Καύκασος: Ώρες αγωνίας σε υψόμετρο 5.054

Ο ήχος του πάγου που έτριζε κάτω από τα πόδια του ήταν η στιγμή που ο Βασίλης Αβουκάτος κατάλαβε πόσο λεπτή ήταν η γραμμή ανάμεσα στην επιτυχία και στον κίνδυνο. «Ακουγόταν κρακ, κρακ», θυμάται. Γύρω του όλα ήταν λευκά. Ο άνεμος χτυπούσε με δύναμη, η ορατότητα είχε σχεδόν μηδενιστεί και η ομάδα κινούνταν πάνω από σχισμές του παγετώνα, τις οποίες μπορούσε να διακρίνει μόνο όταν βρισκόταν πια πολύ κοντά τους.

Η αποστολή στο Καζμπέκ ξεκίνησε στις 6 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 10. Ο Βασίλης Αβουκάτος, ορειβάτης και επαγγελματικά διαχειριστής ακινήτων, βρέθηκε στο βουνό μαζί με ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και τους οδηγούς, σε μια ομάδα πέντε ατόμων.

Είχε προηγηθεί απαιτητική προετοιμασία. Λίγο νωρίτερα είχε συμμετάσχει σε μια 17ήμερη ορειβατική εξόρμηση στην Ευρώπη, στη διάρκεια της οποίας ανέβηκε σε 11 κορυφές. Στη συνέχεια, συνέχισε τις προπονήσεις στο βουνό, καλύπτοντας περίπου 1.500 έως 2.000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, παράλληλα με ασκήσεις ενδυνάμωσης στο γυμναστήριο. Την τελευταία εβδομάδα πριν από την αποστολή επέλεξε να ξεκουραστεί.

Το βάρος της προσπάθειας, πάντως, ήταν και… κυριολεκτικό. Ο σάκος του έφτανε τα 35 κιλά, με τρόφιμα, σκηνή, υπνόσακο, ρούχα και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό. Την πρώτη ημέρα μάλιστα αντιμετώπισε κράμπες, μέχρι το σώμα να προσαρμοστεί στο φορτίο.

Τα μεσάνυχτα της 9ης Αυγούστου η ομάδα ξεκίνησε για την κορυφή. Η πρόγνωση του καιρού έδειχνε επιδείνωση μετά τις 10 το πρωί, γι’ αυτό και αποφάσισαν να ξεκινήσουν νωρίτερα. Ο στόχος ήταν να φτάσουν κοντά στις 8, ώστε να έχουν χρόνο να περάσουν το δυσκολότερο κομμάτι της κατάβασης πριν χαλάσει ο καιρός.

Η χαρά κράτησε ελάχιστα

Στις 7.58 π.μ. βρίσκονταν στα 5.054 μέτρα. «Ενιωσα ένα αίσθημα ολοκλήρωσης», λέει ο Αβουκάτος, περιγράφοντας τα συναισθήματά του όταν πέτυχε έναν στόχο που σχεδίαζε για μήνες. Μέχρι και μία ημέρα πριν, μάλιστα, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα μπορούσαν να επιχειρήσουν την κορυφή, καθώς οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές. Το «πράσινο φως» από τον γεωργιανό οδηγό ήρθε όταν άνοιξε ένα μικρό «παράθυρο» καλού καιρού. Η χαρά, όμως, κράτησε ελάχιστα. Σχεδόν με το που έφτασαν στην κορυφή, άρχισε να χιονίζει. Εμειναν εκεί μόλις 1,5 με 2 λεπτά, όσο χρειαζόταν για λίγες φωτογραφίες και βίντεο, και αμέσως ξεκίνησαν την κατάβαση. Λίγη ώρα αργότερα οι συνθήκες χειροτέρεψαν απότομα. Το χιόνι δυνάμωσε, ο άνεμος ερχόταν κόντρα και η ομίχλη έκλεισε το τοπίο. Μέσα σε περίπου μισή ώρα είχαν βρεθεί σε χιονοθύελλα.

«Δεν μπορούσαμε να κοιτάξουμε μπροστά για να περπατήσουμε. Κοιτούσαμε κάτω», περιγράφει. Τα μέλη της ίδιας σχοινοσυντροφιάς απείχαν μόλις δύο μέτρα μεταξύ τους, αλλά πολλές φορές δεν μπορούσαν καν να ακουστούν λόγω του ανέμου.

Η πορεία χάθηκε προσωρινά και η ομάδα σταματούσε σε σημεία για να προσανατολιστεί μέσω GPS. Σε μια στιγμή, ο οδηγός γλίστρησε σε μια χαράδρα που δεν φαινόταν – όμως κατάφερε να κρατηθεί μόνος του.

Το πιο τρομακτικό κομμάτι ήρθε λίγο αργότερα, στις σχισμές του παγετώνα. Η ομάδα αναγκάστηκε να αυξήσει τις αποστάσεις μεταξύ των μελών της πάνω στο σχοινί και να προχωρά αργά, καθώς ήταν δύσκολο να διακρίνουν τις σχισμές μέσα στη σχεδόν μηδενική ορατότητα.

Και τότε άρχισε ο πάγος να τρίζει κάτω από τα πόδια τους. «Εκεί φοβήθηκα», παραδέχεται. Ο ήχος του πάγου, μαζί με τον δυνατό αέρα, ήταν για εκείνον η πιο τρομακτική στιγμή ολόκληρης της κατάβασης. Για να κρατήσει την ψυχραιμία του, προσπαθούσε να μη «διαβάζει» τον φόβο στα πρόσωπα των άλλων και να μεταδίδει όσο μπορούσε θετική ενέργεια.

Η κατάβαση, την οποία υπολόγιζαν ότι θα διαρκούσε κανονικά περίπου τέσσερις ώρες, κράτησε τελικά έξι. Για δύο έως τρεις ώρες η ομάδα κινήθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες. Οταν ο καιρός άνοιξε τελικά και είδαν ξανά το τοπίο, όλοι έκαναν τον σταυρό τους.

Σήμερα ο Βασίλης Αβουκάτος χαρακτηρίζει την ανάβαση «εμπειρία ζωής» και δηλώνει ευγνώμων που βγήκε αλώβητος. Από όσα συνέβησαν κρατά κυρίως τα μαθήματα: μεγαλύτερο περιθώριο ασφαλείας στις προβλέψεις του καιρού, καλύτερο εξοπλισμό πλοήγησης και περισσότερη προσοχή στις συνθήκες. Και, για πρώτη φορά μετά μια ανάβαση, δεν βιάζεται να βάλει τον επόμενο στόχο. «Θέλω να κάτσω λίγο, να το επεξεργαστώ, να το συζητήσω, να το σκεφτώ».