Μαριάννα Λύρα στα «ΝΕΑ»: Πόλη φτιαγμένη από χαρτόκουτα

Χαρτόκουτα πεταμένα δίπλα στους κάδους στην περίοδο της πανδημίας μεταμορφώνονται σε μια πόλη – κιβωτό που καλεί τους θεατές να παρακολουθήσουν τη δημιουργία της. Πίσω από την ιδέα της γλυπτικής εγκατάστασης που ζωντανεύει μέσω περφόρμανς βρίσκεται η εικαστικός Μαριάννα Λύρα, η οποία επιστρέφει εννέα χρόνια μετά το έργο της «Ρειstart» στο παλιό συνεργείο και εκθεσιακό χώρο της ΦΙΑΤ στη λεωφόρο Συγγρού. Και συστήνει στους θεατές τη νέα της δουλειά «Transit – Sculpture in Performance».

Τα αντικείμενα που συναντάμε καθημερινά συχνά χάνουν την αξία τους μόλις πάψουν να μας είναι χρήσιμα. Τι είναι αυτό που σας κάνει να σταματήσετε μπροστά σε κάτι που οι υπόλοιποι προσπερνούν;

Τα συγκεκριμένα αντικείμενα, τα χαρτόκουτα, μου δημιουργούν μια έλξη ίσως διότι τα βρίσκω στον δρόμο γύρω από τους κάδους απορριμμάτων, πεταμένα και άδεια, σαν να περιμένουν κάποιο χέρι να τους δώσει μια νέα χρήση. Ισως επειδή έχουν μια καθαρή γεωμετρική δομή και ποικιλία διαστάσεων και σχημάτων, τα βλέπω σαν υλικό που προωθεί την καλλιτεχνική μου δημιουργία. Ισως, τέλος, επειδή σαν σώμα είμαστε κι εμείς ένα δοχείο που γεμίζει και αδειάζει – και για να δεχτούμε το νέο, πρέπει να πετάξουμε το παλιό.

Η μετάβαση από το θραύσμα στην ολότητα μοιάζει να υπόσχεται μια ολοκλήρωση. Πιστεύετε, όμως, ότι ένα έργο τέχνης μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πραγματικά ή παραμένει πάντα ανοιχτό σε νέες αναγνώσεις και μεταμορφώσεις;

Κάθε άνθρωπος που με το βλέμμα και την ψυχή του αγγίζει ένα έργο τέχνης το μεταμορφώνει σε κάτι δικό του. Αυτό, πιστεύω, είναι το αληθινό νόημα της έκθεσης. Το έργο φεύγει από τον δημιουργό και ξεκινάει ένα ταξίδι συνάντησης με τον θεατή. Αυτή η ένωση σηματοδοτεί κατά κάποιο τρόπο και μια ολοκλήρωση που γίνεται στον καθένα χωριστά και μυστικά, ενώ συγχρόνως ανοίγει τον δρόμο για διαφορετικές αναγνώσεις και ερμηνείες.

Η κιβωτός συνδέεται με τη διάσωση όσων θεωρούμε πολύτιμα μπροστά σε μια επικείμενη καταστροφή. Αν η δική σας κιβωτός έπρεπε να διασώσει τρία στοιχεία από τον σημερινό κόσμο, ποια θα ήταν αυτά;

Το κάλλος, το χιούμορ και η φιλία.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπαραγωγής αντικειμένων και ταχύτατης απόρριψής τους. Μπορεί η μετατροπή ενός εγκαταλελειμμένου υλικού σε έργο τέχνης να αποτελέσει και μια πράξη αντίστασης απέναντι στον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε και ξεχνάμε;

Η κατανάλωση υλικών και μη αγαθών είναι το όπιο της εποχής και το μόνο πράγμα που δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Η αντίστασή μας σε αυτή είναι προσωπική υπόθεση. Οταν το πολύτιμο προκύπτει από κάτι φθαρτό και εγκαταλελειμμένο, συντελείται μια μεταμόρφωση εσωτερική και εξωτερική – όπως το σκουλήκι που μεταμορφώνεται σε πεταλούδα. Και υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις που χρήζουν διάσωσης στον πολιτισμό μας και στο περιβάλλον.

«Transit – Sculpture in Performance» στον χώρο ΦΙΑΤ (Λ. Συγγρού 114). Performance από Πέμπτη 29 Οκτωβρίου έως και Κυριακή 1η Νοεμβρίου με τη συμμετοχή στο τραγούδι της Καίτης Κουλλιά και από Πέμπτη 5 έως και Κυριακή 8 Νοεμβρίου, στις 20.30. Εκθεση: Από Δευτέρα 26 έως και Τετάρτη 28 Οκτωβρίου και από Δευτέρα 2 έως και Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, 18.00-22.00. Είσοδος ελεύθερη.