Οι Mechanimal βρίσκονται στην τελική ευθεία για την κυκλοφορία του καινούργιου τους άλμπουμ «15», που αναμένεται να φτάσει σε εμάς ψηφιακά, αλλά και σε μορφή βινυλίου, στις 30 Οκτωβρίου.
Η μπάντα που σχηματίστηκε το όχι και τόσο μακρινό 2011, σήμερα αποτελείται από τους Γιάννη Παπαϊωάννου, Freddie F. και Αγγελική Βρεττού. To «15» θα είναι η έβδομη ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά, η οποία εγκύπτει στο χάος – όχι ως καταστροφή, ούτε ως κατάσταση, αλλά ως εκείνο που βρίσκεται μαεστρικά κρυμμένο κάτω από το πέπλο του θορύβου.
Το χάος, για τους Mechanimal, αποτελεί το στάδιο κατά το οποίο ο θόρυβος παύει να σε αποσπά και η πραγματικότητα εμφανίζεται χωρίς φίλτρο. Προτού διεισδύσουμε στο χαοτικό σύμπαν των Mechanimal, ας φορέσουμε τα γυαλιά της μακιαβελικής φιλοσοφίας.
Εάν παρομοιάσουμε τον θόρυβο με τον τρόμο, τότε ίσως το χάος να είναι ακριβώς το σημείο που η ανθρωπότητα επιστρέφει στις βασικές της αρχές. Οπως ο τρόμος, κατά τον Μακιαβέλι, λειτουργεί ως το στοιχείο που επαναφέρει τις κοινωνίες στις εργοστασιακές τους ρυθμίσεις, έτσι κι ο θόρυβος μας φέρνει πιο κοντά στις πιο πρωταρχικές και αληθινές μας διαστάσεις. Ο άνθρωπος «αναβαπτίζεται» και το χάος αποτελεί μια ιδιότυπη σφαίρα, όπου το ανθρώπινο επανέρχεται πιο κοντά σε όλα αυτά που μοιάζουν από καιρό πια χαμένα.
Το νεύμα για το ξεχωριστό ταξίδι του χάους έχει ήδη γίνει. Οι Mechanimal κυκλοφόρησαν το single «Χωρίς συνδρομή» στις 2 Οκτωβρίου. Το τραγούδι μάς προσγειώνει σε ένα νυχτερινό σκηνικό που όλοι ίσως κάποτε να έχουμε βιώσει. Η νοσταλγία της ομορφιάς του έρωτα και η χαμένη εγγύτητα με τον άνθρωπο που κάποτε αγαπήσαμε βαθιά θεμελιώνουν το μουσικό σκηνικό του νέου single. Το φως και το σκοτάδι παίζουν ένα ιδιόμορφο μπρα ντε φερ, όπου το σκοτάδι είναι η αιχμή της αποκάλυψης που δεν θέλουμε να γίνει.
«Υπάρχουν νύχτες που τα φώτα τρεμοπαίζουν, σαν να ξέρουν πως ίσως είσαι εδώ», τραγουδά ο Freddie F. Ο ήρωας παροτρύνει το «άλλο» πρόσωπο να τα «ξεχάσει όλα», συμπληρώνοντας πως «ένα αστείο μάς κρατάει ζωντανούς». Το «αστείο» θα μπορούσε να λογιστεί ως το στοιχείο του μύθου, το οποίο αλληλοσυμπληρώνεται στη ζωή μας από την ακατανίκητη δίψα για αλήθεια και «φως»· για έλεγχο και δύναμη δηλαδή, αλλά την ίδια ώρα με την υπόρρητη βεβαιότητα ότι το «αστείο» συνθλίβει τη φτιασιδωμένη πραγματικότητα των κοινωνικών επιταγών και των καθωσπρέπει κανόνων.
Το σώμα στον κυβερνοχώρο
Ωσπου έρχεται η αποκάλυψη, πως αυτό που κυρίως ταλανίζει τον ήρωα είναι η επικυριαρχία της ψηφιακής περσόνας στον αναλογικό άνθρωπο. Μας μεταφέρει με λόγια, απλά, πώς τραγουδά για «μια cyber κούκλα» που θέλει «να ακουμπήσει, να τη φιλήσει, χωρίς συνδρομή»· μια μορφή που «απαλά την κλικάρει να τη φέρει κοντά». Σε αυτές τις λέξεις κρύβεται η αιχμηρή πραγματικότητα, με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο καθένας από εμάς. Σήμερα, που έχει γίνει κανονικότητα η απροσχημάτιστη εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου σώματος στον κυβερνοχώρο, τα όρια μεταξύ αναλογικού και ψηφιακού μοιάζουν να είναι αναπόφευκτα διάτρητα.
Το «15» ισορροπεί μεταξύ θορύβου και χάους, κι αν επιστρέψουμε στον Μακιαβέλι, ίσως και να βρισκόμαστε καθ΄ οδόν για μία ακόμα ανθρώπινη αποκάλυψη στον ρου της Ιστορίας. Πριν το χάος ξημερώσει, ας αφεθούμε στον καινούργιο ήχο των Mechanimal που, με τον καινούργιο τους δίσκο, επιστρέφουν στον αρχικό παλμό του ήχου που τους γέννησε.