Σε ένα από τα καλοκαιρινά θέατρα που εξακολουθούν να λειτουργούν στο κέντρο της Αθήνας, την Ταράτσα του Λαμπέτη, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, έκανε πρεμιέρα το νέο έργο του Ακη Δήμου «Τακούνια στον βάλτο». Μια πολιτική κωμωδία, μπολιασμένη με στοιχεία της σύγχρονης πραγματικότητας, που φέρνει στη σκηνή έναν υπουργό με τη γυναίκα του, έναν πρώην υπουργό που βρίσκεται τώρα στην αντιπολίτευση, μια συγγραφέα κι έναν δημοσιογράφο. Με αφορμή μια γιορτή για την επέτειο γάμου του υπουργικού ζεύγους, με καλεσμένους φίλους και κυρίως πολιτικούς, εκπροσώπους των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό με τη σύζυγό του, η παράσταση ξετυλίγει το κουβάρι της παθογένειας που μαστίζει την ελληνική, και όχι μόνον, κοινωνία διαχρονικά.
Εμπειρος και με τρεις δεκαετίες συγγραφικού έργου στο ενεργητικό του, από το 1995 που εμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή με τον μονόλογο «…και Ιουλιέτα», ο Ακης Δήμου έχει έναν ιδιαίτερο, δικό του, τρόπο γραφής. Καυστικό χιούμορ με αλμοδοβαρικές δόσεις, έμμεσες αλλά και άμεσες αναφορές στο σήμερα σε συνδυασμό με ήρωες και ηρωίδες βγαλμένους από τη σφαίρα ενός «λογικού» παραλόγου. Ο Δήμου φέρνει στη σκηνή πρόσωπα σε μεγέθυνση, δίνοντας χώρο στο σουρεαλιστικό στοιχείο να αναπτυχθεί ώστε να αναδείξει τις τρωτές τους πτυχές, τα στοιχεία εκείνα που μας θυμίζουν τον εαυτό μας – άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο εύστοχα.
Η υπόθεση στα «Τακούνια στον βάλτο» εκτυλίσσεται στα ενδότερα της υπουργικής κατοικίας, στην κρεβατοκάμαρα. Ενα διπλό κρεβάτι, μια μπανιέρα και επιτοίχιες παπουτσοθήκες γεμάτες γόβες – οι οποίες άλλωστε είναι και η παθολογική αδυναμία της συζύγου του υπουργού – συνθέτουν το σκηνικό. Σκάνδαλα και ρουσφέτια, πολιτικές μηχανορραφίες, ένα σπίτι πάνω στο ρέμα κι ένα ξενοδοχείο που κάποιοι θέλουν να χτίσουν πάνω στον βάλτο, ερωτικά τρίγωνα και απιστίες, ένα βιβλίο που αισιοδοξεί να γίνει τηλεοπτική σειρά κι ο Τύπος να κυνηγά, να φωτογραφίζει, να ηχογραφεί και να αποτυπώνει τα πάντα…
Στη σκηνοθετική τους προσέγγιση ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας οργάνωσαν την παράσταση εστιάζοντας σε μια σκηνογραφική υπερβολή – χρώματα, φώτα, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, θέλοντας να τονίσουν το σουρεαλιστικό στοιχείο. Αμήχανες, αδικαιολόγητες κινησιολογικές υπερβολές και μια περιττή έμφαση στο φαρσικό στοιχείο – στην αρχή – οδηγούν σε καθυστερήσεις: η παράσταση ωστόσο βρίσκει τον ρυθμό της όσο προχωράει η ιστορία και η εξέλιξη των ηρώων.
Τα πρόσωπα
Ολα συμβαίνουν στην κρεβατοκάμαρα, ενώ το πάρτι που πραγματοποιείται εντός της υπουργικής κατοικίας μεταφέρεται στη σκηνή (και στο κοινό) μέσα από τις εκφραστικές περιγραφές των ηθοποιών που πηγαινοέρχονται, ακολουθώντας ρυθμούς και μουσικές. Με έναν ιδιαίτερο, έξυπνο, τρόπο αναγγέλλονται και οι αφίξεις των επώνυμων καλεσμένων, με σαφείς αναφορές σε υπαρκτά πρόσωπα. Η Μαριάννα Τουμασάτου (συγγραφέας) ενσωματώνει εύστοχα τα χαρακτηριστικά τους και δημιουργεί μικρά σκηνικά γεγονότα. Η Αθηνά Μαξίμου, στον ρόλο της συζύγου του υπουργού, αλλάζει διαρκώς γόβες και βρίσκει τον ρυθμό της όσο εξελίσσεται το έργο – κυρίως στον μονόλογό της. Ο Αιμίλιος Χειλάκης (υπουργός) καθυστερεί να ενταχθεί στο ύφος της παράστασης. Ο Αλέκος Συσσοβίτης, ανάμεσα στην πονηριά και την αφέλεια, αποτυπώνει με άνεση το φαύλο που χαρακτηρίζει τον πρώην υπουργό. Τέλος, ο Δημήτρης Φιλιππίδης μπολιάζει την παράσταση με το ταλέντο του – υπαινικτικά μεν, ουσιαστικά δε, (και) κωμικός.