Στο διαλυμένο τοπίο με τους κρατήρες με νερό, τα απόκοσμα τείχη μιας ηττημένης γκρίζας πόλης όπως η Τροία, η σκηνοθέτις Ελένη Ευθυμίου έστησε τις δικές της «Τρωάδες» στη Μεγάλη Επίδαυρο.
Και τι είναι αυτό που ενώνει τους ανθρώπους; Μια συλλογική καταστροφή όπως η ήττα των Τρώων από τους ιμπεριαλιστές Αχαιούς και ο συλλογικός θρήνος 22 καλλιτεχνών για τη βία και τον πόλεμο που καθιστά τους ανθρώπους δυνητικά δυστυχείς. Στο πένθος της Εκάβης (Λυδία Φωτοπούλου) και των άλλων ηρώων της Τροίας, μιας σπουδαίας Κασσάνδρας (Νάνσυ Σιδέρη), μιας σπαρακτικής Ανδρομάχης (Εύη Σαουλίδου), μιας ανθρώπινης Ελένης (Βασιλική Τρουφάκου), που από ενσώματο λάφυρο γίνεται η φωνή της αλήθειας για τους ηττημένους, ενός κυνικού Ταλθύβιου (Αργύρης Ξάφης), ενός ημιπαράφρονα Μενέλαου (Γιώργος Χριστοδούλου) οργανικά εντάχθηκε μια μεγάλη νίκη της συμπερίληψης για πρώτη φορά στην Ιστορία του Φεστιβάλ.
Στο μεγάλο κοίλον. Κι αυτό αφού ανάμεσα στους ηθοποιούς ήταν και εκείνοι-ες με αναπηρία. Η μεικτή ομάδα Εν Δυνάμει, που για μια δεκαετία δουλεύει μαζί της η Ευθυμίου, ισότιμα μετείχε του έργου, την ίδια ώρα που στάχτες από τις γύρω φωτιές επικάθονταν στα διαζώματα και την ίδια ώρα που το μέγα δίδαγμα της διασκευής του ευριπίδειου έργου – σε μετάφραση του Γιάννη Τσαρούχη – είναι πως συχνά στον πόλεμο είναι τα σώματα αρτιμελή ή μη που πληρώνουν το κόστος και γίνονται τα ίδια ταμείο αιματηρό μέσα στη διαφορετικότητά τους.
Τα λοξά παιδιά του Λοξία ήταν εκεί στον Χορό, στη σκηνική δράση, εισπράττοντας όχι απλώς ένα παρατεταμένο χειροκρότημα με κραυγές ενθουσιασμού στο τέλος. Μα και μια συγκίνηση για τον αγώνα τους που διευρύνει το πεδίο των δυνατοτήτων.