Φορτίο ταινιών… αδειάζει στις αίθουσες

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η δυστοπική ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Ο αστερισμός του σκύλου» άνοιξε στις αίθουσες και μία ακόμη ταινία, στην οποία ένας άνδρας (Μπραντ Πιτ) συμπρωταγωνιστεί με έναν σκύλο, καλείται να μας θυμίσει τους ισχυρούς δεσμούς του τετράποδου ζώου με τον άνθρωπο.

Ο Ντέιβιντ Εϊγιερ, σκηνοθέτης της αριστουργηματικής αντιπολεμικής ταινίας «Fury» συναντήθηκε ξανά με τον εκεί πρωταγωνιστή του για να γυρίσουν την περιπέτεια επιβίωσης «Στην καρδιά του κτήνους» (Heart of the Beast, ΗΠΑ, 2026), που αν όχι εξίσου σημαντική με την πρώτη, σίγουρα είναι πάρα πολύ συγκινητική και χορταστική στο βλέμμα. Με τη Νέα Ζηλανδία να δίνει τη θέση της στην Αλάσκα, όπου η ιστορία της «Καρδιάς του κτήνους» τοποθετείται, ο Εϊγιερ θέλησε να υπογραμμίσει τη μοναδικότητα της σχέσης ενός ανθρώπου με τον πιο πιστό του φίλο, που εδώ είναι και ο μόνος φίλος του, έναν σκύλο.

Δεν μαθαίνουμε ποτέ για ποιο λόγο ο πρώην στρατιωτικός Τζέιμς (Πιτ) πηγαίνει με τον σκύλο του τον Οντίν στην Αλάσκα, αλλά δεν έχει και σημασία. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα δύο αυτά πλάσματα έχουν περάσει πολλά και ότι η φυγή στην ηρεμία της φύσης είναι κάτι σα θεραπεία τους. Μέχρι βεβαίως που η φύση θα δείξει το σκληρό, «πολεμικό» πρόσωπό της αναγκάζοντας τον Τζέιμς και τον Οντίν να ξεπεράσουν τα όριά τους προκειμένου να επιβιώσουν.

Η ιστορία είναι πολύ απλή, οι διάλογοι δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 20 σελίδες στο σενάριο (εμφανίζονται μόλις δύο ακόμα χαρακτήρες στην ταινία) και η εικόνα έχει τον πρώτο λόγο με τη μια δοκιμασία να ακολουθεί την άλλη. Οπως ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στην «Επιστροφή», ο Πιτ θα εκθέσει το σώμα του σε μαρτύρια βάζοντας συγχρόνως σε λειτουργία το μυαλό του για να βρει λύσεις. Αλλά αυτός έχει έναν τετράποδο σύμμαχο (ή μάλλον τρίποδο, γιατί το ένα πόδι του Οντίν είναι πρόσθετο) και αυτός ο σύμμαχος πολύ συχνά θα κλέψει την παράσταση και θα στείλει στα ουράνια όλους εκείνους που αγαπούν τα ζώα, πόσο μάλλον τον σκύλο.

«Οδυσσέας» Ιθαν Χοκ

Στην ακούραστη προσπάθεια ενός χήρου πατέρα (Ιθαν Χοκ), που φυλακίστηκε αδίκως στα χρόνια του οικονομικού κραχ στην Αμερική, να καταφέρει να βρεθεί ξανά στο πλάι της ανήλικης κόρης του πριν το παιδί οδηγηθεί από το ίδρυμα στην υιοθεσία, βρίσκεται η ψυχή της αξιόλογης ταινίας «Το φορτίο» (The weight, ΗΠΑ, 2026),  όπου η περιπέτεια συνδυάζεται με την περιπλάνηση και το ψυχολογικό βάρος που αυτός ο άνθρωπος κουβαλάει.

Για την ακρίβεια, αυτό ακριβώς το ψυχολογικό βάρος είναι που θα βοηθήσει τον πολυμήχανο, έξυπνο αλλά και άτυχο άνδρα να βρει λύσεις κατά τη διάρκεια μιας παράνομης «αποστολής» μεταφοράς χρυσού με τα πόδια από τις ΗΠΑ στον Καναδά. Μεταφορέας είναι ο ίδιος και τρεις ακόμη άνδρες (Οστιν Αμέλιο, Αβι Νας, Λούκας Λίνγκαρντ Τόνεσεν). Ολοι εκτίουν την ποινή τους κάνοντας εργασίες για έναν ύποπτων διασυνδέσεων εργολάβο (Ράσελ Κρόου).

Το ταξίδι πρόκειται να είναι κουραστικό και συγχρόνως ριψοκίνδυνο, γιατί απρόβλεπτοι παράγοντες είναι αδύνατον να μην υπάρξουν και όπως πολύ καλά μπορούμε να υποψιαστούμε, θα υπάρξουν και με το παραπάνω. Γυρισμένο σε αυθεντικές τοποθεσίες της άγριας φύσης του Καναδά, το φιλμ που σηματοδοτεί το ντεμπούτο στην κινηματογραφική σκηνοθεσία του Πάντρικ Μακ Κίνλεϊ στάζει αίμα, ιδρώτα και πολύ κόπο.

Κατάδυση στην παρανομία

Στο «κοινωνικό θρίλερ» του ισπανού Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ, το υγρό στοιχείο δείχνει κυρίαρχο, καθώς το μεγαλύτερο μέρος στο «Λος Τίγκρες» (Los Tigres, Ισπανία, 2025), ή τουλάχιστον εκείνο με το περισσότερο σασπένς, είναι γυρισμένο στον βυθό της θάλασσας. Εκεί όπου διαπρέπει ο Αντόνιο, ένας διάσημος για τις ικανότητές του βιομηχανικός δύτης (Αντόνιο Ντε Λα Τόρε) που αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές.

Ωστόσο, βλέποντας ότι η πίεση των οικονομικών υποχρεώσεων είναι περισσότερο ασφυκτική από την πίεση του νερού που καθημερινά αντιμετωπίζει, ο Αντόνιο αποφασίζει να κάνει το πιο ριψοκίνδυνο βήμα της ζωής του: να κλέψει κοκαΐνη από φορτίο που μεταφέρεται παρανόμως. Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για μια παραγωγή του Χόλιγουντ που θα έδινε βάρος στην ίδια την κλοπή και τις συνέπειές της, αλλά για ένα βαθύτερο κοινωνικό έργο όπου τόσο τα κίνητρα του κεντρικού ήρωα για να κάνει αυτό που έχει αποφασίσει όσο και οι σχέσεις του με τον περίγυρό του αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.

Η ταινία δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη σχέση του δύτη με την αδελφή του Ευγένια (Μπάρμπαρα Λένι) που είχε τις ίδιες φιλοδοξίες με εκείνον, αλλά που για λόγους υγείας δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τα βήματά του παραμένοντας η πολύτιμη βοηθός του.

Λογική και… φλυαρία

Η τελευταία μεταφορά του μυθιστορήματος της Τζέιν Οστεν (1775-1817) «Λογική και ευαισθησία» (Sense and sensibility, Αγγλία, 2026), έχει την υπογραφή μιας νέας σκηνοθέτιδος, της Τζόρτζια Οκλι και πρωταγωνίστριες νέα πρόσωπα (Ντέιζι Εντγκαρ-Τζόουνς και Εσμέ Κριντ-Μάιλς). Είναι μια λαμπρή παραγωγή που παρακολουθεί επίμονα τις φτωχές αδελφές Ντάσγουντ να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να τακτοποιήσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, τα συναισθήματά τους, τους έρωτές τους, ανάλογα πάντα με τον εξωτερικό, την ύλη, την περιουσία, το χρήμα όπως οι κανόνες του βρετανικού πρωτοκόλλου επιβάλλουν. Παρότι αξιοπρεπής σε όλα, η ταινία είναι φλύαρη και σε σημεία απλώς βαρετή, λες και η οθόνη πρέπει ντε και καλά να γεμίσει με περιττές λεπτομέρειες για να περάσει η ώρα, και το μόνο που καταφέρνει είναι να υπογραμμίσει τη μεγάλη αξία της κινηματογραφικής εκδοχής του Ανγκ Λι, παραγωγής 1995.

Το πνεύμα του Ρεμπό

«Η Pop Art σκότωσε την πρωτοπορία» ακούμε στην ταινία «Uchronia» (Ελλάδα/Ολλανδία, 2026) του ντουέτου Φιλ Ιερόπουλου (σκηνοθεσία) – Φοίβου Δούσου (σενάριο), που συγχωνεύουν τον κινηματογραφικό πειραματισμό με το δοκίμιο. Με θέμα τη διαβρωτική εξέλιξη της τέχνης και την αντίληψη του καθενός απέναντί της, η «Uchronia» είναι εμπνευσμένη από το ποίημα του Αρτούρ Ρεμπό «Μια εποχή στην κόλαση». Η μόλυνση εγκεφάλου που προκαλεί η υπερκατανάλωση και ο θάνατος της διανόησης απεικονίζονται μέσα από gay μονολόγους «προϊόντα» των συναντήσεων του πνεύματος του Ρεμπό (Κρίστοφ Λαμπ) με εμβληματικές προσωπικότητες – Εμα Γκόλντμαν, Μάρσα Π. Τζόνσον, Αντι Γουόρχολ, η trans Divine κ.ά.

Μια άλλη ζωή

Μελαγχολική, σιωπηλή και πολύ τρυφερή, η ταινία «Μια φάρμα στην Πορτογαλία» (Una Quinta Portuguesa, Ισπανία/Πορτογαλία, 2025) της Aβελίνα Πρατ, έχει ως βάση την ιδέα της απόδρασης, της αλλαγής ταυτότητας για το κυνήγι μιας άλλης περιπέτειας, σε μια άλλη ζωή. Σε αυτή την κατάσταση θα μπει ένας ισπανός καθηγητής (Μανόλο Σόλο) από τη στιγμή που τον εγκαταλείπει η σέρβα γυναίκα του. Παριστάνοντας τον κηπουρό αλλάζει ζωή και διαμένει σε μια φάρμα στην Πορτογαλία αναπτύσσοντας νέες σχέσεις, τόσο με την ιδιοκτήτρια (Μαρία Ντε Μεντέιρος) όσο και με άλλους ανθρώπους. Ο καιρός περνά μέσα στη γαλήνη της πορτογαλέζικης φύσης και κάποια στιγμή θα έρθει η επιστροφή του καθηγητή στην πατρίδα όπου άλλα ψέματα τον περιμένουν.

Αλληλοφάγωμα

Το στοιχείο του χιούμορ, «μαύρου» και μη, είναι πολύ έντονο στο «Κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» (Rosebush pruning, διεθνής συμπαραγωγή, 2026) του βραζιλιάνου σκηνοθέτη Καρίμ Αϊνούζ, ο οποίος με σεναριογράφο τον Ευθύμη Φιλίππου αναφέρεται σε μια πάμπλουτη οικογένεια αργόσχολων Aμερικανών στην Ισπανία, τα μέλη της οποίας δεν κάνουν απολύτως τίποτα στην ζωή τους πέρα από το να σπαταλούν τα χρήματά τους και τελικά να αλληλοτρώγονται μεταξύ τους. Η ταινία δεν μπορεί να εκληφθεί ως κάτι παραπάνω από μια ενοχλητική εκκεντρικότητα.

Επανεκδόσεις

«Το άλογο του Τορίνο» (A torinói ló, Ουγγαρία/Γερμανία/Γαλλία/Ελβετία, 2011). Στο απίστευτο αυτό κύκνειο άσμα του κορυφαίου ούγγρου σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ παρακολουθούμε την ιστορία ενός αλόγου και του αγρότη ιδιοκτήτη του, όπως της κόρης του (σε σενάριο Λάσλο Κράσναχορκάι και με βάση ένα περιστατικό στην ζωή του Φρίντριχ Νίτσε).

«Το κουτί της Πανδώρας» (Die Büchse der Pandora, Γερμανία, 1929). Στο αισθησιακό αριστούργημα του κορυφαίου γερμανού σκηνοθέτη Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ, η Λουλού του θεατρικού συγγραφέα Φρανκ Βέντεκιντ βρίσκει την ιδανική κινηματογραφική της ενσάρκωση στη μορφή της αμερικανίδας Λουίζ Μπρουκς. Μια πανέμορφη, «μοιραία» γυναίκα, γεννημένη για να μαγεύει και να καταστρέφει, όπως θα συμβεί με έναν μεγαλοεκδότη και τον γιο του.

«Ο μεγάλος παράγων» (The big shot, ΗΠΑ, 1942). Το αφιέρωμα της New Star στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ συνεχίζεται με αυτό το μάλλον ξεχασμένο γκανγκστερικό δράμα με αποχρώσεις νουάρ, που σκηνοθέτησε ο Λούις Σάιλερ, με τον Bogie στον ρόλο ενός κακοποιού, ο οποίος παρότι προσπαθεί να αποφύγει τις φασαρίες που θα μπορούσαν να έχουν άσχημες συνέπειες, αναγκάζεται να συμμετάσχει σε ληστεία θωρακισμένου οχήματος.