- Advertisement -
Το θέατρο γεννήθηκε για να ταξιδεύει. Από τον Θέσπι μέχρι τα ελληνικά μπουλούκια και την ιταλική παράδοση της περιπλανώμενης σκηνής, η μαγεία του κρύβεται στη συνάντηση με το κοινό όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Αυτήν την παράδοση αναβιώνει η κωμική παράσταση «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που αυτό το καλοκαίρι περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα.
Το έργο του Εντουάρντο Ντε Φίλιππο, το οποίο σκηνοθετεί η Ταμίλλα Κουλίεβα, παντρεύει το γέλιο με τη συγκίνηση και φωτίζει με ευρηματικό τρόπο τη ζωή των ανθρώπων που αφιερώνουν την ύπαρξή τους στη σκηνή.
«Το έργο έχει στον πυρήνα του το μπουλούκι. Είναι άλλωστε γραμμένο το 1920, στην απόλυτη εποχή των μπουλουκιών. Είναι η αποθέωση του κάθε ταξιδιώτη ηθοποιού που με βαλίτσες πέντε σκηνικά και δέκα κουστούμια οργώνει τη χώρα και φέρνει τον κόσμο κοντά στο θέατρο, σε αυτήν τη θεατρική πράξη. Αυτοί οι ηθοποιοί περνούσαν από σημεία όπου υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι πρώτη φορά έβλεπαν θέατρο στη ζωή τους», αναφέρει ο Δημήτρης Παπανικολάου, εκ των πρωταγωνιστών, μιλώντας στο «Νσυν».
Η αφήγηση ξεκινάει μ’ έναν θίασο ηθοποιών που καταφτάνει σ’ ένα τουριστικό προορισμό για περιοδεία, φέρνοντας μαζί πρόβες, φασαρίες, μικροπαρεξηγήσεις και μια αναστάτωση που διαταράσσει την ήσυχη καθημερινότητα του τόπου. Επικεφαλής τους είναι ο γοητευτικός θιασάρχης Ντον Τζενάρο, ρόλο που υποδύεται ο Δημήτρης Παπανικολάου.
«Είναι για μένα μια μεγάλη διαφυγή αυτή προς την κωμωδία έπειτα από ένα διάστημα που βρέθηκα στο θέατρο και την τηλεόραση σε έργα πιο σκοτεινά, πιο σκληρά.Οπότε είναι κάτι που αγαπώ πολύ κι ο συγκεκριμένος τύπος γραφής μού θυμίζει σαν παραλληλισμό το πώς ξεκίνησα εγώ στο θέατρο. Γιατί ως παιδί έπαιζα κι έγραφα σκετσάκια σε κατασκηνώσεις όπου μου μπήκε το μικρόβιο του θεάτρου. Εχω μεγάλη αγάπη στην κωμωδία. Θεωρώ ότι είναι το πιο απαιτητικό είδος κι ένας ηθοποιός είναι δύσκολο να πετύχει το μέτρο, τον ρυθμό, την ακρίβεια, την απλότητα που θέλει η καλή κωμωδία η οποία δεν προκαλεί απαραίτητα ένα δυνατό γέλιο αλλά μια ευχάριστη διάθεση, ένα χαμόγελο με λεπτό χιούμορ», επισημαίνει ο ηθοποιός.
Η πρόκληση μιας περιοδείας
Η παράσταση αποτελεί μια κωμωδία καταστάσεων που μέσα από διαδοχικές παρεξηγήσεις, ανατροπές κι άφθονο χιούμορ, σατιρίζει τις συνθήκες μιας καλοκαιρινής περιοδείας, αποκαλύπτοντας με τρυφερότητα όσα συμβαίνουν πίσω από τα φώτα της σκηνής.
«Τα όσα περιγράφονται είναι κοντά στις σημερινές περιοδείες, μ’ έναν κωμικό τρόπο. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι να διατηρήσουμε μια υψηλή αίσθηση του χιούμορ ώστε να μπορεί να είναι κατανοητό, εύληπτο και να επικοινωνεί με τον κόσμο, με όλες τις ηλικίες σε όλους τους τόπους της διαδρομής μας. Να έχει δηλαδή μια ποιότητα, να μην εκπέσει σε ευκολίες που μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να χρησιμοποιήσει για να κερδίσει το γέλιο. Το στοίχημά μας βέβαια πάνω απ΄ όλα είναι να γίνει μια παράσταση που θ’ αρέσει στον κόσμο και να κερδίσει στο τέλος το χειροκρότημα», τονίζει ο ερμηνευτής.
«Από την πλευρά του ηθοποιού, η πρόκληση μιας περιοδείας που έχει μεγάλη έκταση είναι το πώς θα τα πάει καλά με τις δυνάμεις του. Γιατί πολλές φορές, πάμε σ’ ένα θέατρο που δεν γνωρίζουμε και πρέπει μέσα σε δύο ώρες να κάνουμε μια χαρτογράφηση του χώρου, κάτι που περιγράφεται και στο έργο. Οπότε βρισκόμαστε κι εμείς στη συνθήκη όπου βρίσκονταν εκείνα τα μπουλούκια και πρέπει να προσαρμοστούμε μέσα σε ελάχιστο χρόνο ώστε να παίξουμε την παράσταση. Χρειάζεται μια καλή φυσική κατάσταση για τον ηθοποιό, αφού έχουμε μια απαιτητική παράσταση με πολύ έντονους ρυθμούς, γρήγορη, βασισμένη πάρα πολύ στην ταχύτητα της ατάκας και χρειάζεται μια σωματική δύναμη για να συμβεί. Σε όλα αυτά, πρέπει να προσθέσουμε και τη ζέστη του καλοκαιριού», συμπληρώνει ο πρωταγωνιστής που μοιράζεται τη σκηνή με τους Θανάση Κουρλαμπά, Δανάη Παππά, Μιχάλη Πανάδη, Πάνο Κλάδη, Ιάσονα Βροχίδη και Ταμίλλα Κουλίεβα.
Δυσκολία επιβίωσης
Πέρα από τη χιουμοριστική διάστασή του, το «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», είναι ταυτόχρονα μια ιστορία για τους ανθρώπους που με πείσμα, αλληλεγγύη κι αγάπη για την τέχνη τους, παλεύουν να κρατήσουν το θέατρο ζωντανό, ακόμα κι αν όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον τους.
«Η δυσκολία της δικής τους συνθήκης είναι ακόμα πιο πρωτόγονη γιατί είναι δυσκολία επιβίωσης. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι αν η παράσταση δεν πάει καλά, πρέπει ν’ αλλάξουν έργο γιατί δεν θα έχουν να φάνε. Αν μάθει η πόλη ότι το έργο που είδαν οι πρώτοι θεατές δεν αξίζει, το κοινό δεν θα έρθει το επόμενο βράδυ, οπότε θα πρέπει να βρουν μέρος να φιλοξενηθούν. Ολο αυτό αποθεώθηκε στην ταινία του Αγγελόπουλου “Ο Θίασος”. Έτσι ήταν τα πράγματα. Αντιστοίχως στη δική μας εποχή υπάρχουν εξίσου μεγάλες δυσκολίες ακόμα και για την επιβίωση ανθρώπων που πολλές φορές πληρώνονται με αστείο ή ακόμα και κανέναν τρόπο. Οπότε υπάρχει ασφαλώς ένας συσχετισμός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δυστυχώς τα πράγματα δεν άλλαξαν πάρα πολύ», καταλήγει ο Δημήτρης Παπανικολάου.
Comments are closed.