- Advertisement -
Ο «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Αλντους Χάξλεϊ, ένα από τα πιο επιδραστικά και ριζοσπαστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, μεταφέρεται τον φετινό χειμώνα στο σκηνή του Θεάτρου Δίπυλον. Σχεδόν 100 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, η ιστορία μιας κοινωνίας που έχει εξαλείψει τον πόνο αλλά μαζί του και την ελευθερία της ανθρώπινης ύπαρξης, αποκτά μια νέα ανάγνωση μέσα από τη σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, φέρνοντας στο προσκήνιο προβληματισμούς που αφορούν άμεσα την εποχή μας. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που ανέλαβαν να δώσουν ζωή σ’ ένα δυστοπικό σύμπαν όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του και κάθε πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς υπακούει σ’ έναν αυστηρά οργανωμένο μηχανισμό, βρίσκεται κι ο Δημήτρης Μηλιώνης.
«Ο ρόλος μου είναι ο Μπέρναρντ Μαρξ και η διαδρομή του σ’ όλο το έργο αντικατοπτρίζει τον σημερινό άνθρωπο. Μοιάζει να βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στο τι του επιτάσσει η ψυχή, τα συναισθήματα και η ιδεολογία του κι αυτά που μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει. Μοιάζει να μην μπορεί να κουνηθεί κι αυτό είναι μια εύστοχη αναλογία με τον άνθρωπο σήμερα που αν και νιώθει ότι θέλει να ξεκινήσει μια επανάσταση, στην πραγματικότητα δεν μπορεί να το καταφέρει από την οθόνη του σπιτιού του, τον καναπέ του, δεδομένου ότι αυτά αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες», αναφέρει ο ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν».
Αν και το έργο από μόνο του είναι φορτισμένο με κατ’ εξοχήν πολιτικά και ιδεολογικά σχόλια, στην προσέγγιση της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, η θεατρική εμπειρία προέχει αυτών. «Εχουμε δομήσει την παράσταση με μια δραματουργία η οποία κινείται πιο πολύ στα πλαίσια του πολιτικού θρίλερ. Τα συμπεράσματα για τα κοινωνικοπολιτικά πράγματα που αφορούν στο έργο δεν θα τα δώσουμε εμείς γιατί απλώς θέτουμε τα ερωτήματα. Η θεατρική εμπειρία θα οδηγήσει τον θεατή στο να αναρωτηθεί εκείνος συγκεκριμένα πράγματα. Προσπαθούμε να αποφύγουμε τη διαδικασία οποιουδήποτε διδακτισμού», δηλώνει ο Δημήτρης Μηλιώνης. «Αν ο θεατής αναγνωρίσει κάτι από τον σημερινό του εαυτό σε αυτή τη δυστοπία θα πρέπει και να κλάψει και να γελάσει. Διότι το πλαίσιο και οι αλυσίδες που πια υπάρχουν γύρω μας είναι εντελώς αόρατες κι αν μη τι άλλο ευχάριστες. Ενώ είναι αστείο το πώς δεν το βλέπουμε, ταυτόχρονα είναι και βαθιά τραγικό», συνεχίζει ο ίδιος.
Το πιο ανησυχητικό ίσως στοιχείο της δυστοπίας του Χάξλεϊ είναι πως δεν μοιάζει με μια μακρινή υπόθεση επιστημονικής φαντασίας αλλά με μια πραγματικότητα που ενδέχεται να έχουμε αρχίσει ήδη να βιώνουμε, χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει. «Νομίζω ότι βρισκόμαστε ήδη στον θαυμαστό κόσμο. Βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο όπου ο φόβος είναι κατασταλτική δύναμη. Βέβαια, η καταστολή έρχεται επίσης και μέσω της πλάνης που δημιουργούν τα social media, τα likes, η αναγνωρισιμότητα, η κατανάλωση, οι εφήμερες σχέσεις, η ακόρεστη δίψα για σεξ και μη δέσμευση, η ατομικότητα. Δεν επιτρέπονται τα δυνατά συναισθήματα ή οι διαπροσωπικές σχέσεις πέραν του σεξουαλικού. Η συντροφικότητα είναι κάτι απεχθές όπως και η γέννηση γιατί είναι οδυνηρό. Οτιδήποτε οδυνηρό δεν το χρειαζόμαστε στον θαυμαστό κόσμο γιατί μας θυμίζει μάλλον τι μπορεί να σημαίνει άνθρωπος. Κλείνουμε τα μάτια σ’ αυτό και γινόμαστε φυγόπονοι μ’ έναν τρόπο ενώ τα αρνητικά στοιχεία δεν τα αντιμετωπίζουμε σαν μέρος της ζωής».
Στην τηλεόραση
Παράλληλα με τη θεατρική του διαδρομή, ο Δημήτρης Μηλιώνης συναντά το κοινό και μέσω της κωμικής σειράς «Μπαμπά σ’ αγαπώ» του Alpha, που προσεγγίζει με χιούμορ και τρυφερότητα τις προκλήσεις της σύγχρονης οικογένειας. «Η σειρά μιλάει για την απώλεια, τον φόβο, την ευθύνη και την ανασφάλεια στην πατρότητα, αν κι εμφανίζεται ως καθαρά κομεντί. Μιλάει επίσης για το πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνει κάποιος παιδί ενώ μεγαλώνει κι ο ίδιος ταυτόχρονα σ’ ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Ξεπερνάει το μοτίβο που συχνά επαναλαμβάνεται στην τηλεόραση με τις μαμάδες να φροντίζουν την οικογένεια και τους μπαμπάδες απλώς να βοηθούν. Δείχνει ότι όλα είναι πλέον ρευστά κι οι καταστάσεις ανατρέπονται, και αυτό είναι το πιο υγιές και ευχάριστο», καταλήγει ο ηθοποιός.
Comments are closed.