- Advertisement -
Το ξεκίνημά της στο τραγούδι δεν ήταν καθόλου λαμπερό, καθώς περίπου οχτώ ετών αναγκάστηκε να μπει στον κόσμο της νύχτας για ένα τραγουδάκι, ένα ακροβατικό ή χορευτικό νούμερο. Αλλά όλα άλλαξαν μετά τη γνωριμία της με τον Κώστα Χατζηχρήστο, τη Μαρίκα Νίνου, και φυσικά, με τον Μανώλη Χιώτη. Με τον τελευταίο μπήκαν στο χρυσό κάδρο των ελληνικών sixties, δίπλα στο άλλο μεγάλο καλλιτεχνικό ζεύγος των Στέλιου Καζαντζίδη – Μαρινέλλας.
Ολοι μαζί, άλλωστε, συμμετείχαν στην άνοδο του Μίκη Θεοδωράκη μέσα από τους κύκλους «Πολιτεία» και «Αρχιπέλαγος», αλλά και από τις συναυλίες, όπως στο θέατρο «Κεντρικό». Και στη σόλο καριέρα της, ωστόσο, διατήρησε τη χορευτική άνεση και το μπρίο με το οποίο «μιλούσε» στα πλήθη. Στην όψιμη περίοδο των εμφανίσεών της – που ξεκινούν από τα «Εννέα όγδοα» και τον «Διογένη» στη δεκαετία του 1990 – έως και τις εμφανίσεις της στο Ηρώδειο (ειδικά το 2014 στην επετειακή συναυλία του Φεστιβάλ Αθηνών) νεότεροι συνεργάτες «έδεσαν» μαζί της, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους παλιούς· όπως ο μαέστρος Γιώργος Παγιάτης και ο δεξιοτέχνης Στέλιος Τζανετής, ο οποίος απαχαιρετά την κορυφαία ερμηνεύτρια μέσω των «ΝΕΩΝ».
Οταν το τηλέφωνο χτύπησε, για να μου πουν πως η Μαίρη έφυγε, το μυαλό μου δεν πήγε στα πρωτοσέλιδα, ούτε στους χρυσούς δίσκους και τις ελληνικές ταινίες. Το μυαλό μου γύρισε πίσω, στα τέλη του 1999 με αρχές 2000 στον Βόλο. Εκεί, σε έναν χορό, με πάνω από 1.500 άτομα ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε στο ίδιο πάλκο. Εγώ με το μπουζούκι στα χέρια κι εκείνη με αυτό το εκτυφλωτικό χαμόγελο που γέμιζε τον χώρο πριν καν ακουστεί η πρώτη νότα. Δεν φανταζόμουν τότε πως εκείνος ο χορός στον Βόλο θα ήταν η αρχή μιας κοινής πορείας, που θα κρατούσε 13 ολόκληρα χρόνια. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, γίναμε αυτοκόλλητοι. Ακολούθησαν 13 χρόνια στους δρόμους. Και πού δεν πήγαμε…
Γυρίσαμε όλη την Ελλάδα, σπιθαμή προς σπιθαμή. Αμέτρητα χιλιόμετρα, αμέτρητες πόλεις, φτάσαμε μέχρι την Αίγυπτο, την Αυστραλία και τον Καναδά – ατελείωτες ώρες – σε αεροπλάνα, σε καράβια, στο αυτοκίνητο, σε καμαρίνια, σε ξενοδοχεία. Κι όμως, όσο κι αν άλλαζαν οι σκηνές, οι πόλεις και τα πρόσωπα του κοινού, ένα πράγμα έμενε πάντα το ίδιο: η ανθρώπινη, ζεστή, μοναδική της πάστα. Για μένα δεν ήταν η μακρινή «σταρ» που έβλεπε ο κόσμος. Ηταν η Μαίρη που με φώναζε πάντα με εκείνη την ιδιαίτερη, αγαπημένη της κουβέντα: «Μανίτσα».
Οσοι ζουν στη δουλειά μας με τις περιοδείες γνωρίζουν καλά πως πίσω από τη λάμψη υπάρχει τεράστια σωματική και ψυχική κόπωση. Θυμάμαι πόσες και πόσες φορές, πριν βγούμε στη σκηνή, ερχόταν εξαντλημένη, με κοίταζε στα μάτια και μου έλεγε με παράπονο: «Μανίτσα, απόψε δεν θα τα καταφέρω, είμαι χάλια. Δεν έχω κοιμηθεί καθόλου, η φωνή μου… ούτε να μιλήσω δεν μπορώ! Να δω πώς θα τραγουδήσω απόψε…». Κι εγώ την κοιτούσα, χαμογελούσα εσωτερικά και περίμενα· γιατί ήξερα τι θα συνέβαινε.
Ξεκινούσε η εισαγωγή, άναβαν τα φώτα και μόλις η Μαίρη πάταγε το πόδι της πάνω στη σκηνή, γινόταν το θαύμα. Με έναν τρόπο ανεξήγητο, μαγικό – λες και μεταμορφωνόταν στη στιγμή – , εξαφανιζόταν κάθε ίχνος κούρασης. Επαιρνε το μικρόφωνο κι έσκιζε! Η φωνή της έβγαινε καμπάνα, κρύσταλλο· γέμιζε την αίθουσα, ξεσήκωνε τον κόσμο. Κοιταζόμασταν πάνω στο πάλκο και ήξερα τι ήθελε. Το μεγαλείο της; Μια αληθινή δύναμη της φύσης, μια καλλιτέχνιδα που γεννήθηκε για τη σκηνή και που το κοινό της έδινε ζωή. Στα 13 χρόνια που παίζαμε μαζί, δεν ήταν απλώς η τραγουδίστρια που συνόδευα. Ηταν ο δικός μου άνθρωπος. Μοιραστήκαμε αγωνίες, γέλια, ιστορίες από τα παλιά, κούραση, αλλά και στιγμές αποθέωσης που μόνο η μουσική μπορεί να σου χαρίσει. Φερόταν στους μουσικούς της με απεριόριστο σεβασμό, με αγάπη και με αληθινό ενδιαφέρον.
Σήμερα, η είδηση του χαμού της αφήνει στην ελληνική μουσική ένα κενό που δεν πρόκειται να αναπληρωθεί. Γιατί η Μαίρη Λίντα δεν ήταν απλώς μια μεγάλη φωνή· ήταν μια ολόκληρη εποχή ήθους, αισθητικής και αυθεντικότητας, που δυστυχώς φεύγει μαζί της. Για μένα, κάθε φορά που θα πιάνω το μπουζούκι στα χέρια μου και θα παίζω εκείνες τις γνώριμες εισαγωγές, θα είναι σαν να ακούω ακόμα τη φωνή της να μου ψιθυρίζει στο καμαρίνι: «Μανίτσα, πάμε».
Σε ευχαριστώ για όλα, Μαίρη. Για τους δρόμους που οργώσαμε, για τις νότες που μοιραστήκαμε, για την αγάπη σου.
Καλό σου ταξίδι.
Comments are closed.