Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται ότι έχει έναν νέο κανόνα για τους εταίρους της Αμερικής: Αν δεν κάνουν όσα θέλει εκείνος σε μια κρίση, οι συνέπειες θα τους ακολουθήσουν στην επόμενη. Μέχρι στιγμής, ο Τραμπ έχει περάσει τη δεύτερη θητεία του πλήττοντας συμμάχους των ΗΠΑ, ταπεινώνοντας τους ηγέτες τους και χρησιμοποιώντας σχέσεις ασφαλείας που έχουν σφυρηλατηθεί επί δεκαετίες για να ξεκαθαρίσει προσωπικούς και πολιτικούς λογαριασμούς.
Ο πόλεμος στο Ιράν φαίνεται να έχει χειροτερεύσει την κατάσταση. Χθες, ο αμερικανός πρόεδρος δημοσίευσε χάρτη του Στενού των Ορμούζ όπου υπήρχε ο τίτλος «Νέα Αμερικανική Επικράτεια», εντείνοντας περαιτέρω το κλίμα αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη και υποστηρίζοντας ότι το Στενό είναι ανοιχτό για την ναυσιπλοΐα, παρά τις διαψεύσεις των Ιρανών. Νωρίτερα είχε απειλήσει με βίαιη γλώσσα, το Ομάν, το οποίο ήταν το πρώτο κράτος του Κόλπου που είχε υπογράψει επίσημη στρατιωτική συμφωνία με την Ουάσιγκτον, το 1980. «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο στον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», είπε σε συνέντευξη.
Την ίδια ώρα, γράφει η «Wall Street Journal», η Τεχεράνη χρησιμοποίησε την 60ήμερη εκεχειρία για να παράγει πυραύλους και drones και να τοποθετήσει «γεράκια» σε καίριες θέσεις, σαν κάποιος που προετοιμάζεται να κλιμακώσει μια σύγκρουση αντί να την τερματίσει. Αυτή η υποψία επιβεβαιώθηκε όταν ιρανικά drones έπληξαν το γραφείο του πρωθυπουργού Μπαρζανί στο ιρακινό Κουρδιστάν.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε μια ημέρα μετά την αποκάλυψη από την εφημερίδα «Telegraph» για απόρρητο σχέδιο που είχε επεξεργαστεί η Μοσάντ μαζί με τη CIA, το οποίο προέβλεπε την αποστολή χιλιάδων κούρδων μαχητών στο Ιράν από το ιρακινό Κουρδιστάν, με αεροπορική κάλυψη από τις ΗΠΑ, με στόχο να πυροδοτήσουν εξέγερση που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε έπειτα από παρέμβαση του τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί την ενίσχυση ενόπλων κουρδικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.
Η Κορέα
Ομως η εκδικητικότητα του προέδρου Τραμπ για όσους δεν έκαναν όσα τους ζήτησε, και η παρόρμησή του να «κάψει» συμμάχους του, αποσταθεροποιεί και μια άλλη, πιο μακρινή περιοχή. Η Νότια Κορέα – την οποία πρόσφατα ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ χαρακτήρισε «πρότυπο συμμάχου» – είναι το πιο πρόσφατο και αναπάντεχο θύμα στην εκστρατεία αντιποίνων του Τραμπ, ο οποίος διέταξε «να μειωθούν σημαντικά» οι ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις των δύο χωρών, επικαλούμενος το κόστος τους και την «πολύ καλή σχέση» του με τον δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν.
Στην ανακοίνωσή του στο Truth Social, ο Τραμπ ανέφερε ότι ρώτησε «πρόσφατα τον πρόεδρο της Νότιας Κορέας αν θα ήθελε να συμμετάσχει μαζί μας στην αποπυρηνικοποίηση του Ιράν και εκείνος απάντησε: “Οχι ευχαριστώ!”». Γι’ αυτό και αποφάσισε να τιμωρήσει την συμμαχική χώρα. Η «Washington Post» αποκαλύπτει πως οι κυβερνήσεις στη Σεούλ και το Τόκιο έχουν θορυβηθεί τόσο πολύ με τις αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ ώστε «άρχισαν να εξετάζουν ανοιχτά αυτό που κάποτε ήταν αδιανόητο: την κατασκευή των δικών τους πυρηνικών όπλων».
Η Ευρώπη, βέβαια, έχει υποστεί το κύριο βάρος της επίθεσης του Τραμπ, ο οποίος ασκεί συστηματική εκστρατεία πίεσης. Το πρακτορείο Bloomberg αποκάλυψε ότι το Πεντάγωνο έχει στείλει στους συμμάχους του ΝΑΤΟ μια έρευνα που διερευνά την αφοσίωσή τους στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ, καθώς ζυγίζει πού να διατηρήσει – ή να αποσύρει – τα αμερικανικά στρατεύματα. Οι ερωτήσεις κυμαίνονται από την υποστήριξη για τις αμερικανικές επιχειρήσεις έως την πρόσβαση στις αγορές όπλων. Υπάρχει και μια χαρακτηριστική ερώτηση προς την ηγεσία κάθε χώρας: έχει «δείξει ευθυγράμμιση» με την προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ στην εξωτερική πολιτική;
Η οργή
Οπως σημειώνει το Axios, «ο ίδιος πόλεμος που τροφοδοτεί την οργή του Τραμπ προς τους συμμάχους των ΗΠΑ εκθέτει επίσης τα όρια της αμερικανικής σκληρής ισχύος». Η προθεσμία των 60 ημερών που όρισαν ο Τραμπ και το Ιράν για μια τελική ειρηνευτική συμφωνία έληξε τη Δευτέρα χωρίς συμφωνία – και οι δύο πλευρές απομακρύνθηκαν περισσότερο από ό,τι όταν υπέγραψαν το μνημόνιο συνεννόησης του Ιουνίου. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει ένα πεισματικό μνημείο αυτού του αδιεξόδου έπειτα από μήνες στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης των ΗΠΑ, ακόμη και όταν ο Τραμπ επιμένει ότι η πλωτή οδός είναι «ανοιχτή» και θα μπορούσε να γίνει έδαφος των ΗΠΑ.