Νίκος Ψαρράς στα «ΝΕΑ»: «Αναρωτιέμαι τι μας έχει συμβεί κι έχουμε γεμίσει τόσο θυμό»

Υπάρχουν ρόλοι που απαιτούν από έναν ηθοποιό να βουτήξει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, ν’ αναμετρηθεί με δύσκολα συναισθήματα και να αναζητήσει την αλήθεια ακόμη και στις πιο σκοτεινές πλευρές ενός χαρακτήρα. Ενας τέτοιος είναι και ο ρόλος που ανέλαβε ο Νίκος Ψαρράς στη «Σύγκρουση», τη νέα δραματική σειρά του Mega σε σενάριο Μελίνας Τσαμπάνη και Πέτρου Καλκόβαλη, όπου η προσωπική οδύνη συναντά την ανάγκη για δικαιοσύνη κι οι οικογενειακοί δεσμοί δοκιμάζονται με τον πιο σκληρό τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο έμπειρος ηθοποιός υποδύεται τον Νίκο Συμεωνίδη, έναν πατέρα που βλέπει την κόρη του να σκοτώνεται σε τροχαίο υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η πεποίθησή του πως οφείλει να μάθει την αλήθεια για τον θάνατό της, γίνεται η κινητήρια δύναμή του αλλά και η αφετηρία μιας σύγκρουσης που ξεπερνάει τα όρια μιας δικαστικής υπόθεσης.

«Ο Νίκος Συμεωνίδης, που υποδύομαι, είναι ένας άνθρωπος που έχει περάσει δύσκολα στην ζωή του. Εχει χωρίσει με τη γυναίκα του, έχουν μαζί ένα παιδί και το μεγαλώνουν. Θορυβούνται, όμως, όταν βλέπουν ότι η κόρη τους έχει μπλέξει σε μια σχέση που δεν εγκρίνουν. Επειδή είναι ειλικρινείς μαζί της, αυτό τους απομάκρυνε. Οταν το παιδί τους χάνεται, ξεκινούν έναν αγώνα για να δικαιωθεί η ψυχή του. Ο χαρακτήρας μου είναι πεπεισμένος από την αρχή ότι υπεύθυνος για το ατύχημα είναι ο σύντροφός της γιατί τον είχε γνωρίσει και δεν τον συμπάθησε ποτέ. Ενιωθε ότι εκείνος απομόνωσε το παιδί από τους γονείς του. Επειδή ήταν μοναχοπαίδι, εκείνοι προσπαθούσαν να είναι κοντά στην κόρη τους αλλά ο νεαρός ήταν πάντα κάθετος και κρατούσε μακριά τους το ζευγάρι», αναφέρει ο Νίκος Ψαρράς μιλώντας στο «Νσυν».

Αδιανόητη απώλεια

Ο ίδιος, για να προσεγγίσει τον ήρωά του, δεν έμεινε μόνο στις σελίδες του σεναρίου αλλά αναζήτησε την αλήθεια του, μέσα από πραγματικές ιστορίες κι ανθρώπους που έχουν βιώσει την πιο αδιανόητη απώλεια. «Νιώθω ότι τον ξέρω αυτόν τον άνδρα, αναγνωρίζω γιατί μιλάει έτσι, γιατί σιωπά. Μου θυμίζει όλους τους γονείς που έχω δει να χάνουν τα παιδιά τους αυτά τα χρόνια. Από αυτούς εμπνέομαι για τον ρόλο. Νομίζω ότι οι ζωές τους τελειώνουν εκείνη την ημέρα που χάνουν το παιδί τους. Μένουν μ’ έναν βουβό πόνο κι ένα τεράστιο γιατί. Είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθούν με την απώλεια. Τους θαυμάζω που βγαίνουν, πολεμάνε και ζητάνε δικαιοσύνη. Θέλει τρομακτικό κόπο να βρουν δύναμη να σηκωθούν από το κρεβάτι, να μαζέψουν τα συντρίμμια τους και να πολεμήσουν. Ο,τι και να τους λέμε εμείς, όταν χάνουν τον δικό τους άνθρωπο, τον Γολγοθά τον ανεβαίνουν μόνοι τους και μόνοι τους πρέπει να συμφιλιωθούν με τον χαμό», τονίζει ο ηθοποιός και συνεχίζει. «Η εικόνα του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα να κάνει απεργία πείνας ζητώντας δικαιοσύνη για το παιδί του, με σημάδεψε. Τι σημαίνει άραγε δικαιοσύνη όταν το παιδί σου δεν είναι πια εδώ; Οταν χάνεται ένα παιδί, διαταράσσεται η φύση γιατί η ροπή των πραγμάτων λέει ότι πρέπει να κηδεύουν τα παιδιά τούς γονείς κι όχι το αντίθετο».

Σύμφωνα με το σενάριο της σειράς, ο πόνος της απώλειας θολώνει την κρίση του χαρακτήρα του Νίκου Ψαρρά και σπεύδοντας να δείξει ως υπεύθυνο για την απώλεια της κόρης του τον σύντροφό της, υιοθετεί μια στάση που συναντάμε όλο και συχνότερα στη σύγχρονη κοινωνία: την ανάγκη να βρεθεί και να καταδικαστεί ένας ένοχος πριν ακόμη ακουστούν όλες οι πλευρές. «Πολύ εύκολα πλέον στα social media γινόμαστε όλοι δικαστές χωρίς να γνωρίζουμε ολόκληρη την αλήθεια κι αυτό είναι πραγματικά θλιβερό. Γι’ αυτό βλέπουμε να επικρατεί εκεί τόσος θυμός. Διαβάζεις σχόλια κάτω από μία ανάρτηση και συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι δεν την έχουν καν ανοίξει για να δουν τι γράφει. Ολοι έχουν γνώμη για όλα, όλοι θυμώνουν και βρίζουν τους πάντες. Εγώ διαφωνώ με αυτό. Δεν έχω γνώμη για όλα, δεν μπορώ και δεν θέλω να έχω. Δεν κρίνω ανθρώπους τόσο εύκολα.

Ο κάθε άνθρωπος δρα όπως πιστεύει αυτός εκείνη τη στιγμή κι ο χρόνος θα δείξει αν η δράση του ήταν σωστή. Ούτως ή άλλως, η κάθε δράση έχει και μια αντίδραση όπως λέει ο Νεύτωνας. Εγώ αναρωτιέμαι, γιατί πίστευα και πιστεύω ότι είμαστε ένας υπέροχος λαός, τι μας έχει συμβεί κι έχουμε γεμίσει τόσο θυμό. Υπάρχουν βέβαια εξηγήσεις γι’ αυτό. Οπως τα δέκα χρόνια της αδιανόητης αβεβαιότητας με την οικονομική κρίση που μας τρέλαναν κυριολεκτικά για το τι μας ξημερώνει. Ή τα χρόνια του εγκλεισμού με τον κορωνοϊό όπου οι σημερινοί εικοσάρηδες πέρασαν την πιο ωραία φάση της ζωής τους περιορισμένοι. Βεβαίως, δεν μπορεί να αγνοήσει κανένας μας ότι ζούμε σε μια εποχή με παλαβούς, επικίνδυνους ηγέτες σε όλη την υφήλιο που παίρνουν αποφάσεις με λεξιλόγιο πρώτης δημοτικού στις δηλώσεις τους κι επηρεάζουν όλον τον πλανήτη. Αλλά και με αδιανόητη ακρίβεια, ανέχεια κι ανθρώπους που δεν μπορούν να βγάλουν την καθημερινότητα», υπογραμμίζει ο πρωταγωνιστής της σειράς.

Στο θέατρο

Από τις σκοτεινές διαδρομές της τηλεοπτικής «Σύγκρουσης», ο ερμηνευτής καταπιάνεται μ’ ένα εξίσου απαιτητικό κείμενο στο θέατρο Ανεσις, όπου για δεύτερη χρονιά πρωταγωνιστεί στην «Τελευταία έξοδο – Ρίτα Χέιγουορθ» του Στέφεν Κινγκ. Εκεί, υποδύεται τον Αντι, έναν άνθρωπο που παρά τη φυλάκισή του και την αδικία, αρνείται να παραδοθεί, κρατώντας ζωντανή την πίστη του στην ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. «Ο Αντι είναι ένα κομμάτι μάλαμα, ένα υπέροχο μυαλό, μια αγνή ψυχή που δεν έχει μάθει όμως να κινείται γρήγορα όπως ο ρυθμός της εποχής του. Βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινή δις ισόβια και με μια άδικη καταδίκη μέσα σε μια φυλακή με άγριους εγκληματίες γύρω του. Είναι σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Ο Αντι με αγγίζει βαθιά στην ψυχή μου. Τον πονάω, τον καταλαβαίνω και με συγκινεί. Είναι πολύ άσχημο πράγμα να σε κακοποιούν γιατί βρέθηκες σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή», καταλήγει ο Νίκος Ψαρράς.