Θεόφιλος Sold: Οι «σαλοί» του κόσμου έχουν φτερά

Το κεφαλάκι του Θεόφιλου, ξεπροβάλλει αυτόνομο πάνω στο σκαλί. Αιωρείται, τρυφερό και αστείο, βάζοντάς μας αμέσως στην ατμόσφαιρα της παράστασης.

«Νόμιζαν ότι είχα πεθάνει. Ε, πως να μην το νομίζουν έτσι που γκρεμοτσακίστηκα παιδί πράμα.» Ένα παιδί που ζωγράφιζε ήταν ο Θεόφιλος. Ένα παιδί τρυφερό, γενναιόδωρο, γεμάτο χρώμα και ζωή και ευτύχησε να τον υποδυθεί στη σκηνή ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης.

Στο θέατρο Μίνι Πειραιώς 131, το έργο «Θεόφιλος sold» του Σαμσών Ρακά ζωντανεύει την ιστορία του μεγάλου Έλληνα Ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Η σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου θυμίζει αυτοσχέδιο παιχνίδι με τα χέρια. Με λιτό σκηνικό, αλλά πλούσια φαντασία, μοιάζει με μαγικό κουτί που μπορεί να ανοίξει ένας περιπλανώμενος θίασος σε μια πλατεία. Παράδειγμα πως το καλό θέατρο ανθίζει ακόμα και με ελάχιστα μέσα, κόντρα σε πολλά.

Ο Σαμσών Ρακάς προσεγγίζει τη βιογραφία του σπουδαίου ζωγράφου μέσα από μια φρέσκια αφήγηση, η οποία συνδυάζει αρμονικά το λεπτό χιούμορ με τη βαθιά εκτίμηση προς το πρόσωπό του. Η γραφή του αναδεικνύει τις αντιθέσεις του Θεόφιλου: από τη μία η θλίψη και οι δυσκολίες που βίωσε, κι από την άλλη η αστείρευτη χαρά, το πείσμα και η μοναδική του προοπτική για τον κόσμο. Πρόκειται για την απεικόνιση ενός γνήσιου καλλιτέχνη, ο οποίος δημιουργούσε καθοδηγούμενος αποκλειστικά από το εσωτερικό του όραμα και την έμφυτη ανάγκη του για έκφραση.

Ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης ως Θεόφιλος παραδίδει μια ερμηνεία σπάνιας ευαισθησίας και υποκριτικού βάθους. Μεταμορφώνεται αβίαστα στον «σαλό», αθώο από κακία ζωγράφο ακροβατώντας μεταξύ κωμικών και δραματικών αποχρώσεων. Συλλαμβάνει την αθωότητα και τον ψυχισμό ενός ανθρώπου που ένιωθε πως ο κόσμος ίσως δεν τον χωρά, αλλά εκείνος είχε να δώσει μόνο αγάπη. Και την ζωγραφική του. Ο Καζέπης  – με την υποκριτική του δεινότητα – ερμηνεύει με μία αρχέγονη τρυφερότητα την ποιητική διάσταση των «σαλών» του κόσμου.

Η Αριάδνη Κωνσταντακοπούλου με σκηνική άνεση, μέτρο και διάφανη παρουσία δένει ως άρτια παρτενέρ στο υποκριτικό δίδυμο. Η σκηνή των δυο τους ως ηθοποιοί σε μπουλούκι είναι από τις πιο κωμικές στιγμές της παράστασης.

Ένα τρυφερό, αστείο, ειλικρινές έργο για τη ζωή ενός μεγάλου δημιουργού, ενός ανθρώπου που έζησε σαν παιδί, παρά την χλεύη του κόσμου, με τα ελάχιστα. Πινέλα, χρώματα, παιχνίδι. Ατέρμονη χαρά.