Η Αριστερά επιστρέφει στη μάχη της εξουσίας

Για αρκετά χρόνια στον προοδευτικό χώρο κυριάρχησε η ιδέα ότι πρώτα πρέπει να λυθούν όλες οι εσωτερικές εκκρεμότητες και κάποια στιγμή, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, θα τεθεί και το ζήτημα της εξουσίας.

Η πραγματικότητα, όμως, ακολούθησε την αντίθετη πορεία.

Όσο η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από ανασυνθέσεις, νέα σχήματα και εσωτερικούς συσχετισμούς, η κυβέρνηση διατηρούσε απέναντί της έναν χώρο πολυδιασπασμένο και χωρίς ενιαίο κέντρο βάρους. Κόμματα υπήρχαν. Πολιτικές αντιθέσεις επίσης. Αυτό που έλειπε ήταν η αίσθηση ότι κάπου συγκροτείται η επόμενη κυβερνητική πρόταση.

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα αποκτά σημασία ακριβώς επειδή διαταράσσει αυτή τη συνθήκη. Μεταφέρει ξανά τη συζήτηση από τη διαχείριση του προοδευτικού χώρου στη διεκδίκηση της χώρας.

Και αυτή είναι μια πολύ μεγαλύτερη αλλαγή από την επιστροφή ενός πρώην πρωθυπουργού.

Η Αριστερά άλλωστε έχει πληρώσει ακριβά την περίοδο κατά την οποία η πολιτική της φιλοδοξία μίκρυνε. Όταν ένα κόμμα παύει να σκέφτεται με όρους κοινωνικής πλειοψηφίας, αρχίζει αναπόφευκτα να σκέφτεται με όρους ακροατηρίου. Προσπαθεί να διατηρήσει όσους έχει, να περιφρουρήσει την ταυτότητά του και να κερδίσει μερικές μονάδες από τον διπλανό του.

Κάπως έτσι όμως η πολιτική μετατρέπεται σε αγώνα για μεγαλύτερο κομμάτι μιας ολοένα μικρότερης πίτας.

Το ενδιαφέρον με τον Τσίπρα σήμερα βρίσκεται σήμερα αλλού καθώς επιστρέφει έχοντας πίσω του και την εμπειρία της εξουσίας άλλα και την εμπειρία της ήττας. Δεν εμφανίζεται ως άφθαρτος, ούτε μπορεί να το ισχυριστεί. Κουβαλά ολόκληρη την περίοδο 2015 – 2019 και την πολιτική διαδρομή που ακολούθησε μέχρι το 2023.

Ακριβώς γι’ αυτό η δεύτερη πράξη είναι πολιτικά πιο απαιτητική από την πρώτη.

Το 2015 μπορούσε να εκπροσωπήσει την ελπίδα του καινούργιου. Σήμερα πρέπει να αποδείξει ότι έμαθε.

Πρέπει να εξηγήσει τι θα έκανε διαφορετικά, με ποιους ανθρώπους, με ποιο σχέδιο και με ποιες εγγυήσεις. Να δείξει ότι η νέα προσπάθεια αφορά τη χώρα του 2026 και όχι την ανασύσταση μιας παλιάς κομματικής φωτογραφίας.

Εδώ θα κριθούν πολλά.

Γιατί υπάρχει ένας κόσμος που δεν ψάχνει απλώς ποιος θα εκφράσει καλύτερα την αγανάκτησή του. Ψάχνει αν υπάρχει πολιτική δύναμη ικανή να κάνει τη ζωή του πιο προβλέψιμη. Να μπορεί ένας εργαζόμενος να σχεδιάσει τον επόμενο μήνα χωρίς να φοβάται τον λογαριασμό. Ένα νέο ζευγάρι να μπορεί να σκεφτεί σπίτι και οικογένεια. Ένας τριαντάρης να βλέπει μπροστά του κάτι περισσότερο από ενοίκιο, επισφάλεια και αναβολή. Ένας μικρός επαγγελματίας να αισθάνεται ότι το παιχνίδι δεν είναι μονίμως στημένο υπέρ των ισχυρότερων.

Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ύλη της πολιτικής.

Και εκεί θα φανεί αν η νέα προσπάθεια μπορεί να αποκτήσει βάθος πέρα από το πρόσωπο του Τσίπρα.

Γιατί ένας ηγέτης μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο συσπείρωσης. Μια παράταξη όμως γίνεται πλειοψηφική όταν άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες αναγνωρίζουν μέσα της ένα κοινό συμφέρον και μια πιθανότητα καλύτερης ζωής.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Όχι η αναπαλαίωση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ ούτε και μια συνάντηση κορυφής των υπαρχόντων μηχανισμών αλλά η δημιουργία μιας μεγάλης λαϊκής Αριστεράς που θα ξαναμιλήσει τη γλώσσα της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα θεωρεί φυσικό της πεδίο τη μάχη για την κυβέρνηση.

Η επιστροφή Τσίπρα αποκτά νόημα μόνο μέσα σε αυτή την προοπτική. Ο πρώην πρωθυπουργός για χρόνια κρίθηκε για όσα έκανε όταν είχε την εξουσία και για όσα συνέβησαν όταν την έχασε. Τώρα επέλεξε να ξαναμπεί ο ίδιος μέσα στην πολιτική σύγκρουση.

Από αυτή τη στιγμή τελειώνει και η περίοδος της θεωρίας.

Η φιλοδοξία δηλώθηκε.

Μένει να αποδειχθεί αν μπορεί να γίνει κοινωνική δύναμη.

To άρθρο Η Αριστερά επιστρέφει στη μάχη της εξουσίας δημοσιεύτηκε στο NewsIT .