Φταίνε για όλα οι μετανάστες;

«Οι μετανάστες, οι τζιχαντιστές και οι κομμουνιστές». Αυτοί, κατά τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζέι Ντι Βανς, ευθύνονται για όσα βιώνει σήμερα η Ευρώπη. Αυτοί προκαλούν τη στεγαστική κρίση, τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς και, φυσικά, τα επεισόδια στους δρόμους.

Την άποψή τους ενστερνίστηκε το σύνολο της Ακροδεξιάς και μεγάλο μέρος της Δεξιάς: η Λε Πεν, ο Αμπασκάλ, η Βάιντελ, η Μελόνι και ο Μακρόν – αν και ο τελευταίος διαχώρισε τη θέση του αναφορικά με τους μετανάστες. Η Αριστερά και σημαντικό τμήμα του προοδευτικού Κέντρου, από την άλλη πλευρά, αντέδρασαν έντονα.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, στην πραγματικότητα; Αυτό ρωτήσαμε τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη και τον Λευτέρη Παπαγιαννάκη, διευθυντή του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες.

Εκστρατεία στρατολόγησης από την Ακρα Αριστερά του Θάνου Πλεύρη 

Τα γεγονότα στη Γαλλία ξεκίνησαν ως συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για θέματα εκπαίδευσης και καθημερινότητας και τελικά κατέληξαν σε συγκεντρώσεις επεισοδίων με έντονη πολιτική βία, λεηλασίες, βανδαλισμούς και προσπάθειας δημιουργίας μίας απολύτως άναρχης κατάστασης.

Προσπάθεια να μεταφερθεί τέτοιου είδους κλίμα είδαμε και στην Ιταλία αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν έλειψαν μάλιστα και φωνές στην Ελλάδα που ζητούσαν «και στα δικά μας όπως στη Γαλλία» ευελπιστώντας να δημιουργηθεί χαοτική κατάσταση και στην Αθήνα, καθώς η Αριστερά δεν επιθυμεί την κανονικότητα και θεωρεί ευκαιρία όταν επικρατεί άναρχη κατάσταση.

Στους βανδαλισμούς στο Παρίσι και στις άλλες γαλλικές πόλεις υπήρχε ένα συγκεκριμένο μοτίβο, διαμαρτυρόμενοι γάλλοι πολίτες που διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες στη ζωή τους, κλιμάκωση επεισοδίων από την Ακρα Αριστερά που προσπάθησε να καπελώσει τις διαδηλώσεις και συμμετοχή μεταναστών στον βανδαλισμό και στο πλιάτσικο.

Στη πραγματικότητα είδαμε την πλήρη αποτυχία ενός μοντέλου δήθεν ένταξης ανθρώπων που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μετανάστες δεύτερης γενιάς, όχι από τις ροές που υπάρχουν τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, αλλά μεγαλωμένοι στη Γαλλία, να συμπεριφέρονται με απόλυτο μίσος απέναντι στη Γαλλία και να καλύπτουν τις κλοπές και τις ληστείες τους με δήθεν ταξικό ιδεολογικό πρόσημο.

Το ενδιαφέρον της Αριστεράς για τους μετανάστες δεν είναι ποτέ ανθρωπιστικό αλλά πρωτίστως συμφεροντολογικό. Τα αριστερά κόμματα έχουν δει τους ευρωπαίους πολίτες να τους γυρνούν την πλάτη και επενδύουν στο να δημιουργήσουν τη νέα ιδεολογική πολιτική τους βάση από τα μεταναστευτικά κύματα. Αυτός είναι ο λόγος που η Αριστερά επενδύει στους μετανάστες και μάλιστα επιθυμεί παροχή σειράς δικαιωμάτων που μπορούν να φτάσουν μέχρι την πολιτογράφηση για να έχει εκλογικό συμφέρον, όπως είδαμε στη Σουηδία.

Η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια αλλάζοντας τη μεταναστευτική της πολιτική, έχει μία πιο ελεγχόμενη κατάσταση στο Μεταναστευτικό, μία πολιτική που άλλαξε με πρωταγωνιστή την Ελλάδα και τον έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι παθογένειες όμως μιας λανθασμένης και καταστροφικής μεταναστευτικής πολιτικής που αποθέωνε τα δικαιώματα μεταναστών, πίστευε σε ένταξη ανθρώπων που δεν σέβονταν ούτε ήθελαν να σεβαστούν τις ευρωπαϊκές αξίες και περιόριζε τελικά τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών, το βλέπουμε στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης με αποκορύφωμα αυτό που έγινε στο Παρίσι.

Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα με ειλικρίνεια. Η αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης ήταν απαραίτητη και θα φέρει αποτελέσματα. Προτεραιότητα είναι τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών και η αποτροπή όσων παράνομα προσπαθούν να εισέλθουν στην Ευρώπη. Ακόμα όμως και για όσους νόμιμα έρχονται ή δικαιούνται διεθνούς προστασίας θα πρέπει να καθίσταται σαφές ότι ο σεβασμός των ευρωπαϊκών αξιών για να επέλθει η ένταξή τους είναι αδιαπραγμάτευτος. Οποιος δεν σέβεται αυτές τις αξίες δεν θα ενταχθεί ποτέ και προφανώς δεν θα πρέπει να μείνει στην Ευρώπη.

Εάν λοιπόν επιθυμούμε τη διατήρηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όπως τις ξέρουμε και τις θέλουμε, η συνέχιση μια σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής, απέναντι στα ανοικτά σύνορα της Αριστεράς, είναι μονόδρομος.

Ο Θάνος Πλεύρης είναι υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, βουλευτής Α’ Αθηνών

Το σύστημα έχει σαφώς επιλέξει Ακροδεξιά του Λευτέρη Παπαγιαννάκη

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία βρίσκονται στο επίκεντρο της διεθνούς ατζέντας με την παγκόσμια Ακροδεξιά να κάνει πάρτι, αφού τέτοιου είδους αναταραχές της ταιριάζουν πλέον απόλυτα. Δύο είναι τα κύρια σημεία στα οποία επικεντρώνεται η συζήτηση, ειδικά μετά τις ταραχές της 17ης Οκτωβρίου. Το πρώτο είναι ότι πίσω από τα επεισόδια βρίσκονται η Αριστερά του Μελανσόν και η Ακροαριστερά και το δεύτερο είναι ότι για τα επεισόδια φταίνε οι μετανάστες.

Στη Γαλλία ο πρόεδρος και η κυβέρνηση κατηγορούν την Ακροαριστερά και τον Μελανσόν, ενώ και στα Μέσα υπερπροβάλλεται η βία και η καταστροφή. Η οργάνωση Acrimed παρουσίασε μια μελέτη σχετικά με την παρουσίαση των κινητοποιήσεων από τα δελτία ειδήσεων του δημόσιου καναλιού France 2, σύμφωνα με την οποία 8% του χρόνου ήταν για τα αιτήματα των μαθητών, 2% για την οργάνωση των κινητοποιήσεων, 12% για την εμπλοκή του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, 3% για την αστυνομική βία και 75% για τη βία και τις καταστροφές.

Στις 18/10 το κεντρικό δελτίο των 20.00 παρουσίασε ένα 12λεπτο ρεπορτάζ με επεισόδια με ελάχιστα σχόλια, ενώ στην αρχή του υπήρχε αναφορά σε μια ειρηνική και ήρεμη διαδήλωση. Λόγω των έντονων αντιδράσεων τηλεθεατών αλλά και δημοσιογράφων στο εσωτερικό του καναλιού ο διευθυντής ειδήσεων αναγνώρισε ότι θα έπρεπε το ρεπορτάζ να είναι πιο σαφές και με καλύτερη πλαισίωση.

Αντίστοιχα η εισαγγελέας του Παρισιού σε συνέντευξή της διαβεβαίωσε ότι «δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να επιβεβαιώσει» ότι οι δράστες των βίαιων επεισοδίων στο Παρίσι είναι «άτομα με ακροαριστερές πολιτικές πεποιθήσεις».

Oσο για το επιχείρημα περί ευθύνης της μετανάστευσης αυτό υποστηρίχτηκε από τον Τραμπ, τον Βανς, τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, πολιτικούς στην Πολωνία, στην Ελλάδα και φυσικά τους γάλλους ακροδεξιούς π.χ. Μπαρντελά και Ζεμούρ.

Ο Μακρόν χαρακτήρισε αυτές τις τοποθετήσεις ανόητες στο πλαίσιο μιας προσπάθειας εμπλοκής στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας και χειραγώγησης της πληροφορίας.

Τα ζητήματα ένταξης μεταναστών είναι υπαρκτά αφού η Γαλλία ως πρώην αποικιοκρατική δύναμη είναι αντιμέτωπη με τις αποτυχημένες επιλογές βασισμένες στον κοινωνικό αποκλεισμό τους ειδικά στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Πάντως, και αντίθετα με ό,τι έγινε με την Αριστερά και τους μετανάστες, ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τις ομάδες ακροδεξιών οι οποίες προκάλεσαν εκτεταμένα επεισόδια κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Ούτε καν η αστυνομία.

Σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι για τις διαδηλώσεις της 24ης Οκτωβρίου θα υπάρχει στρατός στους δρόμους σε αντικατάσταση των δυνάμεων ασφαλείας. Είναι προφανής η προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ενόψει προεδρικών εκλογών και αφού, για την ώρα τουλάχιστον, επικρατέστεροι για τον δεύτερο γύρο είναι η Λε Πεν και ο Μελανσόν, το σύστημα έχει σαφώς επιλέξει Ακροδεξιά. Η επιλογή του Μακρόν να καταστήσει το Κέντρο τον αντίπαλο της Ακροδεξιάς, ώστε μέσω της «υγειονομικής ζώνης» να επικρατεί στις εκλογές, έχει αποτύχει παταγωδώς και αυτό θα έχει κόστος.

Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης είναι διευθυντής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες