Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης: «Στο θέατρο θέλω να είμαι δρομέας μακρινών αποστάσεων»

Ο Χάρης Χαραλάμπους­ Καζέπης είναι δύσκολο να μην κερδίσει τον συνομιλητή του. Το βλέμμα του είναι καθαρό. Με μια πηγαία ευγένεια, μιλάει μέσα από ένα παιδικό φίλτρο που φαίνεται να αναζητά σε κάθε στιγμή της ζωής του, εντός και εκτός σκηνής.

Συναντηθήκαμε στο Παγκράτι, μετά την πρόβα για τον «Γίγαντα» του Μαρκ Ρόζενμπλατ σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα που θα υποδύεται τον Τομ Μάσλερ στο Θέατρο οδού Κυκλάδων, ενώ πρωταγωνιστεί και στο «Θεόφιλος Sold» του Σαμσών Ρακά σε σκηνοθεσία Όλιας Λαζαρίδου.

Περίπου 20 χρόνια στη σκηνή, έχει στην πορεία του υπέροχες συνεργασίες, από τον Λευτέρη Βογιατζή, την Κατερίνα Ευαγγελάτου, τον Γιώργο Αρμένη, μέχρι τον Γιάννη Σκουρλέτη και τη Σοφία Αντωνίου, κι ένα βραβείο Κουν, που είναι για εκείνον, όπως είπε, μια ευκαιρία για γιορτή.

Ποιος ήταν ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ο μεγάλος λαϊκός ζωγράφος που υποδύεσαι;

Ο Θεόφιλος είχε μέσα του κάτι εντελώς παιδικό. Ο σκοπός και το πάθος του ήταν να ζωγραφίζει. Δέχτηκε τρομερή χλεύη στη ζωή του, αλλά δικαιολογούσε τα πάντα. Δεν έδινε βάρος στα πράγματα. Δεχόταν κάθε κοροϊδία σαν να ήταν κάτι φυσικό. Δεν κρατούσε κακία. Είχε μέσα του κάτι που τον κινητοποιούσε, μια δική του πηγή χαράς. Ήταν ένας φαντασμαγορικός άνθρωπος με το τίποτα. Στην ψυχή του γινόταν ένα πανηγύρι χαράς. Σε κάθε παράσταση προσπαθώ να προσεγγίσω αυτή την χαρά.

Νιώθεις να θέλεις να τον δικαιώσεις στη σκηνή;

Όχι ακριβώς. Δεν χρειάζεται δικαίωση, είναι δικαιωμένος. Αυτό που θέλω να δείξω στο κοινό είναι το πνεύμα του, τη χαρά του. Κλέβω λιγάκι κι εγώ από αυτή τη χαρά. Έστω κι ένας θεατής να πάρει λίγο από αυτή τη χαρά είναι δώρο. Ζούμε σε πολύ σκοτεινές εποχές. Κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά. Ο Θεόφιλος είναι παράδειγμα. Έχει μια σχέση, ξέρεις, με τον Οιδίποδα. Ο Οιδίποδας έψαχνε να βρει ποιος είναι. Ο Θεόφιλος ήξερε από την αρχή ποιος είναι, πήγαινε προς τα εκεί. Έφτιαξε τον κόσμο στα μέτρα του και έζησε μέσα σε αυτόν. Και το πλήρωσε βέβαια.

Ο Οιδίποδας του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Αντωνίου, έχεις δηλώσει πως ήταν μια τρέλα. Μίλησέ μας γι’ αυτήν την τρέλα.

Ήταν πάντα το αγαπημένο μου έργο. Με τους όρους που κινείται η θεατρική αγορά, δεν θα μου πρότεινε κανείς να κάνω τον Οιδίποδα. Δεν είμαι κάποιος αναγνωρίσιμος τηλεοπτικός πρωταγωνιστής. Μου είχε μπει, λοιπόν, στο μυαλό η ιδέα ότι θα μπορούσε κάποιος να αφηγηθεί την ιστορία του Οιδίποδα μόνος του. Ένας περιπλανώμενος που ψάχνει να βρει ποιος είναι. Όλο αυτό είναι μια τρέλα, αν το σκεφτείς. Να βγεις μόνος σου και να πεις όλους τους ρόλους. Μεγάλο ρίσκο. Όταν το αποφασίσαμε με την Σοφία Αντωνίου και την Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη, ξέραμε ότι αυτή η ιστορία έπρεπε να ειπωθεί και με αυτόν τον τρόπο. Δεν φοβηθήκαμε. Το είδαμε με μια παιδική αφέλεια, αλλά με μεγάλη σοβαρότητα στην έρευνα. Δεν είχαμε να λογοδοτήσουμε σε κανέναν. Παρά μόνο στον Σοφοκλή. Όλους μας πήγε ένα βήμα παρακάτω, μας έκανε καλό. Είναι μια παράσταση που ακόμα και εδώ που είμαστε, στην πλατεία Προσκόπων, αν κάνουμε λίγο στην άκρη τα τραπέζια, μπορεί να γίνει. Θα παιχτεί ξανά την άνοιξη στο θέατρο Σφενδόνη. Το περιμένω πως και πως.

Ο Οιδίποδας αναζητά εμμονικά την αλήθεια. Ψάχνει να βρει την ταυτότητά του. Ποια είναι η σχέση σου με την αλήθεια; Μπορείς να απαντήσεις στο υπαρξιακό ερώτημα -ποιος είσαι;

Μπορεί να απαντήσει κανείς νομίζω για τη δεδομένη πάντα στιγμή. Τώρα που μιλάμε μπορώ να σου πω ποιος είμαι. Αλλά οι ζωές μας αλλάζουν, οι επιθυμίες μας. Πέρα από τον πυρήνα μας, εξελισσόμαστε. Την αλήθεια την επιδιώκω. Την αναζητώ. Αλλά φοβάμαι και να την ακούσω μερικές φορές. Είναι σκληρή. Και μερικές φορές μπορεί να φοβάμαι να την αρθρώσω. Μπορεί να μην πεις ψέματα αλλά να μην πεις και την αλήθεια. Λέμε κοινωνικά ψεύδη για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε. Είναι ανθρώπινο. Κανείς δεν λέει μόνο την αλήθεια. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει ένα τέτοιο πείραμα. Δεν ξέρω που θα κατέληγε! Τουλάχιστον, θα ήθελα να λέω στον εαυτό μου την αλήθεια, με κάθε κόστος. Κι ο Οιδίποδας την αλήθεια έψαχνε, κι όταν την βρήκε σκοτείνιασαν τα πάντα.

Που βρίσκεις φως;

Βρίσκω φως στα βιβλία, σε ωραίες συνεργασίες, στα απλά καθημερινά πράγματα. Μια βόλτα. Στη γάτα μου την Καίτη. Τώρα που ερχόμουν με τη μηχανή είδα λίγο την πανσέληνο και λέω- αχ τι ωραία! Μου έδωσε λιγάκι φως. Στις φαντασμαγορίες δεν πιστεύω, δεν είναι του στυλ μου.

Τι σε κάνει να αντέχεις στο θέατρο;

Η ενασχόληση με ωραία κείμενα, αυτό με κρατάει. Γιατί κάνουμε ένα πάρα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Με κρατάει η ίδια η αγάπη για το θέατρο. Πλέον μπήκα σε αυτό το χώρο σαν αθλητής. Θέλω να είμαι δρομέας μακρινών αποστάσεων. Να ασκούμαι διαρκώς για να είμαι εκεί. Το θέατρο είναι αγώνας. Κάθε βράδυ είναι αγώνας. Σημασία έχει να είσαι παρών.

Με την παράσταση Οιδίποδας κέρδισες το βραβείο ερμηνείας Κάρολος Κουν; Τι σημαίνει για σένα αυτή η βράβευση;

Είναι σαν ένα ενθαρρυντικό χτύπημα στην πλάτη. Μια ευκαιρία για γιορτή. Να γιορτάσεις με τους φίλους και τους συνεργάτες σου αυτό που δημιουργήσατε μαζί. Σημαίνει ότι αξίζει τον κόπο ότι κάναμε όλη αυτήν την έρευνα. Γιατί το κάναμε με κόστος προσωπικό, κανείς δεν μας χρηματοδότησε. Ένα καλλιτεχνικό έργο δεν μπορεί βέβαια να κριθεί και εντελώς αντικειμενικά. Για μένα βραβείο είναι κι ένας θεατής που θα σου πει ”μπράβο” στο τέλος της παράστασης. Κάτι έχει μετακινηθεί μέσα του και σου το επικοινωνεί. Αυτό είναι σπουδαίο.

Αναζητάς και στη ζωή την επιβράβευση;

Δεν ξέρω αν την αναζητάω ακριβώς. Σίγουρα τη θέλω. Νομίζω είναι ανθρώπινο. Ας πούμε αν μαγειρέψω ένα φαγητό, θα ήθελα να μου πούνε ότι τους αρέσει. Θέλω να είμαι ένας καλός άνθρωπος. Ένας καλός συνεργάτης. Και να λαμβάνω την ανατροφοδότηση. Δεν έχω φτάσει ακόμα στην ψυχοθεραπεία μου στο σημείο που δεν με νοιάζει καθόλου.

Ποιος είναι ένας καλός άνθρωπος σήμερα;

Κάποια στιγμή σε ένα οικογενειακό τραπέζι ένας συγγενής είπε μια κουβέντα: το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μην κάνεις τους άλλους δυστυχισμένους. Αυτός είναι ένας καλός άνθρωπος. Ο Θεόφιλος ήταν ένας καλός άνθρωπος επίσης.

Στον «Γίγαντα» του Μαρκ Ρόζενμπλατ σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα στο Θέατρο οδού Κυκλάδων θα υποδύεσαι τον Τομ Μάσλερ. Πες μας για αυτή τη συνεργασία με αυτό το επίκαιρο πολιτικό έργο;

Ο Τομ Μάσλερ είναι ο άνθρωπος που επινόησε τα βραβεία Booker, ο εκδότης του Ρόαλντ Νταλ. Βρισκόμαστε στο 1983 καλοκαίρι. Ο Νταλ βρίσκεται στο σπίτι του σε μια αγγλική αγροικία. Όλοι προσπαθούν να τον πείσουν – με αφορμή κάποιες δηλώσεις του που καταδικάζει το Ισραήλ για την εισβολή στο Λίβανο – να αλλάξει λιγάκι αυτό που έχει γράψει στο βιβλίο του.

Το έργο είναι πολύ καλογραμμένο. Μου αρέσει πολύ όπως εξελίσσεται. Όλα είναι πολύ κανονικά και όμορφα μέχρι που γίνεται χαμός. Είναι τρομερά απρόβλεπτο. Όσο απρόβλεπτος ήταν ο χαρακτήρας του Ρόαλ Νταλ. Ήταν ένα σκανταλιάρικο παιδί σαν αυτά που περιγράφει στα βιβλία του. Ο Μάσλερ τον ήξερε πάρα πολύ καλά, είχαν μια σχέση αδερφική.Όπως δυο φίλοι που ξέρουν ο ένας τον άλλον πάρα πολύ καλά και μπορούν με ένα βλέμμα να συνεννοηθούν. Κι αυτό έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον υποκριτικά. Είμαι πάρα πολύ τυχερός και θα το πω γιατί του αξίζει. Τον Ρόαλ Νταλ τον υποδύεται ο Άρης Λεμπεσόπουλος. Είναι εξαιρετικά γενναιόδωρος και τρομερός συμπαίχτης στη σκηνή, με όλη την εμπειρία του και το βάρος της πορείας του στο θεάτρο. Είναι εξαιρετικός σαν άνθρωπος, με τρομερό χιούμορ. Όλη η ομάδα είναι εξαιρετική. Η Ελένη Ρουσσινού, η Αμαλία Αρσένη, η Γιώτα Καραχάλιου, είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον. Είμαι πολύ τυχερός με αυτόν τον θίασο. Και όλο αυτό οφείλεται στον Γιώργο Σκέυα που μας σκηνοθετεί και μας ένωσε. Χαίρομαι να πάω στη δουλειά μου.

Έχεις κάποιο κοινό με τον Τομ Μάσλερ;

Κοίταξε, πιστεύω πάρα πολύ στο διάλογο. Δεν είμαι των συγκρούσεων. Κάνω ένα βήμα πίσω και αναζητώ το διάλογο. Με τη σύγκρουση δεν κερδίζει κανείς, απλά χάνουμε χρόνο.

Επιστρέφεις στην σκηνή του Θεάτρου Οδού Κυκλάδων “Λευτέρης Βογιατζής”. Τι σου έχει μείνει από την συνεργασία σου μαζί του; 

Τα πάντα. Με καθόρισε σε πάρα πολλά. Με έστριψε προς μια κατεύθυνση που δεν ήξερα. Κατάλαβα μέσα απο την συναστροφή μας τη σημασία που έχει η προσήλωση στο κείμενο, η ακρίβεια. Χωρίς ουσιαστική έρευνα και χωρίς δουλειά, δεν μετατοπίζεται τίποτα. Θέλει αφοσίωση. Μπορεί να αποτύχεις, δεν πειράζει. Δεν πειράζει να αποτύχεις αν έχεις δουλέψει πολύ. Είσαι εντάξει με τον εαυτό σου. Ήταν ένα σπουδαίο δώρο για μένα. Ήμουν νέος και σε κατάσταση σοκ το πρώτο τρίμηνο.

Ο Βογιατζής ήθελε να βγάλει από σένα το καλύτερο, να καταπολεμήσει την ευκολία σου. Αν πιστέψεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου, αφήνεις τον εγωισμό σου. Το έχω σαν βραβείο, σαν παράσημο τη συνάντηση με τον Βογιατζή.

Τι θέλεις να πεις μέσα από την τέχνη;

Δεν ξέρω τι θέλω να πω. Κάθε φορά θέλω να πω κάτι άλλο. Ανάλογα με το κείμενο και τη στιγμή. Προσπαθώ να κάνω τέχνη και να έχει μια αισθητική. Να δείχνει και το σκοτάδι και το φως. Να μην είναι ελιτίστικη, να είναι ανοιχτή στον κόσμο.

Αν κάτι δεν αρέσει σε κάποιον δεν πειράζει, είναι υγιές. Αν αρέσει σε όλους κάτι δεν πάει καλά. Θέλω αυτό που κάνω να έχει καθαρότητα και ευγένεια.