- Advertisement -
Σε ευχαριστώ, Αλέξανδρέ μου, μικρέ μου! Γνωριζόμαστε από παλιά, έτσι δεν είναι; Σχεδόν 50 χρόνια πλέον. Ακόμα σε θυμάμαι μικρούλη που ήσουν, να ονειροπολείς μέσα στην τάξη. Να ξεχνιέσαι. Να «χαζεύεις». Το βλέμμα σου να ταξιδεύει έξω απ’ το παράθυρο, σε κόσμους που μόνο εσύ έβλεπες, ενώ ο δάσκαλος μιλούσε για πράγματα που δεν σε άγγιζαν. Δεν ταίριαζες πολύ με το περιβάλλον σου, μέσα στην οικογένεια και ανάμεσα στους φίλους σου. Στεναχωριόσουν γιατί δεν σε καταλαβαίνανε, έτσι ένιωθες, κι αποφάσισες να φτιάξεις τον δικό σου «κόσμο» για να μπορέσεις να ζήσεις.
Κι έτσι αποφάσισες, χωρίς κι εσύ να το καταλάβεις, να μπεις στον «κόσμο» του θεάτρου και να μιλήσεις για τον «κόσμο» σου και να αφηγηθείς τις δικές σου ιστορίες. Εκεί, πάνω σε μια σκηνή, βρήκες επιτέλους τόπο να χωράς όλος, χωρίς να ζητάς συγγνώμη για την ευαισθησία σου. Ο Μάμετ λέει πως οι ηθοποιοί πρέπει να είναι παραμυθάδες, θα σου θύμιζα να μην ξεχάσεις να φέρνεις την ψυχή σου και την ύπαρξή σου στη σκηνή, σε ένα στούντιο χωρίς αναστολές, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσες να πεις τις δικές σου αφηγήσεις.
Να μη φοβάσαι να εκτεθείς, γιατί η γύμνια αυτή είναι που κάνει τον θεατή να σε νιώσει δικό του. Να συνεχίζεις να έχεις αυτές τις ευαισθησίες που είχες από μικρός και σου έλεγαν ότι δεν έπρεπε, γιατί «οι άντρες δεν κλαίνε». Μη σταματάς να περπατάς στο δικό σου μονοπάτι, ακόμη κι αν λοξοδρομήσεις στην πορεία, βρες το κουράγιο να ξαναβρείς τα βήματά σου. Τα λοξοδρομήματα άλλωστε είναι κι αυτά μέρος της διαδρομής, όχι λάθος έξω απ’ αυτήν.
Να ακούς εκείνη τη φωνή που σου έλεγε να βρεις το δικό σου «φως» και δώσ’ το απλόχερα, ακόμη κι αν οι διπλανοί σου θέλουν να ζουν στο «σκοτάδι» τους. Θυμάσαι τα παιχνίδια που έφτιαχνες εσύ με τους φίλους σου και έβαζες τους δικούς σου κανόνες, συνεχίζεις να τους φτιάχνεις κι ύστερα να τους χαλάς. Μην αφήνεις κανέναν να σου λέει ποιος είσαι, τι πρέπει να κάνεις για να είσαι πετυχημένος.
Μη βάζεις τους άλλους οδηγούς σου και καθοδηγητές σου, η ζωή είναι δική σου, μικρέ μου. Απόλαυσέ τη. Γεύσου τη. Γίνε ο ίδιος η ζωή σου, τα χέρια της, τα πόδια της, η καρδιά της. Ησουν αυθόρμητος, αστείος, ένα ζιζάνιο, όπως σε έλεγε η γιαγιά Μαρία. Ακόμα την ακούω να σε φωνάζει απ’ την αυλή, κι εσύ να τρέχεις γελώντας, σαν να μη χωρούσε ο κόσμος όλη τη χαρά σου. Σε παρακαλώ, μικρό μου ζιζάνιο, μη σταματήσεις να με τσιγκλάς!
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο υποδύεται τον Αλέκο Σακελλάριο στην παράσταση «Ο Αλέκος βγήκε από τον παράδεισο», σε κείμενο και σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα, στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», έως τις 19 Σεπτεμβρίου.
Comments are closed.