- Advertisement -

Θέουτα: Η ίδια πόλη, δύο ονόματα, δύο αντικρουόμενες πραγματικότητες

Θέουτα: Η ίδια πόλη, δύο ονόματα, δύο αντικρουόμενες πραγματικότητες
1

- Advertisement -

Θέουτα ή μήπως Σέμπτα; Εξαρτάται από πού είσαι και με ποιον είσαι. Για τα μεγαλύτερα μαροκινά μέσα ενημέρωσης πάντως η «Σέμπτα» δεν είναι ισπανική πόλη και δεν τη λένε Θέουτα, ενώ είναι «κατεχόμενο μαροκινό έδαφος». Η μεταναστευτική κρίση παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα κοινωνικής απόγνωσης, εγκληματικών κυκλωμάτων και μιας ανοιχτής αποικιακής εκκρεμότητας, σε πλήρη αντίθεση με το αφήγημα της Μαδρίτης.

Η εικόνα που μεταδίδουν τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης για τη μαζική εισροή μεταναστών στη Θέουτα απέχει σημαντικά από εκείνη που παρουσιάζεται στον μαροκινό Τύπο. Ενώ στη Μαδρίτη κυριαρχεί η συζήτηση περί «υβριδικής πίεσης» και πιθανής εργαλειοποίησης των μεταναστευτικών ροών από το Ραμπάτ, στο Μαρόκο διαμορφώνεται ένα εντελώς διαφορετικό αφήγημα, στο οποίο η κρίση ερμηνεύεται μέσα από το πρίσμα της ιστορίας, της κοινωνίας και της εθνικής κυριαρχίας.

Η πρώτη και ίσως πιο χαρακτηριστική διαφορά αφορά ακόμη και την ονομασία της πόλης. Κανένα μεγάλο μαροκινό μέσο ενημέρωσης δεν χρησιμοποιεί τον ισπανικό όρο Θέουτα. Αντίθετα, όλες σχεδόν οι εφημερίδες και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες, από το Médias24 και το Le360 μέχρι το H24info και το TelQuel, αναφέρονται αποκλειστικά στη «Σέμπτα», το αραβικό όνομα της πόλης, υπενθυμίζοντας διαρκώς ότι για το Ραμπάτ πρόκειται για μαροκινό έδαφος που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ισπανική κατοχή.

Η συγκεκριμένη ορολογία δεν αποτελεί απλώς γλωσσική επιλογή αλλά συνειδητή πολιτική τοποθέτηση. Στις αναλύσεις του Le360 η Θέουτα χαρακτηρίζεται συστηματικά «κατεχόμενος θύλακας» ή «αποικιακό κατάλοιπο», ενώ αρθρογράφοι υπενθυμίζουν ότι η επίσημη θέση του μαροκινού κράτους δεν έχει αλλάξει ποτέ: η Θέουτα και η Μελίγια θεωρούνται αναπόσπαστα τμήματα της μαροκινής επικράτειας, ακόμη κι αν τα τελευταία χρόνια το Ραμπάτ έχει επιλέξει να μην ανεβάζει τους τόνους, δίνοντας προτεραιότητα στη στρατηγική συνεργασία με τη Μαδρίτη και κυρίως στη διεθνή αναγνώριση των θέσεών του για τη Δυτική Σαχάρα.

Η δεύτερη μεγάλη διαφοροποίηση αφορά τις ευθύνες για τη μεταναστευτική κρίση. Ενώ η ισπανική πλευρά υποστηρίζει ότι οι μαροκινές αρχές είτε χαλάρωσαν σκόπιμα τους συνοριακούς ελέγχους είτε ανέχθηκαν τις μαζικές διελεύσεις προς τη Θέουτα, ο μαροκινός Τύπος απορρίπτει κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή.

Το Médias24, επικαλούμενο διπλωματικές και κυβερνητικές πηγές, υποστηρίζει ότι πίσω από τις μαζικές απόπειρες διέλευσης βρίσκονται κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων που εκμεταλλεύονται την απελπισία χιλιάδων νέων. Αντίστοιχα, το H24info υπογραμμίζει ότι η κρίση τροφοδοτήθηκε από οργανωμένη παραπληροφόρηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κυκλοφόρησαν χιλιάδες ψευδείς αναρτήσεις που υποστήριζαν ότι τα σύνορα προς τη Σέμπτα είχαν ουσιαστικά ανοίξει και ότι η πρόσβαση στην Ευρώπη ήταν πλέον ελεύθερη.

Στο ίδιο πλαίσιο, τα περισσότερα μαροκινά μέσα παρουσιάζουν τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας ως παράγοντα σταθερότητας και όχι ως μέρος του προβλήματος. Δημοσιεύουν εκτενή ρεπορτάζ για τις επιχειρήσεις αποτροπής, τις συλλήψεις διακινητών και τις διασώσεις μεταναστών στη θάλασσα, επιμένοντας ότι το Μαρόκο εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό σύμμαχο της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης. Η τρίτη διάσταση που αναδεικνύει ο μαροκινός Τύπος είναι κοινωνική και οικονομική. Σε αντίθεση με τα περισσότερα ισπανικά μέσα, τα οποία εστιάζουν κυρίως στην πίεση που δέχεται η Θέουτα, οι μαροκινές εφημερίδες στρέφουν την προσοχή στις περιοχές από τις οποίες ξεκινούν οι μεταναστευτικές ροές.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο τα μαροκινά μέσα απαντούν στις κατηγορίες περί «υβριδικού πολέμου». Οταν ισπανοί πολιτικοί ή μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν ότι το Ραμπάτ χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης, η απάντηση είναι εξαιρετικά επιθετική.

Σχολιαστές του Le360 κάνουν λόγο για «πολιτική υστερία» και «κατασκευασμένες θεωρίες συνωμοσίας», ενώ αναλύσεις στο Médias24 υποστηρίζουν ότι η ισπανική Δεξιά και ιδιαίτερα η Ακροδεξιά αξιοποιούν την κρίση για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, επιχειρώντας να μεταφέρουν τις ευθύνες εκτός Ισπανίας.

- Post Down -

Comments are closed.