Είναι μια πράξη τουλάχιστον τολμηρή ένας καλλιτέχνης στις μέρες μας να δημιουργεί τον τέταρτο δίσκο του. Στον χρόνο της δημιουργίας πρόκειται για ένα σημείο καμπής αφού έχει ν’ αντιμετωπίσει το ερώτημα αν θα επαναλάβει τον εαυτό του ή θα τον ανακαλύψει εκ νέου. Η απάντηση είναι σαφής στην περίπτωση της Πολυξένης Καράκογλου αν ακούσει κανείς την «Υπόσχεση», όπως τιτλοφορείται το νέο της άλμπουμ, το οποίο επιχορηγήθηκε από τον οργανισμό προστασίας συγγενικών δικαιωμάτων «Ερατώ». Μια υπόσχεση, όπως λέει, «προς τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που με ακούν και στηρίζουν τη δουλειά μου όλη αυτή τη δεκαετία, ότι θα συνεχίσω να μοιράζομαι τις αλήθειες μου με ειλικρίνεια και σεβασμό».
Πρόκειται για εννέα τραγούδια τα οποία αφορούν αντίστοιχες συνθήκες καθημερινότητας «από την ενδυνάμωση στη γονεïκότητα και από τον έρωτα στην ενηλικίωση». Πώς μπορεί να μετασχηματιστεί σε τέχνη η καθημερινότητα χωρίς να απολέσει η δημιουργός το δικαίωμα στον τρυφερό και κοφτερό στίχο; Η τέχνη οφείλει να εφευρίσκει τρόπους να μιλάει στον κόσμο με τον πιο διεισδυτικό τρόπο για το σήμερα. Ανάλογα με το θέμα, την ανάγκη, το κλίμα της εποχής και τα χρώματα του περιεχομένου, να βρίσκει δηλαδή τον καλύτερο τρόπο και στιχουργικά αλλά και μελωδικά να το διηγηθεί.
Σε αυτή την τέταρτη δισκογραφική της κατάθεση η τραγουδοποιός μοιράζεται τους στίχους με την Αθηνά Σπανού. «Είναι το δεύτερο ολοκληρωμένο μας άλμπουμ με την Αθηνά και το δεύτερο όπου υπογράφω μουσική. Οπως είναι εμφανές, όταν έχω κυκλοφορήσει δική μου μουσική, η Αθηνά είναι η πένα. Εχει έναν μοναδικό τρόπο και για αυτό την αγαπώ σε πολλά επίπεδα ως άνθρωπο, να συνοψίζει και να απαλύνει, να λυτρώνει και να συγκινεί. Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια σπουδαία ποιήτρια της γενιάς μας». Ιδιαίτερη και συγκινητική είναι η συμμετοχή στον δίσκο του γιου της Αλέξανδρου, στο κομμάτι «Μονάκριβό μου», που γράφτηκε για εκείνον και με αυτό τον κοίμιζε μέχρι πρόσφατα. «Οταν μπαίναμε στούντιο, ήταν 18 μηνών και μιλούσε λιγάκι, είχε μάθει το τραγούδι και τον ηχογραφήσαμε να το λέει. Αυτή η αποτύπωση στον χρόνο με συγκινεί κάθε φορά που το λέω ή το ακούω».
Εχεις αρκετά αιχμηρό λόγο στον δίσκο, όπως στο τραγούδι «Ειδήσεις των 8». Πώς γεφυρώνεις την αντίφαση, να στέκεσαι με τόσο κριτική διάθεση απέναντι στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και την ίδια στιγμή να τα χρησιμοποιείς για να προβάλλεις τη δουλειά σου;
Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι, ούτε όλες οι εκπομπές. Εχω την «πολυτέλεια» να έχω αποδεχτεί ποια είμαι και όντας ανεξάρτητη καλλιτέχνις, αν κάτι δεν μου αρέσει, δεν το κάνω. Οπότε, αν κάτι με φέρνει σε δύσκολη θέση, με προσβάλλει ή δεν ταιριάζει με το αξιακό μου σύστημα, το απορρίπτω. Κοστίζει; Ναι. Τις περισσότερες φορές. Αλλά είμαι ο εαυτός μου και κοιμάμαι τις νύχτες.
Επίσης μιλάς για γονεϊκότητα, ενηλικίωση, εύθραυστη γυναικεία ματιά, αδυσώπητη και παράλογη καθημερινότητα. Πώς βρίσκει χώρο η ελπίδα σε αυτό το ανελέητο παιχνίδι επιβίωσης;
Βρίσκει γιατί σε όλες αυτές τις εκφάνσεις της ζωής υπάρχει συνύπαρξη, φως, ευκαιρίες για δέσιμο και εξέλιξη, για αγώνα. Δεν χαρίζεται σε κανέναν η ομορφιά στις μέρες μας, τη βρίσκουμε με κόπο και πολλές προσωπικές θυσίες. Αλλά υπάρχει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.