Με ενοχλεί η προσφώνηση «Βάνα» όσο και η εισβολή στην πολυκατοικία

Επανέρχομαι στο ζήτημα της μικροτρομοκρατίας με αφορμή μια ακόμα παράνομη ενέργεια εναντίον μέλους του διδακτικού προσωπικού ενός ΑΕΙ που συνέβη την περασμένη εβδομάδα. Και η οποία έχει ήδη ξεχαστεί: κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την πολιτική βία –υπό τον όρον, φυσικά, να προέρχεται από τον αριστερό ή από τον επονομαζόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο. Αυτή τη φορά οι βάνδαλοι έγραψαν με σπρέι στην πολυκατοικία όπου διαμένει η ομότιμη καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ, κ. Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου, «Βάνα είσαι κάθαρμα». Φαντάζομαι ότι ο τοίχος έχει ήδη βαφτεί και δεν έχει μείνει ίχνος ούτε αυτής της δήθεν αγωνιστικής παρέμβασης –που δεν ήταν ούτε η πρώτη εναντίον της κ. Νικολαΐδου-Κυριανίδου, ούτε η μοναδική την περασμένη εβδομάδα κατά την οποία κατεγράφη επίσης βανδαλισμός στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών.

Ωστόσο, κάνω κάποιες σκέψεις.

Κατ’ αρχάς, βρίσκω ανεπίτρεπτη την οικειότητα έναντι της κ. Νικολαΐδου-Κυριανίδου: με ενοχλεί η προσφώνηση «Βάνα» σχεδόν όσο και η εισβολή στην πολυκατοικία όπου διαμένει η καθηγήτρια. Εξίσου ανεπίτρεπτη είναι η παρουσίαση της καθηγήτριας στα αριστεροαναρχικά μέσα με εισαγωγικά: «καθηγήτρια», «φιλοσοφίας». Όποιος δεν είναι δικός μας δεν αξίζει τον τίτλο του καθηγητή… Ο αυταρχισμός και η μικρόνοια δεν έχουν όρια. Τέλος, ανεπίτρεπτος μού φαίνεται ο συλλογικός μιθριδατισμός σε τέτοιες παρεμβάσεις χαμηλής τρομοκρατικής έντασης ο οποίος συνοδεύεται από συκοφαντίες και χλεύη.

Η ανοχή και η κάλυψη της αναρχοαριστερής παραβατικότητας –από τα πιο σταθερά παθολογικά στοιχεία της κοινωνικής μας ζωής στην Ελλάδα– μαρτυρούν βαθύτερες κοινωνικές παραμορφώσεις: φανατισμό, αυθαιρεσία, αυταρχισμό, μονολιθικότητα, εξισωτισμό, περιφρόνηση προς τη γνώση και την αυθεντία, άγνοια των δημοκρατικών αρχών, κομφορμισμό, πνευματική ένδεια. Οι ελευθεριακοί/αναρχικοί είναι, ανεπίγνωστα, οι πιο στενοκέφαλοι και συντηρητικοί μικροαστοί: επιδιώκουν την ομοιομορφία, κηρύσσουν ιδεολογίες από του άμβωνος, χαρακτηρίζονται από απύθμενη αμορφωσιά, φθονούν τα προικισμένα άτομα και πασχίζουν να επιβάλουν την ασχήμια και την μετριότητα όπου αυτές μπορούν να επιβληθούν. (Reality check, guys: δεν μπορούν να επιβληθούν παντού.)

Ενα ακόμη παθολογικό στοιχείο είναι οι κοινωνικές αντιδράσεις στις λεκτικές και σωματικές επιθέσεις εναντίoν ατόμων που δεν ευθυγραμμίζονται με την αναρχοαριστερά, την ισλαμοαριστερά ή τη woke κουλτούρα. Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί, που, επειδή σιχαίνονται εγκαρδίως τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους, αναθέτουν συμβολικά την εξόντωσή τους σε ακτιβιστικές ομάδες και στη συνέχεια τις χειροκροτούν για τη βία που ασκούν. (Μπράβο παιδιά και καλά να πάθει το κάθαρμα!) Υπάρχουν και άλλοι, εξίσου πολλοί, που έχουν αποκτήσει τον χαρακτηρισμό «ναιμεναλλάδες»: αυτή η κατηγορία ανέντιμων ανθρώπων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους εκφράζεται με τον γνωστό ευτελή τρόπο αποδίδοντας ευθύνες στα άτομα που υφίστανται τη βία («Τα θέλει και τα παθαίνει!»), ενώ ταυτοχρόνως καταδικάζουν τις βίαιες μεθόδους, ηπίως και απέξω-απέξω. Πρόκειται για μεροληπτικά άτομα, εγωπαθή (δεν διαμαρτύρονται εφόσον η βία δεν απευθύνεται σ’ αυτούς), κοινωνικά ανεύθυνα και δειλά.

Πράγμα που μας φέρνει στην τρίτη κατηγορία των σιωπηλών, των φιλήσυχων πολιτών κατά κάποιον τρόπο, που επικαλούνται «σοβαρότερα προβλήματα» και δεν παίρνουν καθόλου θέση για σαφείς αδικίες και παραβιάσεις των νόμων –για να μη χάσουν κάποια εύνοια, για να μην έρθουν σε συγκρούσεις τις οποίες δεν μπορούν να αντέξουν και για «να μην μπλέξουν». Στην πορεία της ιστορίας, αυτές οι τρεις μορφές συμπεριφοράς οδήγησαν στον ολοκληρωτισμό, τον διατήρησαν επί μακρόν και στη συνέχεια συνέβαλαν στην απόκρυψη των εγκλημάτων του.

Τίθεται ζήτημα δημοκρατικής παιδείας το οποίο αφορά τόσο τις κυβερνήσεις όσο και εμάς τους πολίτες. Αν και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξελέγη με ατζέντα επιβολής της νομιμότητας, παρά τις επιμέρους προσπάθειες επί των πλέον αυτονόητων πεδίων (π.χ. τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, απαγόρευση πώλησης οινοπνευματωδών σε ανηλίκους και ευαισθητοποίηση έναντι της ενδοοικογενειακής βίας), αθέτησε τις υποσχέσεις της.

Ο τομέας της παιδείας και ο τομέας της δημόσιας τάξης παραμένουν εξαιρετικά προβληματικοί, με τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη να υπογραμμίζουν την πασοκική αντίληψη για την προσεγγιστική τήρηση των νόμων και τη θωπεία του λαού. Στο πλαίσιο τέτοιου λαϊκισμού, δεν διδασκόμαστε τη συμμόρφωση στους νόμους και στους κανόνες της ευπρέπειας· εξάλλου, το Ζeitgeist ευνοεί την έκνομη και αντικοινωνική συμπεριφορά που εμφανίζεται ως ακτιβισμός και τα συνθήματα που εμφανίζονται ως ενδείξεις υψηλής μαχητικότητας: «Παλιορουφιάνοι στις τρύπες σας», «Μαχαιριές στους ομοφοβικούς», «Φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες», «Ούτε στα λαγούμια σας δεν θα είστε ασφαλείς», «Τσακίστε τους φασίστες», «Θα σας κάψουμε ζωντανούς», «Ούτε στα όνειρά σας, ούτε πουθενά, φασίστες θα σας βρούμε στα στενά», «Φωτιά σε όλα τα αστυνομικά τμήματα», «Μηδέν ανοχή, επίθεση σε κάθε αρχή», «Θάνατος στον κόσμο της εξουσίας» κτλ. Η πλήρης έλλειψη φαντασίας αποτυπώνεται στην επανάληψη του όρου «φασίστας» ο οποίος σημαίνει οποιονδήποτε διαφωνεί με τη συγκεκριμένη ιδεολογία και δεν το κρύβει.

Από την άλλη πλευρά, όσοι «δεν το κρύβουν», όσοι εκφράζουν τη γνώμη τους, είτε διότι είναι δημοσιογράφοι (το να δημοσιεύουν τη γνώμη τους συνιστά την ίδια την επαγγελματική τους δραστηριότητα), είτε διότι είναι γενικότερα πνευματικοί άνθρωποι, χαρακτηρίζονται άλλοτε «θρασείς και αμετροεπείς», άλλοτε «γενναίοι». (Μωρέ μπράβο τόλμη!) Φυσικά, οι χαρακτηρισμοί εξαρτώνται από το αν όσοι τους σχολιάζουν συμφωνούν μαζί τους· δεν φαίνεται να τίθεται ζήτημα δικαιώματος ελευθερίας της έκφρασης και σεβασμού στον συνάνθρωπο. Για την αριστερά και τους αντιεξουσιαστές, η ελευθερία της έκφρασης περιορίζεται στην έκφραση αριστερού και αντιεξουσιαστικού λόγου, όχι λόγου γενικά. Και όσο πιο ακραίο είναι το σημείο στο πολιτικό φάσμα, τόσο εντείνονται ο δογματισμός και η μισαλλοδοξία.

Τέλος, πλανάται η εύλογη απορία για τον τρόπο ζωής αυτών των νέων ατόμων που περνούν ώρες ολόκληρες αποφασίζοντας και οργανώνοντας μάταιες και γελοίες χειρονομίες όπως το tag «Βάνα είσαι κάθαρμα». Δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι νέοι άνθρωποι, οδηγούμενοι από μίσος και πρόωρη αρτηριοσκλήρωση, σπαταλούν τον βίο τους κάνοντας ανοησίες και εκμεταλλευόμενοι ένα ανίσχυρο κράτος, που, αν και δεν παίζει τον ρόλο του, εκλαμβάνεται ως ο μυθικός και τερατώδης Λεβιάθαν.