Φρένο

Η πλούσια Ευρώπη. Η Ευρώπη που τιμωρεί σκληρά τους «απείθαρχους». Που κουνάει το δάχτυλο και επιβάλλει την ισοπέδωση μιας χώρας δικής της, κομμάτι της, το λίκνο της μάλιστα, όπως η ίδια διαρκώς υπενθυμίζει. Που τη στραγγάλισε με δεσμεύσεις ανάλογες με εκείνες βαριάς συνθήκης ήττας έπειτα από πόλεμο. Και που, σε εκείνα τα φοβερά χρόνια, έχασε περισσότερο από το 25% του ΑΕΠ της, αναγκάστηκε να σκοτώσει η ίδια το Σύνταγμά της και, το χειρότερο όλων, έχασε περίπου μισό εκατομμύριο νέων, ικανών και ταλαντούχων ανθρώπων που έφυγαν αναζητώντας αλλού την ευκαιρία που είχαν εδώ χάσει για πάντα: να ζήσουν σαν άνθρωποι.

Αυτή είναι η πιο βαθιά πληγή, που ουδέποτε θα κλείσει, από όσες άφησε πίσω της η… «σωτηρία» της Ελλάδας. Υπήρξε όμως και μία άλλη, τρομερή, από την οποία, ευτυχώς, η χώρα γλίτωσε στο παρά ένα. Πώς;

Πέραν πάσης αμφιβολίας από την αποφασιστικότητα του Σαμαρά, τότε πρωθυπουργού και του Βενιζέλου, κυβερνητικού εταίρου του και προέδρου του ΠΑΣΟΚ, να μην επιτρέψουν στην πτωχευμένη Ελλάδα να βιώσει το απόλυτο χάος της επιδρομής της Ακροδεξιάς στην εξουσία προς την οποία εκείνη τότε κάλπαζε. Γλίτωσε δηλαδή από αυτό που η Ευρώπη που στραγγάλισε την Ελλάδα με κάθε τρόπο και βασικό στόχο το πώς θα ωφεληθεί πολλαπλά από την καταστροφή της, στάθηκε τελικά η ίδια ανίκανη να νικήσει, όπως κατάφερε ένας πρωθυπουργός μιας πτωχευμένης χώρας σταματώντας την απόλυτη εκτροπή, το τέλος της δημοκρατίας, την ολοκληρωτική έκρηξη. Ολα αυτά που φουντώνουν πλέον σε μία Ευρώπη η οποία ζει σήμερα ανεπαίσθητο σχεδόν πολλοστημόριο των όσων οι ηγεσίες της επέβαλαν διά πυρός και σιδήρου στην Ελλάδα. Και αρκεί να εκραγεί και να εκφασιστεί.

Με αυτά δεδομένα, μα και με το γεγονός ότι στην πτωχευμένη Ελλάδα της καταστροφής η νεοναζιστική Ακροδεξιά είχε απογειωθεί από τη μόνιμη ανυπαρξία σε επίπεδα που την οδηγούσαν πιθανώς σύντομα έως και την κυβέρνηση, στοιχειώδης πολιτικός – και μη… – πολιτισμός, επιβάλλει σε εχθρούς και φίλους να αναγνωρίσουν ότι αυτό που κατάφεραν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο άγγιξε τα όρια του «θαύματος»: όχι μόνον τους σταμάτησαν, αλλά τους εξουδετέρωσαν πλήρως και τους οδήγησαν και στη Δικαιοσύνη για μία εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου που είχε το σθένος να μην τους φοβηθεί: του Παύλου Φύσσα. Είναι από τις ελάχιστες φορές που πραγματικά ισχύει: η θυσία του, δεν πήγε χαμένη.

Τελικά, η Ελλάδα, η μόνη χώρα που είχε όλες ανεξαιρέτως τις προδιαγραφές να καταστεί το απόλυτο θύμα του ολοκληρωτισμού και της κοινωνικής έκρηξης, τα απέφυγε και τα δύο, χάρη σε εκείνη την κυβέρνηση. Τώρα, το παθαίνουν εκείνοι που την οδήγησαν σε εκείνη την κατάσταση – και που πολλοί εξ αυτών παραδέχθηκαν, εκ των υστέρων φυσικά και, ασφαλώς, χωρίς συνέπειες, το… «λάθος» τους. Σήμερα, πέφτουν οι ίδιοι μέσα στον λάκκο που για άλλους έσκαψαν.

Μπορεί οι πρωτοφανείς ταραχές που ξεκίνησαν από τη Γαλλία και εξαπλώνονται πλέον καθημερινά σε όλο και περισσότερες χώρες της πάλαι ποτέ «Ευρώπης των λαών», της δήθεν «Ενωμένης Ευρώπης» να έχουν λάβει ήδη τέτοια χαρακτηριστικά ώστε να μοιάζουν με την κορύφωση του δράματος, όμως, αυτό κάθε άλλο παρά αληθές είναι. Επειδή όλα αυτά τα γεγονότα, επί της πολιτικής ουσίας που στο τέλος μετράει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πρελούδιο μιας μακράν βαθύτερης τραγωδίας, η αυλαία έναρξής της.

Το πραγματικό δράμα δεν εξελίσσεται ακόμα επί σκηνής. Και αυτό είναι το πόσο αποφασιστικά θα συνδράμουν στην ήδη σαφή δυναμική νίκης της Ακροδεξιάς, ιδίως στη Γερμανία και στη Γαλλία. Το πόσα επιπλέον εκατομμύρια ψήφους θα της φέρουν, χωρίς αυτή να χρειαστεί πια να κάνει οτιδήποτε. Οπως εξελισσόταν η τραγωδία στην Ελλάδα της πτώχευσης, μέχρι που τη σταμάτησε ο δήθεν… «ακροδεξιός» Σαμαράς. Ή μήπως όχι;