Αν και έχουν περάσει μόνο 35 χρόνια (ή μήπως είναι πάρα πολλά;) από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλιαράκι του πολύ γνωστού, σπουδαίου θεσσαλονικιού ποιητή Νίκου – Αλέξη Ασλάνογλου «Ταξιδεύοντας στη δροσερή νύχτα» , μια «μάζωξη» 37 κειμένων σε 94 σελίδες (δεν υπάρχει κείμενο μεγαλύτερο των 3 σελίδων, αν και υπάρχουν και μερικά της μιας σελίδας), αισθάνεται κανείς πως ένα «επεξηγηματικό» παράρτημα θα έκανε την έκδοση απείρως πιο χρηστική.
Οχι πως δεν παραμένει πολύτιμη ακόμα και με τη σημερινή της μορφή, καθώς τα κείμενα μοιράζονται σε μια «λυρική» θεματολογία («Η εξοχική Λευκάδα», «Ποδηλατοδρόμια του Αιγαίου», «Μυρτιές στην Κάλυμνο», «Τα κομψοτεχνήματα της Πάρου»), και σε μια σύντομη διαπραγμάτευση γεγονότων και προσώπων μιας αντικαταστατής πνευματικής και πολιτικής επικαιρότητας, όπως θα χαρακτήριζες για παράδειγμα τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας, ή την υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ του ελληνικής καταγωγής Μάικλ Δουκάκη.
Ωστόσο, παρά την ανορθοδοξία της συγκατοίκησης, ολοφάνερη παραμένει η συγκίνηση του Ν.Α.Α., όταν με αφορμή μια συνάντηση, μια επέτειο, μια έκδοση, μιλάει για έναν ισραηλίτη συγγραφέα, χωρίς να αναφέρει καν το όνομά του, για την αυτοκτονία του φίλου του ποιητή Αλέξη Τραϊανού, για τους επίσης φίλους του ποιητές Γιώργο Θέμελη και Σταύρο Βαβούρη, για τον θάνατο ενός άγνωστου νεαρού ντραμίστα, ή για τη γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη, ενώ τη διασχίζει δύο μήνες μετά τους σεισμούς του 1978.
Μια συγκίνηση τελικά έξοχα υπογραμμισμένη από τον τίτλο του βιβλίου, καθώς αναγνωρίζουμε να είναι τα αγαπημένα πρόσωπα φίλων ποιητών και οι νοσταλγημένοι τόποι που μεταμορφώνονται σε «δροσερή νύχτα». Μια άλλη ομορφιά, ακόμη και τα πιο περιστασιακά κείμενα ενός σημαντικού ποιητή να διαβάζονται ως ψηφίδες ενός συναρπαστικού μυθιστορήματος.