Ο Ελληνοκαναδός κιθαρίστας Pavlo ( (Pavlo Simtikidis ) , ο οποίος συνδυάζει στο στυλ του στοιχεία από το ελληνικό μπουζούκι, το φλαμένκο, τους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς και την ποπ μουσική, πραγματοποιεί μια ζωντανή εμφάνιση στην πατρίδα των γονιών του. «Ήταν όνειρό μου να κάνω μια συναυλία εδώ, στην Αθήνα. Έχω περίπου 30 χρόνια που κάνω συναυλίες σε όλο τον κόσμο και, η αλήθεια είναι, ότι είχα την ευκαιρία όλα αυτά τα χρόνια να παίξω δύο φορές στο Ηρώδειο. Τη μία φορά ήμουν guest με τον Μάριο Φραγκούλη και τη δεύτερη με τη Loreena McKennitt. Αλλά τώρα, για πρώτη φορά, κάνω μια ολόκληρη συναυλία με το δικό μου συγκρότημα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος που θα παίξω μπροστά στο αθηναϊκό κοινό» λέει στα ΝΕΑ λίγο πριν ανέβει στην σκηνή του Gazarte.
Με πορεία άνω των 20 ετών στη μουσική βιομηχανία, ο Pavlo έχει στο ενεργητικό του δύο υποψηφιότητες για βραβεία JUNO, καθώς και πωλήσεις που ξεπερνούν τις 500.000 δίσκους παγκοσμίως, με τις κυκλοφορίες Pavlo και Fantasia να έχουν γίνει χρυσές. Στις σημαντικές στιγμές της καριέρας του περιλαμβάνονται η συνεργασία Trifecta με τους κιθαρίστες Rik Emmett και Oscar Lopez, καθώς και η συμμετοχή του στην τελετή λήξης των Παναμερικανικών Αγώνων στο Τορόντο.
Παράλληλα, έχει δημιουργήσει τα μουσικά αφιερώματα «Live in Kastoria» και «Live in Santorini» για το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο PBS, ενώ έχει συνεργαστεί στη σκηνή και τη δισκογραφία με καλλιτέχνες όπως ο José Feliciano, ο Jon Secada, η Olivia Newton-John και οι The Tenors.
Πότε συνειδητοποιήσατε ότι η κιθάρα δεν θα ήταν απλώς ένα μουσικό όργανο για εσάς, αλλά ο βασικός τρόπος με τον οποίο θα εκφράζατε τον εαυτό σας και θα επικοινωνούσατε με το κοινό;
Άρχισα να παίζω κιθάρα από 10 ετών και να γράφω τραγούδια από τα 12. Κατάλαβα ότι δεν μου άρεσε μόνο να παίζω, αλλά και το πώς με έκανε να αισθάνομαι. Με την κιθάρα μπορούσα να βγάλω από μέσα μου πράγματα που δεν μπορούσα να εκφράσω με λόγια. Όταν ήμουν χαρούμενος, έπαιζα και έγραφα τραγούδια που ήταν χαρούμενα. Όταν ήμουν στεναχωρημένος, έπαιζα και έγραφα τραγούδια που είχαν περισσότερη μελαγχολία. Ήταν κάτι πολύ φυσικό από την αρχή.
Η μουσική σας έχει έντονο μεσογειακό χαρακτήρα, παρότι η καλλιτεχνική σας διαδρομή ξεκίνησε στη Βόρεια Αμερική. Πώς καταφέρατε να δημιουργήσετε αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο που γεφυρώνει τον Καναδά με τη Μεσόγειο;
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η μητέρα μου έπαιζε ελληνική μουσική και ο πατέρας μου, στο αυτοκίνητο, έπαιζε φλαμένκο. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να γράφω και να παίζω σε ένα στυλ που παντρεύει αυτές τις δύο μουσικές. Αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ανεβαίνω στη σκηνή είναι σαν να παίζω σε ροκ συγκρότημα. Δηλαδή, η μουσική μου είναι 100% Mediterranean style, αλλά είμαι όρθιος, κάπως χορεύω στη σκηνή και πολλές φορές κατεβαίνω μέσα στο κοινό και διασκεδάζω μαζί του. Μου αρέσει να είμαι κοντά στους ανθρώπους.
Η κιθάρα στα χέρια σας μοιάζει πολλές φορές να λειτουργεί σαν φωνή. Τι είναι αυτό που προσπαθείτε να «πείτε» μέσα από ένα όργανο, χωρίς τη χρήση λέξεων;
Η κιθάρα πάντα ήταν η φωνή μου. Εκφράζομαι μέσα από την κιθάρα. Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα όταν ήμουν μικρός είναι ότι, αν μιλάς από την καρδιά σου και αν παίζεις κιθάρα από την καρδιά σου, οι νότες και η μουσική θα βρουν την καρδιά αυτού που τις ακούει. Όλα αυτά τα χρόνια είχα πολλούς θαυμαστές που μου είπαν ότι η μουσική μου τους βοήθησε. Και όλα αυτά χωρίς λόγια, μόνο μέσα από τις μελωδίες που παίζω.
Έχετε χαρακτηριστεί «Μάγος της Κιθάρας» και έχετε υπάρξει δύο φορές υποψήφιος για JUNO Award. Πόσο σας ακολουθούν τέτοιοι χαρακτηρισμοί και διακρίσεις και πόσο σημαντικό είναι για εσάς να παραμένετε, πάνω απ’ όλα, ένας μουσικός που επικοινωνεί με το κοινό;
Θέλω πάντα να είμαι ειλικρινής και αισθάνομαι πολύ τυχερός που κάνω αυτό που αγαπάω. Τα βραβεία που πήρα στην καριέρα μου τα σέβομαι, αλλά δεν τα σκέφτομαι τόσο πολύ. Η θέση μου είναι στη σκηνή και θέλω να παίζω με όλη μου την καρδιά μπροστά στο κοινό. Αυτό είναι που αγαπάω. Θέλω να είμαι με το κοινό μου. Και δεν με πειράζει αν έχω 50 άτομα μπροστά μου ή 5.000. Πάντα παίζω με όλα όσα έχω και φεύγω από τη σκηνή έχοντας δώσει τα πάντα. Δηλαδή, τα αφήνω όλα εκεί.
Η συναυλία στην Αθήνα έχει τον τίτλο “Mediterranean Sound”. Τι σημαίνει για εσάς ο ήχος της Μεσογείου και ποια στοιχεία του θέλετε να μεταφέρετε στη σκηνή του Gazarte;
Ναι, το στυλ με το οποίο παίζω και τα τραγούδια που γράφω έχουν αυτή τη γεύση. Αλλά όταν γράφω μουσική, δεν σκέφτομαι έτσι. Απλώς γράφω αυτό που βγαίνει φυσικά από μέσα μου. Πριν από πολλά χρόνια, στον Καναδά, τα μαγαζιά που πουλούσαν τους δίσκους μου το ονόμασαν «Mediterranean style», γιατί δεν υπήρχε αυτή η κατηγορία. Πριν από 30 χρόνια ήμουν ο πρώτος στο Τορόντο του Καναδά που έπαιζε σε ένα τέτοιο στυλ.