O Ντέντι Σίμχι περιγράφει στα ΝΕΑ τις τελευταίες στιγμές του γιου του: «Πατέρα, είμαι στο κιμπούτς, υπάρχουν τρομοκράτες εδώ»

Ενόψει της επικείμενης επετείου από την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου 2023, ο Ντέντι Σίμχι, πρώην επικεφαλής των Ισραηλινών Υπηρεσιών Πυροσβεστικής (και απόστρατος των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων) θυμάται, τρία χρόνια μετά, πώς πληροφορήθηκε για τον θάνατο του 20χρονου γιου του Γκάι, ο οποίος είχε πάει με φίλους στο μουσικό φεστιβάλ Nova. «Οταν βρήκα τη σορό του, λειτουργούσα ως στρατηγός και όχι ως πατέρας», σχολιάζει στα «ΝΕΑ», με το πέρας της συνέντευξής μας, καθώς ανακαλεί την ψυχραιμία που χρειάστηκε να επιδείξει εκείνες τις κρίσιμες ώρες στη θέα του νεκρού γιου του.

Πώς μάθατε για την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου;

Με κάλεσε ο γιος μου στις 7:43 το πρωί. Είχα ακούσει κάτι στις ειδήσεις, αλλά δεν καταλάβαινα τι ακριβώς συνέβαινε. Τότε με πήρε και μου είπε: «Πατέρα, είμαι στο κιμπούτς, υπάρχουν τρομοκράτες εδώ, έχουμε μόνο ένα τουφέκι». Του είπα να μπει στο προστατευμένο δωμάτιο και να μείνει εκεί, διαβεβαιώνοντάς τον ότι ο στρατός θα έφτανε σε λίγα λεπτά και θα εξουδετέρωνε όλους τους τρομοκράτες. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν συνέβη.

Ποιες ήταν οι πρώτες σας σκέψεις αμέσως μετά;

Ο γιος μου υπηρετούσε σε ειδική μονάδα μάχης και ήταν πολύ ψύχραιμος. Μου μίλησε για την τρομοκρατική επίθεση, καθώς κι εγώ είχα υπηρετήσει πολλά χρόνια στον στρατό. Στο Ισραήλ είμαστε εξοικειωμένοι με τρομοκρατικές επιθέσεις, αν και όχι τέτοιας κλίμακας. Πιστεύαμε ότι όλα θα κυλούσαν όπως συνήθως, αλλά η 7η Οκτωβρίου αποτέλεσε μια τεράστια έκπληξη για εμάς. Για τον στρατό, για την πολεμική αεροπορία, για την κυβέρνηση, για τον λαό. Δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα μπορούσε να μας συμβεί κάτι τέτοιο. Δυστυχώς συνέβη, ήταν μια σφαγή και μια καταστροφή για τον στρατό.

Τι κάνατε στη συνέχεια;

Πήγα στον δήμο (Γκεντέρα) να βοηθήσω τον δήμαρχο, καθώς η Χαμάς εκτόξευε ρουκέτες προς κάθε κατεύθυνση. Θεώρησα ότι ο γιος μου θα χειριζόταν την κατάσταση στο κιμπούτς, οπότε πήγα να συνδράμω στο κέντρο επιχειρήσεων. Παρέμεινα εκεί μέχρι τις 3 το μεσημέρι. Τότε έφτασαν ειδήσεις από τον νότο και κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί στον γιο μου. Προσπάθησα να επικοινωνήσω με φίλους του και γύρω στις 4 το απόγευμα συνειδητοποίησα ότι είχε σκοτωθεί. Τηλεφώνησα στα αδέλφια του και τους είπα: «Νομίζω ότι ο μικρότερος αδελφός σας έπεσε στη μάχη». Πήγαμε να το ανακοινώσουμε στη μητέρα του κι έπειτα προσπάθησα να μάθω πού βρισκόταν η σορός του.

Πώς καταλάβατε ότι ήταν όντως νεκρός;

Ο Γκάι πήγε στο φεστιβάλ Nova με δέκα φίλους του και στις 6:29 η Χαμάς εκτόξευσε τους πυραύλους. Ο Γκάι γεννήθηκε στο κιμπούτς Ρεΐμ, οπότε γνώριζε καλά τα προστατευμένα δωμάτια εκεί. Ετσι είπε στους φίλους του: «Πάμε στο κιμπούτς, γιατί εκεί έχουμε καταφύγιο από τους πυραύλους». Πήγαν λοιπόν οδικώς. Ο Γκάι έβαλε τους φίλους του σε ένα προστατευμένο δωμάτιο. Μετά βγήκε έξω, χωρίς όπλο, για να ψάξει άλλους νέους που είχαν διαφύγει από το φεστιβάλ. Τους μάζεψε κι αυτούς στα προστατευμένα δωμάτια. Αφού έβαλε τριάντα ανθρώπους μέσα, ο ίδιος έμεινε απέξω και κρατούσε την πόρτα. Τότε έφτασαν πέντε τρομοκράτες. Ο πρώτος μπήκε στο δωμάτιο. Ο Γκάι όρμησε πάνω σε έναν με γυμνά χέρια και τον έπνιξε μέχρι θανάτου. Τον δεύτερο τον πυροβόλησαν οι φίλοι του.

Και μετά ο τρίτος – αυτός που είχε μπει στο δωμάτιο – είδε τους δύο τρομοκράτες, νεκρούς, πέταξε χειροβομβίδες μέσα στο δωμάτιο, ο Γκάι τραυματίστηκε σοβαρά, κατάφερε να διαφύγει από το παράθυρο, αλλά τότε ένας άλλος τρομοκράτης τον πυροβόλησε στην κοιλιά. Νομίζω σκοτώθηκε γύρω στις 9 το πρωί. Και μετά πέντε ώρες, ο στρατός μπήκε στο κιμπούτς, σκότωσε όλους τους τρομοκράτες και απελευθέρωσε τους φίλους του. Ολοι τους τηλεφώνησαν στο σπίτι. Μόνο ο γιος μου δεν μας πήρε τηλέφωνο. Ετσι άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι είχε συμβεί. Και τότε ένας από τους φίλους του μού είπε ότι είδε τον Γκάι ανάμεσα στα δύο δωμάτια. Και ότι είχε πυροβοληθεί. Εκανα μερικά τηλεφωνήματα και κατάλαβα.

Tα συναισθήματά σας όταν τον βρήκατε;

Ηταν 1 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής. Πήγα στο κιμπούτς. Τον βρήκα. Τον αγκάλιασα. Τον φίλησα. Τον φώναζα, «Γκάι, Γκάι». Ηταν πολύ παγωμένος. Τον μετέφερα στη στρατιωτική βάση όπου συγκέντρωναν όλες τις σορούς. Επέστρεψα στο σπίτι και είπα στη γυναίκα μου ότι τον βρήκα. Δύο μέρες μετά κάναμε την κηδεία του Γκάι. Ο γιος μας έσωσε τη ζωή τριάντα ανθρώπων. Ολοι τους ήρθαν στην κηδεία.

Τι σκέφτεστε όποτε πλησιάζει αυτή η επέτειος;

Είμαστε πολύ λυπημένοι γιατί ήταν μοναδικός. Είναι κρίμα που δεν είναι πια μαζί μας. Προσπαθώ να διακηρύττω παντού ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι και δυνατοί απέναντι στους εχθρούς μας και ότι δεν χρειάζεται να φοβόμαστε. Από την άλλη πλευρά, δεν νομίζω ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν νταήδες στη γειτονιά. Αλλά πιστεύω ότι μετά την 7η Οκτωβρίου όλοι οι γείτονές μας καταλαβαίνουν ότι το Ισραήλ είναι υπερδύναμη. Κάτι σαν την 7η Οκτωβρίου δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να ξανασυμβεί. Ηταν δικό μας λάθος. Και πρόκειται να το διορθώσουμε.