Ιστορίες για τη γη της Επιδαύρου

Οι σπασμένες γλάστρες και τα σκορπισμένα φύλλα, πεσμένα στο χώμα στην άκρη της ορχήστρας, ήταν ίσως το πρώτο που έπιανε το μάτι: η ζωή που έχει περάσει ή που μόλις αρχίζει; Πίσω κουρτίνες ανέμιζαν μπροστά από το σπιτάκι του Μικρού Θεάτρου της Παλαιάς Επιδαύρου, δίνοντας την εντύπωση ότι κατοικούνταν. Από μέσα ξεπρόβαλλαν οι μουσικοί Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Χατζηζήσης, Γιώργος Θεοδωρόπουλος και λίγο μετά υπό τους ήχους του βιολιού εμφανιζόταν ο Θοδωρής Γκόνης, ο δημιουργός της παράστασης που την έστησε, φτιαγμένη από το ίδιο το χώμα του τόπου.

Οι πορτοκαλιές, η αυλή ενός σπιτιού – όλα βγαλμένα από την καθημερινότητα της Παλαιάς Επιδαύρου – δεν χρειάστηκε να επινοηθούν· ήταν εκεί. Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας του έργου, γέννημα θρέμμα του Ναυπλίου, είχε ως βάση τις βιωματικές αφηγήσεις των ίδιων των κατοίκων για την παράσταση που παρουσιάστηκε την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο, «Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου». Η πρώτη εικόνα της παράστασης είναι δική του. Τον βλέπουμε να ποτίζει λουλούδια, να φροντίζει μιαν αυλή, που είναι εκεί αληθινή μέσα στο ίδιο το θέατρο. Κρατάει ένα πορτοκάλι από το περιβόλι, το δοκιμάζει, φεύγει κι η ιστορία περνάει σε άλλα χέρια.

Τότε στο περιβόλι φτάνουν ταξιδευτές (επισκέπτες;)· Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης, Ναταλία Μπάκα – ανάμεσα σε πορτοκαλιές, ελιές και με τον παλιό ελληνικό τρόπο – τραγουδώντας αφηγούνται την ιστορία του τόπου τους που φυσικά έχει μέσα τις δικές τους. Οπως ο χαμός της μοναχοκόρης του παλιού αγροτικού γιατρού της Επιδαύρου, που πέθανε στα δώδεκά της χρόνια. Από τότε ο γιατρός μοίραζε στη μνήμη της πορτοκάλια. Τη θέση της μέσα στην αφήγηση βρίσκει και η ιστορία ενός ξακουστού λαουτιέρη, που πήγε να παίξει στον γάμο του καλύτερού του φίλου, είδε να παντρεύεται εκείνη που αγαπούσε και αρρώστησε από τον καημό του.

Οπως επισημαίνεται στο πρόγραμμα από τον δημιουργό: «Ιστορίες που λέγονται όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με την ψυχή, τα μάτια και τα χέρια, με τον συγχρονισμό τους. Ερχονται τα τραγούδια και τα λόγια του αποχαιρετισμού, χαρούμενα, δροσερά και ανάλαφρα ζουμερά μήλα των Εσπερίδων. Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου». Και όλες είχαν τη δική τους ένταση που ενδυνάμωνε η εξαίσια μουσική του Φώτη Σιώτα, ο οποίος βρισκόταν πάνω στη σκηνή – μαζί με τους Δημήτρη Χατζηζήση και Γιώργο Θεοδωρόπουλο. Κι ενώ η δράση στεκόταν πάνω στον θάνατο και την απώλεια, ξεδιπλώνεται μια χειρονομία ζωής από τον Χάρη Χαραλάμπους, ο οποίος φυτεύει μια πορτοκαλιά. Οι σπασμένες γλάστρες στο χώμα και η νιόφυτη πορτοκαλιά που φύτεψε ο ηθοποιός μπροστά μας έγραψαν το τέλος και την αρχή σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της μνήμης. Ετσι δεν είναι άλλωστε;