Θερμό χειροκρότημα και συγκίνηση επεφύλαξε το κοινό της Θεσσαλονίκης στον συνθέτη, ο οποίος δεν κατάφερε να παραστεί στην τελετή του Ολύμπιον, όπου το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης επρόκειτο να του απονείμει τον τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο και τον ελληνικό πολιτισμό. Σύμφωνα με ανακοίνωση της διοργάνωσης, ο Σταύρος Ξαρχάκος θα λάβει τις ευχές του κοινού μέσω βιντεοσκοπημένου μηνύματος.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, ενημέρωσε τους θεατές πως «ένα μικρό κρυολόγημα τον κράτησε στην Αθήνα», προκαλώντας την απογοήτευση του κοινού. Εξήγησε ότι ο συνθέτης και η οικογένειά του διαβεβαίωσαν πως δεν πρόκειται για κάτι ανησυχητικό και πως, παρότι ελπίδα ήταν να αναρρώσει εγκαίρως, προτιμήθηκε να παραμείνει στην Αθήνα για λόγους προστασίας. Μετά το τέλος του Φεστιβάλ, θα οριστεί συνάντηση ώστε ο Σταύρος Ξαρχάκος να παραλάβει αυτοπροσώπως τον Χρυσό Αλέξανδρο.
Η διαδρομή του Σταύρου Ξαρχάκου στη δισκογραφία είναι μακρά και πλούσια, με τις μουσικές του να συνοδεύουν αγαπημένα θεατρικά έργα και κινηματογραφικές ταινίες. Έχει συνθέσει μουσική για δεκάδες παραγωγές, όπως «Το ταξίδι» και «Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, «Κόκκινα Φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη, «Διπλοπενιές» του Γιώργου Σκαλενάκη, «Γυμνοί στον δρόμο» του Γιάννη Δαλιανίδη, «Λυσιστράτη» του Γιώργου Ζερβουλάκου, «Κορίτσια στον Ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη και «Το Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Οι δύο τελευταίες απέσπασαν από τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ αυτών και το βραβείο μουσικής.
Ο Ορέστης Ανδρεαδάκης υπενθύμισε ότι «το 1962, όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε το τραγούδι “Τα δάκρυά μου είναι καυτά” για την ταινία “Το ταξίδι” του Ντίνου Δημόπουλου, ήταν μόλις 23 ετών». Από τότε και για έξι δεκαετίες, όπως υπογράμμισε, «έχει διαγράψει μια καταπληκτική καριέρα με τραγούδια που μας έχουν σημαδέψει, μας έχουν συγκινήσει, έχουν συνοδεύσει τα όνειρά μας, τις χαρές μας και τις λύπες μας».
Επιπλέον, ο καλλιτεχνικός διευθυντής τόνισε πως ο συνθέτης ξεχωρίζει για την ικανότητά του να ενσωματώνει διαφορετικά μουσικά ιδιώματα, όπως τζαζ, μπλουζ και κλασική μουσική, ενώ συχνά επένδυε τις ταινίες με ένα και μόνο τραγούδι, αναδεικνύοντας με μοναδικό τρόπο τις κινούμενες εικόνες.
Προσωπική ιστορία από τη Θέμις Μπαζάκα
Η ηθοποιός και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ, Θέμις Μπαζάκα, μοιράστηκε μια προσωπική της ανάμνηση με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Όπως ανέφερε, λίγο μετά τα 22 της χρόνια, συμμετείχε στην ταινία «Το Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Σε συνάντηση με τον συνθέτη, της ζητήθηκε να δοκιμάσει να τραγουδήσει για την ταινία.
Η ίδια περιέγραψε τη σκηνή: «Φτάνω εκεί, βλέπω έναν σοβαρό καλλιτέχνη, με κοιτά διερευνητικά, κάθεται στο πιάνο και μου λέει “για να δούμε τι ξέρεις”. Παίζει μια μελωδία και μου λέει “πες το”. Κόπηκαν τα πόδια μου, κόπηκαν τα χέρια μου, δεν μπορούσα να βγάλω ήχο». Παρά τις προσπάθειες του συνθέτη, δεν τα κατάφερε και ο ίδιος της είπε πως δεν θα πει τραγούδι στην ταινία, κλείνοντας το πιάνο. Η Θέμις Μπαζάκα σχολίασε με χιούμορ πως «ευτυχώς τα πήγα καλύτερα με την υποκριτική».
Για την ερμηνεία της στην ίδια ταινία, η ηθοποιός απέσπασε το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επίσης, ανέφερε πως το τραγούδι που δεν τραγούδησε ήταν το «Πρακτορείο», το οποίο ερμήνευσε ο ίδιος ο Σταύρος Ξαρχάκος στην ταινία.
Μετά την απονομή και τις αφηγήσεις, προβλήθηκε η ταινία «Το Ρεμπέτικο», που αφηγείται τη ζωή της ρεμπέτισσας Μαρίκας Νίνου, από τη γέννησή της στη Σμύρνη το 1919 έως τον θάνατό της στην Αθήνα το 1955. Προηγήθηκε οκτάλεπτο βίντεο με χαρακτηριστικά τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου από τον ελληνικό κινηματογράφο.