Αυτή τη φορά φτάνοντας στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ ένιωσα σαν οι σπείρες του κτιρίου να με προετοίμαζαν για μια διαφορετική εμπειρία. Στην έκθεση «Father Country Ι Do Love You», η εικαστικός Ταρίν Σάιμον έχει στήσει σε φρίζες πέριξ των ορόφων 42 κεφάλαια για την πραγματική ζωή ενός ανώνυμου πράκτορα του FBI.
Φέτος που η Αμερική του Τραμπ γιορτάζει τα 250 χρόνια της ανεξαρτησίας της, η φωτογράφος επέλεξε ως πρώτη της ύλη τις αφηγήσεις ενός αμφιλεγόμενου προσώπου. Τα στοιχεία από τη δράση του στήθηκαν στους τοίχους μέσα από 1.000 φωτογραφικά έργα, γλυπτά, κολάζ και βίντεο, όλα πρωτότυπα προϊόντα της συνάντησης της Σάιμον με τον «ήρωά» της.
Καθώς ανέβαινα διαδοχικά τους ορόφους, η κάθε ενότητα έμοιαζε περισσότερο με κομμάτια ενός παζλ, από το πορτρέτο της Τζόντι Φόστερ που την προσέγγισαν για να συνεργαστεί με το FBI πριν τα γυρίσματα της ταινίας «Η σιωπή των αμνών», μέχρι τα συντρίμμια του αεροπλάνου της TWA στον Ατλαντικό Ωκεανό το 1996, τις εικόνες αυτοσχέδιων όπλων στα μέτωπα της Ουκρανίας, τα πορτρέτα των επιζώντων από τη βομβιστική επίθεση της Αλ Κάιντα στην αμερικανική πρεσβεία του Ναϊρόμπι το 1998.
Κάπου ανάμεσα στα μεγάλα αμερικανικά γεγονότα, χώρεσε και μια «ελληνική» ενότητα. Αφορμή για το στήσιμό της έγινε η αφήγηση του πράκτορα με τίτλο «Πώς ξεκίνησε η δημοκρατία», όπου ο ίδιος αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αθήνα για συμμετοχή του στις έρευνες για τη σύλληψη των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».
Στα διαλείμματα από τη δουλειά του, ο ίδιος έπαιρνε μέρος σε ξεναγήσεις στους αρχαιολογικούς τόπους της πρωτεύουσας, ανακαλύπτοντας τις απαρχές της δημοκρατίας. Θέλοντας να εξερευνήσει την εκλογική διαδικασία, η Σάιμον δημιούργησε έναν μεγάλο τετράγωνο μηχανισμό, στον οποίο τοποθετούσαν οι επισκέπτες της έκθεσης χρωματιστά τουβλάκια. Μετά το γύρισμα δύο χειροκίνητων μοχλών στην κορυφή του, απορρίπτονταν σχεδόν όλα για να μείνει μόνο ένα, εκείνο που επέλεξε κάθε φορά το μηχάνημα, όπως οι ψηφοφόροι τον εκλεκτό υποψήφιό τους.
Δίπλα στη συγκεκριμένη εγκατάσταση, η δημιουργός χώρεσε έξι φωτογραφίες σε μια απρόσμενη προσέγγιση της ελληνικής αρχαιολογικής κληρονομιάς. Κάπως έτσι, το Ερεχθείο φαίνεται πίσω από μια γυναικεία γόβα για να μιλήσει για τον μύθο της ονοματοδοσίας της Αθήνας, η Πνύκα με φόντο ένα μικρόφωνο – αναφορά στην Εκκλησία του Δήμου και το Θέατρο του Διονύσου, στην Ακρόπολη αναδύεται μέσα από τις σχισμές μιας μάσκας, αφού αποτέλεσε το θεατρικό κέντρο της αρχαιότητας. Σε περίοπτη θέση, τοποθετήθηκε η εικόνα της Αφροδίτης της Μήλου πάνω στην οποία σκαρφαλώνει ένα κορίτσι, εγγονή κουμουνιστών με αντιδικτατορική δράση, που τραβήχτηκε στο Μουσείο Αφής του Φάρου Τυφλών. Λειτουργεί έτσι ως αντίστιξη στην σκληρή φωτογραφία που κλείνει το ελληνικό κεφάλαιο με το κάψιμο της αμερικανικής σημαίας σε κάποια πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.