- Advertisement -
Η Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης ζητά από τους πολιτιστικούς συλλόγους να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο διοργανώνονται τα παραδοσιακά πανηγύρια.
Με εγκύκλιό του, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος προτείνει οι εκδηλώσεις να μη γίνονται το βράδυ της παραμονής, αλλά μετά τη Θεία Λειτουργία της κυριώνυμης ημέρας. Υποστηρίζει ότι οι προετοιμασίες και τα ολονύχτια γλέντια κρατούν τους πιστούς μακριά από τον Εσπερινό και την πρωινή ακολουθία. Ζητά ακόμη να αποφεύγονται τα κρέατα όταν η εορτή συμπίπτει με ημέρα νηστείας.
Με απλά λόγια: πρώτα η Εκκλησία, μετά το κλαρίνο.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν το πρόβλημα βρίσκεται πράγματι στην ώρα που ανάβουν οι ψησταριές ή εάν είναι βαθύτερο και πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί με μία εγκύκλιο.
Γιατί οι εκκλησίες δεν άδειασαν ξαφνικά επειδή οι πολιτιστικοί σύλλογοι έβαλαν τα όργανα να παίξουν από την παραμονή. Ούτε οι πιστοί θα επιστρέψουν αυτομάτως στους ναούς, εάν το γλέντι μεταφερθεί μερικές ώρες αργότερα.
Όταν ο κόσμος απομακρύνεται, ο ποιμένας δεν μπορεί να δείχνει μόνο το πανηγύρι. Οφείλει να κοιτάξει και τον εαυτό του.
Τα τελευταία χρόνια, η δημόσια εικόνα που εξέπεμψε η ηγεσία της τοπικής Εκκλησίας έδινε συχνά μεγαλύτερη βαρύτητα στις επίσημες παρουσίες, στις σχέσεις με πολιτικά και θεσμικά πρόσωπα και στις πρώτες σειρές των εκδηλώσεων.
Ο απλός πιστός, όμως, δεν έχει ανάγκη μόνο έναν Μητροπολίτη στις εξέδρες των επισήμων. Χρειάζεται έναν πνευματικό πατέρα παρόντα στις αγωνίες, στις δυσκολίες και στην καθημερινότητα της κοινωνίας.
Χρειάζεται μια Εκκλησία που θα ακούει πριν εκδώσει οδηγίες. Που θα πλησιάζει τους νέους αντί να τους μετρά στα στασίδια. Που θα αναρωτιέται γιατί ένας άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον ότι ο ναός αποτελεί χώρο δικό του.
Είναι εύκολο να διαπιστώνεις ότι το πρωί της γιορτής οι περισσότεροι κοιμούνται επειδή χόρευαν μέχρι την αυγή. Δυσκολότερο είναι να αναρωτηθείς εάν θα πήγαιναν στη Θεία Λειτουργία ακόμη και χωρίς πανηγύρι.
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που αποφεύγει η εγκύκλιος.
Η απουσία των πιστών ερμηνεύεται ως οργανωτικό πρόβλημα: το πανηγύρι γίνεται λάθος ημέρα, η μουσική ξεκινά νωρίς, το γλέντι τελειώνει αργά και το μενού δεν σέβεται πάντοτε τη νηστεία.
Μπορεί όλα αυτά να έχουν κάποια βάση. Αλλά δεν εξηγούν γιατί η σχέση μεγάλου μέρους της κοινωνίας με την Εκκλησία έχει γίνει τυπική, περιστασιακή και συχνά περιορίζεται σε γάμους, βαπτίσεις, κηδείες και μεγάλες γιορτές.
Το ποίμνιο δεν είναι ένας πληθυσμός που μετακινείται με εγκυκλίους. Δεν το φέρνεις πίσω αλλάζοντας το ωράριο του κλαρίνου, ούτε το κρατάς κοντά σου ζητώντας από τους συλλόγους να σεβαστούν τη νηστεία στη σχάρα.
Το κερδίζεις με παρουσία, συνέπεια, ταπεινότητα και πραγματικό ενδιαφέρον.
Οι πολιτιστικοί σύλλογοι, από την πλευρά τους, δεν διοργανώνουν τα πανηγύρια μόνο ως θρησκευτικές εκδηλώσεις. Για τα χωριά αποτελούν κοινωνική συνάντηση, επιστροφή των ξενιτεμένων, οικονομική ανάσα και πολλές φορές τη μοναδική μεγάλη εκδήλωση ολόκληρου του καλοκαιριού.
Η μεταφορά ενός πανηγυριού από το βράδυ του Σαββάτου σε μια καθημερινή μπορεί να σημαίνει λιγότερο κόσμο και σοβαρή απώλεια εσόδων. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια απλή αλλαγή στο πρόγραμμα, αλλά για παρέμβαση σε έναν θεσμό με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις.
Η Εκκλησία ασφαλώς δικαιούται να υπενθυμίζει το θρησκευτικό περιεχόμενο μιας εορτής. Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί από την κοινωνία να προσαρμόζεται διαρκώς στις δικές της ανάγκες, χωρίς η ίδια να εξετάζει τη δική της στάση.
Πριν ζητήσει από το κλαρίνο να χαμηλώσει, πρέπει να αναρωτηθεί γιατί η δική της φωνή ακούγεται όλο και λιγότερο.
Πριν ζητήσει από τους συλλόγους να οδηγήσουν τον κόσμο στη Θεία Λειτουργία, πρέπει να εξετάσει τι έκανε η ίδια για να κρατήσει αυτόν τον κόσμο κοντά της.
Και πριν αποδώσει τις άδειες εκκλησίες στο ξενύχτι της παραμονής, οφείλει να απαντήσει σε κάτι πιο δύσκολο:
Όταν οι πιστοί απομακρύνονταν, πού βρισκόταν ο ποιμένας;
Πριν, λοιπόν, αναζητήσει τις αιτίες στα πανηγύρια, στα κλαρίνα και στους πολιτιστικούς συλλόγους, ίσως η Μητρόπολη πρέπει να κοιτάξει και τη δική της λειτουργία. Γιατί μερικές φορές τα προβλήματα δεν βρίσκονται μακριά. Βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας — και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε περισσότερο να τα δούμε.
Comments are closed.