Γιαγκίνηδες στα «ΝΕΑ»: «Η δυναμική του ρεμπέτικου παραμένει αναλλοίωτη»

Με γοητευτική τόλμη, σχεδόν με άγνοια κινδύνου, προχώρησαν στον χώρο της μουσικής, χωρίς να αποκλίνουν ούτε βήμα από την πορεία τους. Και τα κατάφεραν. Δεν είναι μικρό κατόρθωμα, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Σπύρος Ζήσης και ο Παναγιώτης Σικλαφίδης – οι Γιαγκίνηδες, όπως έγιναν γνωστοί – είναι μόλις 25 ετών και στις 9 Ιουλίου ανεβαίνουν στη σκηνή της Τεχνόπολης κάνοντας το όνειρό τους πραγματικότητα. Σε αυτή τη μεγάλη συναυλία – με σπέσιαλ γκεστ τον Σπύρο Γραμμένο, τον Papazo και τους Τεκετζήδες – έδωσαν έναν τίτλο που μαρτυρά τη μεγάλη επιθυμία τους και τον ενθουσιασμό τους: «Το γλέντι των ονείρων μας».

Και αυτό το όνειρο έχει ένα ακόμη μεγαλύτερο βάρος, αν αναλογιστεί κανείς την αφετηρία τους στους δρόμους της Θεσσαλονίκης πριν από πέντε χρόνια. «Κάνουμε ένα όνειρό μας πραγματικότητα», λέει ο Παναγιώτης Σικλαφίδης και συνεχίζει: «Ο δρόμος για εμάς ήταν μια καλή εξάσκηση, αλλά το πιο σημαντικό νομίζω είναι ότι τον αντιμετωπίσαμε απολύτως επαγγελματικά. Μελετήσαμε τους κώδικές του και προχωρήσαμε οργανωμένα». Το παράδειγμα που αναφέρει ο Σπύρος Ζήσης δίνει μία ακόμη εξήγηση: «Στον δρόμο έπρεπε να κατέβουμε με τραγούδια που θα είχαν τον ρυθμό και τη δυναμική για να τραβήξουμε την προσοχή των περαστικών. Αυτό απαιτεί εγρήγορση και ετοιμότητα αφού ο χρόνος είναι ελάχιστος».

Ηταν ομαλή άραγε η μετάβαση από το πεζοδρόμιο στο stage; Σημειώνουν πως, όταν πέρασαν από τον δρόμο στις συναυλίες, δεν άλλαξαν ιδιαίτερα, αφού «όπως παίζαμε στον δρόμο, παίζαμε και στο live. Σιγά σιγά μάθαμε τις ιδιαιτερότητες των μεγάλων συναυλιών και την επικοινωνία με ένα οργανωμένο κοινό. Η ενέργεια και ο τρόπος που τα παίζουμε είναι ακόμα επηρεασμένα από τον δρόμο. Εχουμε όμως τη δυνατότητα να παίξουμε περισσότερα τραγούδια που στον δρόμο δεν μπορούσαμε».

Κάπως έτσι το δίδυμο των νεαρών 25άρηδων έδωσε τον δικό του αέρα σε ένα μουσικό είδος που, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν πρώτο στις προτιμήσεις των νέων. Κατάφεραν όμως να ανανεώσουν το ενδιαφέρον του κοινού πολλών ηλικιών. Είναι βάρος και μια ευθύνη το γεγονός ότι, όπως έχουν πει, «άνοιξαν την πύλη» για να ψαχτεί η νέα γενιά με το ρεμπέτικο; «Κανένα βάρος. Είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο. Δεν αισθανόμαστε πίεση, με τόση ανταπόκριση. Μας γεμίζει ενέργεια, μας δίνει φτερά, είναι κάτι που μας βοηθά να συνεχίσουμε. Είναι υπέροχο το γεγονός ότι κάποια παιδιά, για παράδειγμα, στρέφονται στο ρεμπέτικο αντί για την τραπ». Στις συναυλίες τους η εικόνα δεκαπεντάχρονων με ανθρώπους της τρίτης ηλικίας να χορεύουν το «Μπαξέ τσιφλίκι» δεν είναι ξένη. Η μουσική για τον Παναγιώτη Σικλαφίδη είναι ο απόλυτος συνδετικός κρίκος που φέρνει κοντά ακόμα και ολόκληρες οικογένειες που έρχονται να γλεντήσουν μαζί. «Αυτή η συνύπαρξη συμβαίνει ίσως, γιατί είναι οι ήχοι με τους οποίους είναι εξοικειωμένοι οι παλιοί του χθες, με τους οποίους πέρασαν τα όμορφα νεανικά τους χρόνια, κι είναι η απλότητα που ψάχνουν οι νέοι σήμερα. Ο καθένας για τον δικό του λόγο έχει κάτι να του αρέσει σε αυτό».

Στην Ελλάδα του 2026, οι συνθήκες και τα βιώματα των νέων είναι εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι την εποχή που αναδύθηκε το μουσικό αυτό είδος. Μήπως το ρεμπέτικο πλέον γίνεται απλώς μια εναλλακτική μόδα;

Εστιάζουμε στην ανάγκη να κρατηθούν τα αυθεντικά στοιχεία του είδους, προσαρμοσμένα στο σήμερα. Αναγνωρίζουμε ότι στο ρεμπέτικο υπήρχαν κάποια χαρακτηριστικά… μια ειλικρινής ωμότητα. Θεωρούμε ότι το στοίχημα για έναν σύγχρονο μουσικό είναι να καταφέρει να δημιουργήσει πατώντας πάνω σε αυτά, ακόμα και σε μια εποχή που τα αρχικά βιώματα του περιθωρίου απουσιάζουν. Πιστεύουμε ακράδαντα στη διαχρονική δύναμη του είδους και αρνούμαστε ότι έχει πεθάνει. Η ουσία βρίσκεται στον στίχο αυτών των κομματιών και η δυναμική τους παραμένει αναλλοίωτη. Παρόλο που γράφτηκαν πριν από 70-80 χρόνια, επηρεάζουν ακόμα, και εμπνέουν ανθρώπους στο σήμερα· οπότε θεωρούμε ότι δεν έχει κλείσει κανένας κύκλος. Εφόσον ακόμα οι ίδιοι στίχοι επηρεάζουν τους νέους και τους ανθρώπους του σήμερα, έχουν πολλά να δώσουν ακόμα.

Σας λείπει ο δρόμος;

Η απάντησή μας είναι ένα ξεκάθαρο «όχι». Πλέον, η σχέση μας με το κοινό έχει γίνει αμφίδρομη και συμμετοχική. Αυτή τη νέα συνθήκη στη σκηνή τη ζούμε πολύ παραστατικά: είναι αυτό που λέμε «με τον κόσμο μαζί». Δίνουμε εμείς το 60%, δίνει ο κόσμος το 40% για να φτάσουμε μαζί στο 100%.

Ποια είναι η επόμενη «κορυφή» ή το επόμενο ρίσκο που θα θέλατε να πάρετε μουσικά;

Τα πλάνα μας ανανεώνονται συνεχώς και οι στόχοι επαναπροσδιορίζονται μέρα με τη μέρα. Εχουμε πολλά σχέδια κάθε μήνα, και μετά την Τεχνόπολη κάθε φορά ανοίγονται νέα πανιά, η κορυφή αλλάζει. Αυτόν τον καιρό, όλη μας η προσοχή είναι στραμμένη στο τώρα, καθώς μπορεί να σκεφτόμαστε την Τεχνόπολη τώρα και να μη φανταζόμαστε τα επόμενα.