Λίλια Τσιγάρα στα ΝΕΑ: «Δεν σε κυνηγούν πια οι έρωτες, αλλά οι λογαριασμοί»

H Λίλια Τσιγάρα επιστρέφει στην Αθήνα με το stand up comedy show «Μεγαλώνω, εντάξει;» το οποίο παρουσιάζει κάθε Πέμπτη τον Οκτώβριο στην Αρχιτεκτονική ενώ ταυτόχρονα περιοδεύει σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Πρόκειται για μια παράσταση με 80 λεπτά υπαρξιακού κειμένου αφιερωμένο σε όλους τους 30+ που αισθάνονται ότι πρέπει να ακολουθήσουν μια εποχή που τρέχει πάνω σε ένα Tesla, ενώ εκείνοι μόλις έχουν στραμπουλήξει το πόδι τους στον δρόμο για τη δουλειά.

Το κείμενο είναι γεμάτο ιστορίες, αστείες και πικρές, αληθινές και ψεύτικες, δικές της και κλεμμένες από την καθημερινή ζωή. Γίνονται ακόμα αναφορές στους πρώην, νυν (ενίοτε και αεί) γκόμενους και γκόμενες, τα σχολεία, τα ξενοδοχεία, τα φαρμακεία, τα θέατρα, τα σινεμά, τα μπουζούκια και τα κουτούκια αλλά και στα παιδιά, τα σκυλιά, τα γατιά, τους πολιτισμένους χωρισμούς, το σύγχρονο dating, τις ένοχες ενήλικες απολαύσεις, την τεχνολογία, την επικαιρότητα και σε πολλά άλλα.

Είναι μια παράσταση που γράφτηκε και ταξιδεύει απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας αλλά και για να μας θυμίζει ότι μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε, αλλά μέχρι τότε αξίζει να πεθάνουμε στο γέλιο!

Με αφορμή τις νέες της εμφανίσεις, η Λίλια Τσιγάρα μίλησε στα «Νέα».

Πώς προέκυψε η ανάγκη γι’ αυτήν την παράσταση;

Είχα μαζεμένο πολύ υλικό. Ήθελα να πω την ιστορία μου! Να τη βγάλω από μέσα μου και να επικοινωνήσω με τους millennials και όχι μόνο. Στη ρίζα της παράστασης αυτής βρίσκεται η ανάγκη μου για αποδοχή, του εαυτού μου πρωτίστως. Να αγκαλιάσω εγώ εμένα και έπειτα να με καλωσορίσει και το κοινό.

Έχετε αντλήσει υλικό από πολλές διαφορετικές πλευρές της καθημερινότητας. Ποιο περιβάλλον σάς έχει δώσει μέχρι σήμερα το περισσότερο υλικό για κωμωδία;

Νομίζω οι σχέσεις και η εξυπηρέτηση πελατών! Μεγάλα σχολεία και τα δύο. Είναι τόσα πολλά που νομίζω έχω ήδη τρελές ιδέες και για την επόμενη παράσταση. Με εμπνέουν πολύ και τα 90s 00s αλλά δεν τα έχω αγγίξει ακόμα.

Στην παράσταση μπλέκετε αστείες και πικρές ιστορίες, πραγματικά και φανταστικά περιστατικά. Πόση αλήθεια χρειάζεται τελικά για να γίνει μια καλή κωμωδία;

Πιστεύω ότι η ζωή γράφει τα πιο ευφάνταστα αστεία. Υπάρχουν πράγματα που λέω στην παράσταση που θα ήταν αδιανόητο να τα σκεφτεί κάποιος άνθρωπος από μόνος του. Πιστεύω οτι ο κόσμος με ακολουθεί σε αυτό το storytelling της παράστασης ακριβώς επειδή φαίνεται ότι είναι βασισμένο στην αλήθεια. Στην περίπτωση μου λοιπόν χρειάζεται μπόλικη πραγματικότητα, υπερβολή εννοείται και δημιουργικά plot twists.

Πότε καταλάβατε ότι τελικά μεγαλώσατε; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που είπατε «ωχ, τώρα είμαι επίσημα ενήλικη»;

Κάποια στιγμη θα ερχόταν και αυτή η ερώτηση! Νομίζω ένιωσα ότι μεγαλώνω όταν από την κούραση δεν μπορούσα πια να βγαίνω εύκολα έξω τα βράδια! Επίσης κατάλαβα ότι περνούν τα χρόνια όταν έγινε με τη γυναικολόγο μου η πρώτη συζήτηση για κατάψυξη ωαρίων. Την ρώτησα αν μπορώ κάπως να καταψύξω και το δέρμα μου! Αυτή είναι η πραγματική ενηλικίωση και φυσικά όταν δεν σε κυνηγούν πια οι έρωτες αλλά οι λογαριασμοί.

Λέτε ότι αισθανόμαστε πως πρέπει να ακολουθήσουμε μια εποχή που «τρέχει πάνω σε ένα Tesla». Εσείς τι προσπαθείτε να προλάβετε αυτή την περίοδο της ζωής σας;

Η εποχή αυτή έχει φρενήρη ρυθμό. Οποιος δεν μπορεί να την παρακολουθήσει μένει πίσω. Αν χάσω τις αναβαθμίσεις των αλγόριθμων στα social media για παράδειγμα η δουλειά μου θα περάσει πολλαπλές κρίσεις. Διαβάζω συνεχώς για να προσαρμόζομαι, ωστόσο δεν ξέρω για πόσο καιρό θα μπορώ να το κάνω. Νομίζω μετά από ένα σημείο δεν θα καταλαβαίνω τίποτα και θα ανεβάζω χύμα ο,τι μου έρθει!

Στην παράσταση υπάρχει το ερώτημα αν ο Παπακαλιάτης μάς έμαθε λάθος τον έρωτα. Τελικά ποιος μας έδωσε τις πιο λανθασμένες οδηγίες για τις σχέσεις: οι ελληνικές σειρές, οι γονείς μας ή το Instagram;

Καταλήγω ότι οι σειρές μας έμαθαν καλύτερα τον έρωτα από τους γονείς μας. Οι γονείς το ωραιοποιησαν και το έβαλαν απευθείας στο καλούπι του γάμου και της αναπαραγωγής. Ο Παπακαλιάτης το δείχνει πιο δραματικά, αλλά και με χιούμορ, με στρογγυλάδες, γωνίες, πάθος, όπως είναι στην πραγματικότητα. Στους «Δύο ξένους» βλέπουμε το αδιέξοδο μιας αταίριαστης εκρηκτικής σχέσης. Βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να «χτυπιούνται» από έρωτα και απόγνωση. Το instagram μας έμαθε να ερωτευόμαστε πόζες και γραπτές υποσχέσεις. Την πιο ωραία εκδοχή του άλλου ανθρώπου και τελικά όχι την αλήθεια του. Ίσως να μεροληπτώ γιατί είμαι φοβερός τηλεορασάκιας και από παιδί έπαιρνα έμπνευση από εκεί.

Η παράσταση ταξιδεύει σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Αλλάζει το κοινό από πόλη σε πόλη; Υπάρχουν διαφορετικά πράγματα που κάνουν έναν Αθηναίο, έναν Θεσσαλονικιό ή έναν κάτοικο της επαρχίας να γελάει;

Κάθε κοινό και κάθε βραδιά ειναι μια νέα εμπειρία, ακόμα και στην ίδια πόλη να παίζω. Αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι σταθερά. Στις περιφερειακές πόλεις γελούν πιο πολύ με τις ιστορίες που έχω στο κείμενο. Στην Αθήνα με τα πιο γρήγορα άστεια. Στη Θεσσαλονίκη είναι παλαβοί! Γελάνε με την ψυχή τους, πολύ δυνατά. Πιο εξωστρεφείς. Από την άλλη ένα εσωστρεφές κοινό είναι μεγάλη πρόκληση. Να έρχονται να σε δουν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και φεύγοντας να σ’ αγκαλιάζουν. Ανεκτίμητο.

Τι έχει αλλάξει στη Λίλια από τότε που ξεκινήσατε να κάνετε stand-up μέχρι σήμερα; Και τι δεν έχει αλλάξει καθόλου;

Εχει αλλάξει ο τρόπος που παίζω, ο τρόπος που διαχειρίζομαι το άγχος μου και το κοινό. Είμαι πιο σίγουρη για τη δουλειά μου και την απήχηση της. Στην αρχή έτρεμαν πάντα τα πόδια μου. Τώρα ανυπομονώ να το ζήσω κάθε φορά. Δεν έχει αλλάξει νομίζω η βαθιά μου ανάγκη για επικοινωνία με τον κόσμο και η ικανοποίηση που παίρνω όταν τους κάνω να γελούν. Χαίρομαι κάθε φορά σαν να είμαι εκείνο το παιδί που κάποτε έπαιρνε τα μικρόφωνα στα λεωφορεία των σχολικών εκδρομών.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει μέχρι σήμερα το stand-up;

Μου επιβεβαιωσε κάτι που είχα σαν σκέψη. Ότι το γέλιο είναι το αγχολυτικό στην τραγωδία της ζωής μας. Είναι ο μηχανισμός μας για να ανακουφίζουμε όλα εκείνα που μας πονάνε ή μας φοβίζουν ή μας παραξενεύουν. Οπότε όταν βρίσκομαι στη σκηνή, νιώθω ότι έχω τον ρόλο εκείνου που αποφορτίζει τους ανθρώπους από την σκληρότητα του πραγματικού κόσμου και με αυτόν τον τρόπο σκάβω βαθύτερα και βρίσκω νέα νοήματα.