- Advertisement -
Πάμε στο «Ηλεκτρικό Αγχος». Ενα tribute στον Βασίλη Πετρίδη.
Μετά τον Παύλο (σ.σ.: Σιδηρόπουλο) είπαμε να ξεκινήσουμε να κάνουμε συναυλίες. Κατ’ αρχάς, κάναμε τη μεγάλη μπάντα με Πουλικάκο και Δημητριάδη και είχαμε γυρίσει την Ελλάδα. Και έγινε πολύ καλά. Μετά συνεχίσαμε μόνοι μας να κάνουμε ένα Κύτταρο τον χρόνο. Αλλά καταλήξαμε να είμαστε μια επετειακή μπάντα με μουσικούς οι οποίοι είχαν πράγματα να παίξουν. Είχε αρχίσει να υπάρχει μια δέσμευση ενός ονόματος που ο κόσμος το έχει πολύ ψηλά. Και αν εσύ τώρα, που είσαι «οι Απροσάρμοστοι» οι οποίοι έχουν παίξει αυτά τα τραγούδια του Παύλου, πας να παίξεις κάτι άλλο, σου λένε: «Παίξε Παύλο, ρε». Τέλος πάντων, έπειτα από πολύ αγώνα, γιατί δεν συμπλέαμε και οι τρεις σε αυτό το πράγμα (σ.σ.: ήταν οι Δαρίβας, Αράπης, Γαλανάκης), κάποια στιγμή, όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, δόθηκαν κάτι αφορμές να χωρίσουμε με τον έναν. Και αρχίσαμε να δουλεύουμε με τον Αράπη πια έχοντας πολύ υλικό δικό μας. Και τώρα παρουσιάζουμε τον δίσκο στις 29 Μάη στο Κύτταρο.
Τι δίσκος είναι;
Εχουμε τα κομμάτια του Βασιλάκη μας. Είχε αφήσει μια παρακαταθήκη. Ηταν ιδιοφυέστατος τύπος. Είχε και τα κακά που έχουν οι ιδιοφυΐες. Εξεις, μια ψυχολογία μωρού. Απομακρυνόταν, έμπαινε σε κλινικές… το ομώνυμο κομμάτι είναι περιγραφή απλή για το τι τράβαγε τότε ένας μουσικός για να κάνει μπάντα. Αυτός ήταν ο Βασιλάκης. Πολύ μπροστά. Τζίνιους. Στιχουργοί πλην Πετρίδη είναι: «Ο Υπόγειος», Γιώργος Μακρής. «Τι περιμένεις», Γιώργος Σκαρλάτος. «Χρόνος χρήμα» και «Τελευταία ώρα», Αλέκος Αράπης. Τραγουδούν: Ηλίας Δήμας, Γιώργος Δημητριάδης, Μάριος Ψαριανός, Μιχάλης Σκαράκης, Γρηγόρης Κλιούμης. Παίζουν: Βασίλης Κασκαμπάς τύμπανα, Αλέκος Αράπης μπάσο, Στέργιος Δίμπας κιθάρα, εγώ κιθάρα.
Πώς γνωριστήκατε;
Ημασταν Κουκακιώτες. Παίζαμε στην παιδική χαρά και πηγαίναμε και στο ίδιο σχολείο, στο 14ο. Εκεί κάναμε τα πρώτα βήματα σαν παρεούλα.
Αρα ο Πετρίδης είναι σε αυτόν τον πυρήνα.
Στον πρώτο. Μετά, μέσω ενός γνωστού, το 1979, μας ήρθε ο Παύλος στο καμαράκι όπου κάναμε πρόβες. Στο σπίτι του Πετρίδη.
Πώς ήρθε ο Παύλος;
Ο Παύλος τότε είχε διαλύσει τη Σπυριδούλα. Είχε κάνει την Εταιρεία Καλλιτεχνών, αλλά ήθελε να βγάλει καινούργια δουλειά. Είχε πράγματα στο κεφάλι και δεν ήθελε να μπλέξει με τους παλιούς.
Είχε ανησυχίες;
Πολύ σοβαρές ανησυχίες. Ηταν σοβαρό πρόσωπο. Ο Παύλος ήταν το ροκ εν ρολ. Πέρασε μέσα του αυτό το πράγμα: θέλω να παίξω και να πω αυτά που θέλω. Αυτός τότε τα είχε με τη Γιόλα. Ενας φίλος της Γιόλας που ήταν και στο Κουκάκι, μεγαλύτερος από εμάς σε ηλικία, κιθαρίστας, ο Λευτέρης Γεωργίου, μας τον έφερε. «Φεύγει ο Λευτέρης και μένει η μπάντα σας», μας λέει. Τρελαθήκαμε. «Μα εμείς δεν ξέρουμε να παίζουμε». «Θα σας μάθω εγώ», μας απαντά. Κάναμε δύο χρόνια πρόβες, σχεδόν κάθε μέρα. Μας τροφοδότησε με το υλικό που είχε επηρεάσει τον ίδιο. Δηλαδή μου έλεγε άκου τον «Λου Ριντ εκεί, άκου τι κάνει ο Μπάουι».
Ο Παύλος είναι στην ηρωίνη τότε;
Ο Παύλος είναι και δεν είναι γενικώς. Είναι εποχές που πέφτει με τα μούτρα. Και εποχές που υποτίθεται ότι κάνει κάποια αποτοξίνωση.
Είναι αποτρεπτικό της δημιουργικότητάς του;
Είναι focus σ’ αυτό που κάνει. Μας φέρνει κομμάτια. Αλλά μας έχει αφήσει ελεύθερους τελείως. Ενώ στον πρώτο δίσκο ήταν φοβερά παρεμβατικός, μετά ήταν «κάντε ό,τι θέλετε».
Πόσα χρόνια είστε με τον Παύλο;
Μέχρι τη μέρα που πέθανε, έντεκα και… χρόνια.
Πετρίδης, εσείς…
Αράπης, Δαρίβας και Λουκάς Γκέκας, αδερφός του Πάνου του Γκέκα, του πιανίστα. Δηλαδή η φιλοσοφία του Παύλου ήταν: παίρνω ακατέργαστους που έχουν καύλα για να παίξουν. Δεν ήταν κατασκευή. Και ήταν και ταλαιπωρία. Φαντάσου να έχεις τον Παπαντίνα και τον Νέστορα να σου παίζουν και εσύ να πας να μπλέξεις με τέσσερις πιτσιρικάδες που δεν ξέρουν τι τους γίνεται!
Υπάρχει σκηνή του ροκ εν ρολ στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο;
Υπάρχουν πρόσωπα. Γιατί τότε είχανε αιχμές. Τώρα δεν υπάρχουν. Κάποιος να πει, να διαλαλήσει κάτι, να σου τρυπήσει το κεφάλι, σε συλλογικό συνειδητό.
Αρα υπήρχαν πρόσωπα.
Γιατί ο Ασιμος δεν έκανε αυτή τη δουλειά; Ο Πουλικάκος. Ο Παύλος είναι σίγουρα ένα πρόσωπο μεγάλο. Υπάρχουν συγκροτήματα όπως οι Παρθενογένεσις, οι Yeah του Ντρενογιάννη. Υπάρχουν συγκροτήματα πολλά συνοικιακά. Βέβαια οι Socrates. Αλλά τότε ήταν διαφορετικό το πράγμα. Εμείς 15-16 ετών με τον Δαρίβα κάθε Σάββατο πηγαίναμε στο Tiffany’s ή σε ένα από αυτά τα μαγαζιά. Τότε έσκασε και ο Τζίμης Πανούσης στη Λήδρα.
Και οι Φατμέ;
Οι Φατμέ ήταν μεγαλύτεροι. Χρόνια μετά, έχουμε παίξει με τον Νίκο Πορτοκάλογλου στο «Παιχνίδια με τον διάβολο» και στο «Θάλασσά μου σκοτεινή».
Είστε ανοιχτός σε αυτό. Δηλαδή δεν σας δέσμευε ποτέ όλη αυτή η ιστορία των Απροσάρμοστων. Εχετε παίξει και με τη Μαριώ, εννοώ.
Ετσι νιώθω. Δεν μου αρέσουν οι θεματοφύλακες του τύπου «εγώ είμαι αυτός που θα σας μεταλαμπαδεύσει…» ή «θα σας μάθω εγώ τον Παύλο και θα διατηρήσω τη μνήμη του ζωντανή». Δεν το χρειάζεται ο Παυλάκης αυτό.
Τι χρειάζεται;
Δεν μπορείς να διατηρήσεις έναν καλλιτέχνη αιώνια ζωντανό. Ο κόσμος αλλάζει. Αυτό που έβγαλε ο Παύλος σαν μήνυμα σε όλη αυτή την ιστορία, ο τρόπος να αντιμετωπίσεις τη γυναίκα, το μπλουζ, τη φιλία, την ηρωίνη, όλα αυτά… Μίλησα στον ανήσυχο 16χρονο εγγονό μου για το θέμα των ναρκωτικών που, όταν θίγεται, επικεντρώνεται μόνο στην εξαθλίωση και στον θάνατο. Εγώ του μίλησα για την ανηδονία, αυτό που κάθε έξη προκαλεί, από τα ναρκωτικά μέχρι το χρήμα και την εξουσία, και σε κάνει να μην ικανοποιείσαι και χαίρεσαι για τίποτα. Τρόμαξε!
Τι σημαίνει η ρήση «οι Απροσάρμοστοι υπάρχουν πάντα εκεί όπου αρμόζουν οι καιροί». Είστε survivors;
Δεν είμαστε όλοι survivors; Ειδικά σε τέτοιες εποχές. Φτωχόπαιδα ήμασταν όλοι. Δεν είχαμε κανένα background. Στο μεροκάματο με θυμάμαι μια ζωή. Τα πρώτα courier της Ελλάδας. Από 17 χρονών. Μηχανάκια και τέτοια. Παντρεύτηκα πολύ νωρίς με την αγαπημένη μου και έκανα στα 23 μου την κόρη μου. Εχω δύο εγγόνια. Ο Γιάννης είναι 16, ο Οδυσσέας 14.
Παίζουν μουσική;
Ο ένας, ο μικρός, ακόμα όχι. Ο μεγάλος ραπάρει.
Ακούει τα δικά σας;
Ακούει και αυτά. Τον έχω σε πίεση. Να έχεις ένα ταλέντο δεν σημαίνει κάτι αν δεν διαβάζεις.
Είδα πως είστε σε πάνελ για κόμικ για τον Παύλο (σενάριο ο Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου και σχέδιο ο Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης).
Ο,τι γίνεται είναι καλό. Αυτό που δεν πρέπει να γίνεται είναι να εκχυδαΐζεται κάτι. Να βγάζεις κάτι στα μανταλάκια. Να το κάνεις αγοραίο.
Comments are closed.