Η σύμπραξη του Λεωνίδα Καβάκου με τον Πάαβο Γιάρβι

Την προσοχή του βρετανικού Τύπου απέσπασε η εμφάνιση του Λεωνίδα Καβάκου στο Royal Albert Hall του Λονδίνου με τη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC υπό τη διεύθυνση του Πάαβο Γιάρβι, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ κλασικής μουσικής BBC Proms. Δημοσιεύοντας κριτική για τη συναυλία της περασμένης Κυριακής στην οποία ο έλληνας μουσικός ερμήνευσε το Κοντσέρτο για βιολί του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι, ένα από τα κορυφαία έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, ο δημοσιογράφος Κλάιβ Πάγκετ της εφημερίδας «Guardian» χαρακτήρισε την απόδοσή του «συναρπαστική».

Ακολουθώντας την μπαγκέτα του μαέστρου που θα αναλάβει τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής του Λονδίνου από το 2028, ο Καβάκος με την «εξαιρετική δεξιότητά του και την απόλυτα ακριβή εντονία του στα υψηλότερα σημεία της κλίμακας έκανε να φαίνονται εύκολα τα διαβολικά περάσματα που έχουν δυσκολέψει ακόμη και μερικούς από τους καλύτερους βιολιστές», σχολίασε χαρακτηριστικά ο κριτικός.

«Ατρόμητος»

Κόντρα στον δισταγμό που έδειξαν άλλοι μουσικοί όταν ο Τσαϊκόφσκι αναζητούσε επί τρία χρόνια σολίστ για να παίξουν για πρώτη φορά το έργο του, ο Καβάκος φάνηκε «ατρόμητος», όπως έγραψε ο Πάγκετ, στολίζοντας τις περίπλοκες παραλλαγές του πρώτου μέρους, κατάφερε «με την ένταση της ερμηνείας του να προκαλέσει αυθόρμητο χειροκρότημα στη μέση της καντέντσας».

Οσο δε για το «φρενήρες φινάλε, άφησε το δοξάρι του να πετάξει, αγγίζοντας τις χορδές με αλάθητη ακρίβεια». Τον απαραίτητο χώρο για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, βέβαια, του τον έδωσε ο μαέστρος, ο οποίος «ήταν προσεκτικός στο γενναιόδωρο ρουμπάτο του σολίστ, κρατώντας την ορχήστρα σε αρμονικό συγχρονισμό», όπως επεσήμανε ο βρετανός δημοσιογράφος.

Εκτός από το Κοντσέρτο για βιολί του Τσαϊκόφσκι που έδωσε ο Πάαβο Γιάρβι στον Λεωνίδα Καβάκο, το πρόγραμμα της βραδιάς περιελάμβανε επίσης την παγκόσμια πρεμιέρα του Κοντσέρτου για χάλκινα πνευστά της Ντάνι Χάουαρντ.

Με τον υπότιτλό του «Signal» να παραπέμπει στην εποχή όπου τα χάλκινα πνευστά χρησιμοποιούνταν συχνά ως μέσο επικοινωνίας, το έργο εμπεριείχε μια μουσική «φωτεινή, εορταστική κι εξαιρετικά ελκυστική που λαμπύριζε κι άφριζε», όπως τόνισε ο Κλάιβ Πάγκετ. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη Δεύτερη Συμφωνία του Σκριάμπιν, την οποία ο μαέστρος «άφησε να ξεδιπλωθεί φυσικά, αποδίδοντας την εσωτερική αρχιτεκτονική με θαυμάσια σαφήνεια», σύμφωνα με την κριτική της εφημερίδας.