- Advertisement -
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα βαθυστόχαστες αναλύσεις για να διαπιστώσει κανείς ότι το πολιτικό σύστημα δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο της αξιοπιστίας του. Το γεγονός ότι το μισό σχεδόν εκλογικό σώμα γυρίζει την πλάτη του στην κάλπη με τα ποσοστά της αποχής να αυξάνονται διαρκώς είναι χαρακτηριστικό του πολιτικού αδιεξόδου που βιώνουν οι πολίτες. Ο σταθερά υψηλός αριθμός των δημοσκοπικά «αναποφάσιστων» αλλά και του «κανένα» έρχονται να επιβεβαιώσουν την κρίση εκπροσώπησης των ψηφοφόρων που οδηγεί σταδιακά ένα μεγάλο μέρος τους στην αποστασιοποίηση από τα κοινά.
Μπορούν τα σημερινά «συστημικά» κόμματα να αποκαταστήσουν το κύρος του πολιτικού συστήματος και να εμπνεύσουν τους απογοητευμένους πολίτες να επιστρέψουν στην πολιτική ζωή; Η απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα θα παραμένει αρνητική όσο η ΝΔ, για παράδειγμα, θα πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα επειδή οι – ολοένα και περισσότεροι – δυσαρεστημένοι από την πολιτική της είναι λιγότεροι από τους δυσαρεστημένους από τη στάση της αντιπολίτευσης. Ή, όσο το ΠΑΣΟΚ θα περιμένει να νικήσει καρπούμενο εξ αντανακλάσεως τη φθορά της κυβέρνησης. Οι μόνοι που βγαίνουν ωφελημένοι από τις αντιλήψεις αυτές είναι οι κάθε λογής λαϊκιστές που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή με πόλωση και τοξικότητα.
Η κρίση που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι βρίσκονται σε εξέλιξη οι διεργασίες για την εξαγγελία τριών νέων προσωποπαγών κομμάτων τα οποία φιλοδοξούν να εδραιωθούν στο πολιτικό σκηνικό.
Η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να θυσιάσει τη θέση της προέδρου των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών που της έδωσε πανελλήνια αναγνωρισιμότητα στον βωμό των (α)πολιτικών της προσδοκιών. Το ψάρεμα στα θολά νερά του – πουτινικού και άλλου – διακομματικού λαϊκισμού προσβάλλει τη μνήμη των νεκρών της τραγωδίας. Ο Αντώνης Σαμαράς σκέφτεται να ξαναβγεί μπροστά με τις γνωστές εθνικοπατριωτικές του απόψεις σε ένα καθαρά προσωπικό αντικυβερνητικό πλαίσιο.
Ο Αλέξης Τσίπρας υλοποιεί ένα επαγγελματικά σχεδιασμένο επικοινωνιακό rebranding που ξεκίνησε από την επομένη της παραίτησής του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκλογική συντριβή το ’23. Η εκλογή Κασσελάκη και η πολυδιάσπαση που ακολούθησε μπορεί να διευκολύνουν τη μεσσιανική του επιστροφή στην Αριστερά αλλά ούτε η σοσιαλδημοκρατική του μετάλλαξη ούτε, πολύ περισσότερο, τα κεντρώα ανοίγματά του πείθουν κανένα. Η επιδερμική αυτοκριτική που επιχειρήθηκε μέσω της «Ιθάκης» εξελίχθηκε σε άκομψη προσπάθεια εξωραϊσμού της πρωθυπουργικής του θητείας. Το μανιφέστο που κυκλοφόρησε πρόσφατα επαναλαμβάνει τετριμμένες ιδέες μερικές από τις οποίες πλήρωσε ήδη ακριβά ο ελληνικός λαός.
Το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν χρειάζεται νέα κόμματα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και να κατοχυρώσει την αξιοπιστία του. Πολύ περισσότερο δεν χρειάζεται προσωποπαγή αρχηγικά κόμματα ειδικά όταν η παρουσίασή τους συνδυάζεται με την ανακύκλωση πολιτικών προσώπων και πολιτικών συμπεριφορών οι οποίες έχουν δοκιμαστεί και καταδικαστεί στο παρελθόν. Η δημοκρατία δεν μετριέται με τον αριθμό των κομμάτων αλλά με τον σεβασμό των αρχών και των αξιών της, με την τήρηση των κανόνων και την υπεράσπιση των θεσμών που διασφαλίζουν τη εύρυθμη λειτουργία της. Δημοκρατία σημαίνει εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία στη βάση της ιδεολογικής και προγραμματικής τους αντιπαράθεσης, μακριά από λαϊκιστικές κραυγές και συνθήματα.
Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού «Μεταρρύθμιση»
Comments are closed.