμε μέρος της λύσης του».

Ελληνική συμμετοχή

Σήμερα Δευτέρα, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» (Α Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra) θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο τμήμα Orizzonti. Πριν φτάσει στη Μόστρα, η ταινία της ελληνίδας σκηνοθέτιδας διήνυσε μία αξιοσημείωτη διεθνή διαδρομή στα διαφορετικά στάδια ανάπτυξης και ολοκλήρωσής της: η σκηνοθέτις ήταν φιναλίστ του προγράμματος Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative (2022-2024), ενώ το 2022 έλαβε τόσο την υποτροφία Onassis Foundation New York Fellowship όσο και τη Nipkow Fellowship για την ανάπτυξη του έργου της.