Μητροπολίτης Νίκαιας για Γιώργο Μαζωνάκη: «Η ζωή του ήταν ένα διαρκές έργο τέχνης»

Με λόγια βαθιάς συγκίνησης, αναφορές στην ιδιαίτερη σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τη Νίκαια, την πόλη όπου μεγάλωσε, αλλά και στη δύναμη των τραγουδιών του να αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής, μίλησε ο Μητροπολίτης Νίκαιας, Αλέξιος, κατά το 40ήμερο μνημόσυνο του καλλιτέχνη, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας.

Στην ομιλία του, ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε στον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη, που δεν ξέχασε τις ρίζες του και κουβαλούσε μέσα του τα βιώματα και τις δυσκολίες των ανθρώπων της πόλης του. Όπως χαρακτηριστικά είπε, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν «παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής», μιας πόλης που, όπως υπογράμμισε, του εμφύτευσε από μικρή ηλικία την ευαισθησία απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.

(ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ/EUROKINISSI)Σύμφωνα με τον ίδιο, ο δημοφιλής τραγουδιστής είχε αναπτύξει μια ξεχωριστή ενσυναίσθηση για όσους αντιμετώπιζαν δυσκολίες, σπεύδοντας να τους βοηθήσει αθόρυβα, χωρίς να επιδιώκει τη δημοσιότητα. Στόχος του ήταν να ανακουφίζει τους συνανθρώπους του, να τους βοηθά να ξεπερνούν τις δυσκολίες τους και να ξαναφέρνει το χαμόγελο στα πρόσωπά τους.

Διαβάστε επίσης: Νίκαια: Συγκίνηση και πλήθος κόσμου για το μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη – «Πονάμε και πενθούμε» (vid, pics)

Τα τραγούδια που έδιναν φωνή στα συναισθήματα

Ιδιαίτερη θέση στην ομιλία του Μητροπολίτη Νίκαιας είχε η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του Γιώργου Μαζωνάκη, η ικανότητά του να βλέπει τον κόσμο με διαφορετική ματιά και να αποτυπώνει μέσα από τα τραγούδια του συναισθήματα που συχνά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν. «Εκείνος έδινε φωνή στη σιωπή και σχήμα στα κρυφά συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όλη η ομιλία του Μητροπολίτη Νίκαιας

«Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η παρούσα ζωή είναι στάδιο αγώνα, είναι στίβος όπου μπαίνουμε και προχωρούμε. Είμαστε οι διαβάτες, που μένουμε σε ένα «πανδοχείο», όπως το αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, και η Εκκλησία δέεται να είναι «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και (έτοιμοι με) καλή απολογία». Ο θάνατος είναι «το σημείο που το μικρό ρυάκι της ζωής μας συναντιέται και χύνεται στον ωκεανό της αιωνιότητος».

«Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι σε άνεση ή σε οδύνη, κατά τα έργα τους… Ελευθερώνονται με τις δεήσεις των Ιερέων ιδίως της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με τις αγαθοεργίες των συγγενών…» μας λέει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος, ενώ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρηγορητικά μας λέει «Αδελφοί μου, μη λυπείσθε δια τους αποθαμένους, αλλά αν τους αγαπάτε, κάμνετε ό,τι ημπορείτε δια την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας..».

Τα Μνημόσυνα ωφελούν και τους ζώντες και τους νεκρούς, όπως και αν τελεστούν. Τους ζώντες τους παρηγορούν και τους δίνουν ελπίδα. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη ωφέλεια στους νεκρούς προξενεί η ένταξή τους στη Θεία Ευχαριστία, αφού με τις μερίδες στο άγιο Δισκάριο «ενώνονται αόρατα με τον Θεό, επικοινωνούν μαζί Του, παρηγορούνται, σώζονται ευφραινόμενοι εν Χριστώ», όπως μας βεβαιώνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

Εμείς σήμερα βρισκόμαστε στον πανίερο Ναό της Αγίας Τριάδος εδώ στη Νίκαια, τελώντας το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μαζί και το ιερό Μνημόσυνο του αγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη. Ο λαός που συνέρρευσε στην Κηδεία του απέδειξε την αγάπη που του είχε ο κόσμος, αλλά και εκείνος που έτρεφε για τους συνανθρώπους του. Ακούστηκαν πολλές και ποικίλες ευεργεσίες του σε όσους είχαν ανάγκη, μάλιστα σε ανώνυμους, αλλά και σε επώνυμους.

Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτεψε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες. Και έσπευδε αθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο, ώστε να υπερβεί την όποια ανάγκη, να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα χείλη όλων. Έχοντας βίωμα την αγάπη, τραγουδούσε το πόσο εξαρτημένος ήταν από την αγάπη: «Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…», τραγουδούσε και το βίωνε.

Λέγεται ότι οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο με μάτια διαφορετικά. Και ο Γιώργος είχε ακριβώς αυτό το χάρισμα: να διακρίνει την ομορφιά εκεί που οι άλλοι περιορίζονταν σε όρια στενά, χωρίς προεκτάσεις. Εκείνος έδινε φωνή στη σιωπή και σχήμα στα κρυφά συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής. Η ζωή του δεν ήταν απλή χρονική διαδρομή, αλλά ένα διαρκές έργο τέχνης, γεμάτο πάθος, αναζήτηση και αλήθεια.

Μέσα από τα τραγούδια του, κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές. Συγκίνησε, προβλημάτισε, προκάλεσε σοβαρές αναθεωρήσεις, για καλύτερη ζωή, για ζωή αγάπης και προσφοράς. Ζωή με αξίες και οράματα, χωρίς υποδούλωση στην ύλη. Ενδεικτικός ο στίχος του για τα υλικά αγαθά: «δεν μπορώ να γίνω υπόδουλος σε αυτά. Σταγόνα ο χρόνος» (Η φιλοσοφία μου).

Σημαντικότατο και στοχαστικότατο το σχετικό σχόλιο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας Κυρίου Ιερωνύμου: «Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία…μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν».