Η Φωτεινή Ντεμίρη δεν χρειάζεται συστάσεις. Η παρουσία της στη μικρή οθόνη αρκεί για να φέρει κάτι οικείο, μια αίσθηση ανθρώπινη και πολύ αληθινή, ισορροπώντας ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Αυτή τη φορά, η έμπειρη ηθοποιός συναντάει έναν καινούργιο τηλεοπτικό κόσμο, μέσα από τη δραματική σειρά του Mega « Δύο Μαύρα πουκάμισα». Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μένιου Σακελλαρόπουλου, σε σενάριο Εμμανουέλας Αλεξίου και σκηνοθεσία Μάριου Καραμάνη και Κώστα Κιμούλη, η νέα παραγωγή ξετυλίγει μια πρωτότυπη ιστορία για ένα μυστικό που παρέμενε θαμμένο για δεκαετίες, δύο φίλους που μεγάλωσαν σαν αδέρφια και μία γυναίκα που έρχεται να τους αλλάξει για πάντα τις ζωές.
«Στη σειρά, είμαι η Μαρουσώ, η μαμά της Μαρκέλλας που είναι το μήλον της έριδος ανάμεσα στους δύο άντρες. Της Μαριάννας Κιμούλη δηλαδή. Είμαι αρκετά μικροαστή και λίγο ξιπασμένη. Εχουμε κάποια χρηματική επιφάνεια με τον άνδρα μου και θέλω να ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους.
Μ’ αρέσει να συγχρωτίζομαι με ανθρώπους μορφωμένους που έχουν ένα πιο ψηλό στάτους κι αυτό είναι πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Γι’ αυτό προτιμώ τον Σήφη που τον υποδύεται ο Αντώνης Μυριαγκός απέναντι από τον Μανούσο που τον υποδύεται ο Βασίλης Μπισμπίκης. Οπως λένε, ο Μανούσος είναι ένα πάρα πολύ καλό παιδί και ειλικρινές, με λεφτά, αλλά εγώ δεν τον θέλω. Θέλω να πάρει η κόρη μου έναν μορφωμένο, καλλιεργημένο και ήπιο άνθρωπο γιατί έχω τραύματα από την παιδική μου ηλικία με πιο σκληρούς και ακατέργαστους ανθρώπους», αναφέρει η Φωτεινή Ντεμίρη μιλώντας στο «Νσυν».
Πίσω από την επιμονή της Μαρουσώς να ορίζει τη ζωή της κόρης της, την αγωνία της για την κοινωνική της θέση και την προσπάθειά της να εξασφαλίσει τον «σωστό» γάμο, κρύβεται μια γυναίκα με πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις για το τι σημαίνει οικογένεια κι ευτυχία. Εκεί, ίσως βρίσκεται για τη Φωτεινή Ντεμίρη, η μεγαλύτερη πρόκληση στη διαχείριση της ηρωίδας της, να μην την κρίνει αλλά να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τις επιλογές της.
«Ο ρόλος είναι καλά γραμμένος, όπως όλοι στη σειρά. Πατάνε γερά από γραφής, το οποίο βοηθάει πάρα πολύ τον ηθοποιό. Οταν μου έρχονται οι διάλογοι, ακούω, αφουγκράζομαι αυτό που διαβάζω και μου βγάζει ο ρόλος. Οπότε πατάω πάνω σε αυτά τα βήματα και κοιτάω να είμαι όσο πιο αληθινή μπορώ. Στην πραγματική μου ζωή, δεν είμαι και πολύ κοντά στη γνώμη της γυναίκας αυτής για τους ανθρώπους, γιατί δεν έχω και τέτοια βιώματα.
Κατά τ’ άλλα, όσον αφορά τη συμπεριφορά μου προς τα παιδιά, ίσως να είμαι, με την έννοια ότι έχω μεγάλη έγνοια πώς είναι. Βέβαια, δεν μου δίνουν τα ίδια τα παιδιά μου περιθώριο, αλλά κι εγώ σέβομαι την προσωπικότητά τους. Παρόλο που δεν συμφωνώ σε πολλά πράγματα, κάνω πίσω γιατί πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να κάνει τα δικά του τα λάθη οπότε δεν μπορώ να επέμβω. Η Μαρουσώ αγωνίζεται να περάσει το δικό της με έναν τρόπο αλλά μετά, όταν βλέπει ότι δεν μπορεί, τα παρατάει κι αυτή», επισημαίνει η ηθοποιός.
Κουβαλώντας πληγές
Στη σειρά, το παρελθόν μοιάζει ν’ ακολουθεί τους ήρωες σε κάθε τους βήμα. Οι επιλογές, οι σχέσεις και τ’ απωθημένα μιας άλλης εποχής, επιστρέφουν διαρκώς στο παρόν, επηρεάζοντας τις ζωές και τις αποφάσεις τους. Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει και στη ζωή. Οι άνθρωποι συχνά κουβαλούν τις εμπειρίες, τις πληγές και τις επιλογές τους, ακόμα κι όταν προσπαθούν να προχωρήσουν ή ν’ αφήσουν πίσω τους όσα έχουν ζήσει.
«Ανάλογα με το πώς τους έχει σημαδέψει το παρελθόν, μπορούν ή δεν μπορούν ν’ απαλλαγούν από αυτό. Νομίζω ότι είναι ένας αγώνας. Δηλαδή δεν κάνεις κάτι, δεν παλεύεις κάτι τώρα και τελειώνει εκεί. Πρέπει να αγωνίζεσαι διαρκώς να φτιάξεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις εσύ και όχι όπως σου έχει παραδοθεί. Μ’ έναν τρόπο, είναι ένας διαρκής αγώνας να βαδίσεις τον δρόμο που εσύ θέλεις. Θέλει πολλή δουλειά», τονίζει η εκ των πρωταγωνιστών των «Δύο μαύρων πουκαμίσων».
Με τη Μαρουσώ, η Φωτεινή Ντεμίρη συνεχίζει την πορεία της μπροστά στις κάμερες, η οποία είναι γεμάτη διαφορετικές ηρωίδες, που καθεμία από αυτές της έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει μια άλλη πλευρά της υποκριτικής της. «Η τηλεόραση μ’ αρέσει. Παλιότερα ήμουν αρνητική και ήμουν μόνο στο θέατρο. Οταν τη γνώρισα, μου άρεσε. Εκτός του ότι σε φέρνει σε άμεση επαφή με τον πολύ κόσμο και είναι ωραίο γιατί παίρνεις αγάπη, μπορώ να πω ότι μου έμαθε πράγματα για τη δουλειά μου. Αυτή η ταχύτητα με την οποία γίνονται τα πράγματα στην τηλεόραση, μου έδειξε άλλους δρόμους για να μπαίνω από τον έναν ρόλο στον άλλον, για την αμεσότητα, για το πώς να ψάχνω την αλήθεια των πραγμάτων. Μου έδειξε άλλους δρόμους υποκριτικούς και την εξέλιξη της δουλειάς μου. Οπότε απ’ όλες τις απόψεις μ’ αρέσει η τηλεόραση και μ’ αρέσει περισσότερο όταν γίνεται με φροντίδα και αγάπη από όλη την παραγωγή, όπως στα “Δύο μαύρα πουκάμισα”», παραδέχεται η ηθοποιός.
Δραματικοί ρόλοι
Τα τελευταία χρόνια, η τηλεοπτική της παρουσία έχει συνδεθεί περισσότερο με δραματικές ιστορίες και ρόλους που της επιτρέπουν να κινηθούν σε πιο σκοτεινές και σύνθετες συναισθηματικές αποχρώσεις, γεγονός που αποτελεί μια ενδιαφέρουσα στροφή για μια ερμηνεύτρια που το κοινό έχει αγαπήσει μέσα από κωμικούς ρόλους. «Οι τελευταίες τηλεοπτικές δουλειές μου είναι κυρίως δράματα. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι κωμωδίες δεν πολυγίνονται τελευταία και δεν μπορώ να πω ότι οι περισσότερες είναι καλές. Οταν ξεκίναγα την καριέρα μου ως ηθοποιός, έπαιζα σε δράματα, από τη σχολή κιόλας. Κάποια στιγμή, παίζοντας ένα δραματικό ρόλο, γύρναγα σπίτι χάλια γιατί το κουβαλούσα για κάποια ώρα τουλάχιστον μετά την παράσταση και παρακαλούσα τον Θεό να δουλέψω σε μία κωμωδία. Η επόμενη σεζόν πραγματικά μου έφερε κωμωδία κι ο δρόμος μου με πήγε μετά στην κωμωδία. Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ αυτό που κάνω τώρα. Εκτός από τη σειρά, συμμετέχω στην παράσταση “Ο φονιάς – Εγκλημα και αθώωση” του Βασίλη Κατσικονούρη, που σκηνοθετεί ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, για δεύτερη σεζόν, με εξαιρετικούς ηθοποιούς. Είναι ένα συγκλονιστικό έργο για μια γυναικοκτονία κι ένα πραγματικό γεγονός», καταλήγει η φωτεινή Ντεμίρη.