Μυρτώ Αλικάκη στα «ΝΕΑ»: «Να μη γινόμαστε θύματα πλαστών αναγκών»

Πόσο κοστίζει τελικά η επιβίωση; Και πόσο εύκολα μπορεί κανείς να πείσει τον εαυτό του ότι οι επιλογές του είναι αναγκαίες, όταν γύρω του όλα έχουν μετατραπεί σε παιχνίδι ισχύος, συμφερόντων και συναλλαγής; Τα ερωτήματα αυτά διαπνέουν το «Deadlift, άρση θανάτου», το νέο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου, που από τις 5 Οκτωβρίου ανεβαίνει στο θέατρο Εμπορικόν.

Με όχημα την πολιτική κωμωδία, η παράσταση κοιτάζει κατάματα μια οικεία πραγματικότητα, την ανάγκη να προσαρμοζόμαστε, να διεκδικούμε χώρο, να υπερασπιζόμαστε το δικό μας δίκιο ακόμα κι όταν αυτό συγκρούεται με το αντίστοιχο κάποιου άλλου. Η ιστορία αρχίζει να ξεδιπλώνεται όταν ένα νέο, σύγχρονο γυμναστήριο ανοίγει απέναντι από ένα παλιό συνοικιακό, φέρνοντας σε σύγκρουση έναν κόσμο όπου η ανάπτυξη μπορεί να σημαίνει ευκαιρία για κάποιους κι απειλή γι’ άλλους. Στον θίασο της παράστασης συναντάμε τη Μυρτώ Αλικάκη, η οποία μίλησε στο «Νσυν».

Ποιον ρόλο υποδύεστε στην παράσταση και πώς τον αντιμετωπίζετε;

Υποδύομαι τη Μαριέλα, γυναίκα του δημάρχου. Πρόκειται για μία γυναίκα τρυφερή αλλά με έντονα συναισθηματικά κενά που αναζητά την αποδοχή και την επιβεβαίωση με διάφορους τρόπους. Είτε μέσω της αγάπης, είτε μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Μοιάζει να είναι αρκετά αδύναμη ως χαρακτήρας αλλά έχει καλή ψυχή. Προσπαθώ να την αντιμετωπίσω με κατανόηση και αλήθεια…

Η μουσική παίζεται ζωντανά από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Τι αλλάζει στη σκηνική ενέργεια όταν ο ηθοποιός δεν είναι μόνο ερμηνευτής αλλά και μουσικός επί σκηνής;

Δεν παίζουμε όλοι οι ηθοποιοί κάποιο όργανο, άρα δεν είμαστε όλοι μουσικοί.

Ωστόσο, μας επηρεάζει όλους εξίσου το γεγονός ότι η μουσική είναι παντρεμένη με τον λόγο και γενικότερα συμμετέχουμε όλοι στα πάντα, δηλαδή είμαστε ένα σύνολο ανθρώπων που διηγούνται μία ιστορία και όχι ξεχωριστοί ρόλοι. Είναι η επιτομή της ομαδικότητας και είναι μία διαδικασία που με αφορά πολύ.

Η παράσταση ρωτά πού τελειώνει η προσωπική ευθύνη και πού αρχίζει η ευθύνη του συστήματος. Εσείς, ως άνθρωπος και όχι ως ηθοποιός, πού βάζετε αυτή τη γραμμή;

Η προσωπική ευθύνη είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να επηρεάσουμε το καθετί, τα κέντρα εξουσίας ή την οικονομία. Μπορούμε όμως σίγουρα να επηρεάσουμε με το προσωπικό μας παράδειγμα τον κύκλο των ανθρώπων που βρίσκεται γύρω μας.

Και κυρίως τα παιδιά μας. Και πιστεύω πως έχουμε απόλυτη ευθύνη στο να δημιουργούμε σχέσεις καθαρές και να στεκόμαστε όρθιοι απέναντι σε νοσηρές και πολωτικές αντιλήψεις.

Ο κόσμος του ενός γυμναστηρίου μιλά για προσωπική εργασία και φροντίδα, ο άλλος για ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό. Ποιο από τα δύο, ανάπτυξη ή φροντίδα θεωρείτε ότι έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα;

Εχουμε ανάγκη και την ανάπτυξη και τη φροντίδα. Αυτό που σίγουρα δεν έχουμε ανάγκη είναι το να γινόμαστε θύματα πλαστών αναγκών άρα και εργαλεία ενός καταναλωτικού συστήματος. Η ανάπτυξη οφείλει να μας προσφέρει φροντίδα όχι να μας απομακρύνει και να μας προκαλεί άγχος.

Μπορεί μια ανθρώπινη απώλεια να αλλάξει πραγματικά ένα σύστημα ή το σύστημα έχει την ικανότητα να απορροφά ακόμη και την τραγωδία;

Δυστυχώς, δεν πιστεύω ότι το σύστημα επηρεάζεται για πολύ από την ανθρώπινη απώλεια. Αυτό είναι κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά όταν μετά τόσες τραγωδίες προκαλούνται διαρκώς καινούργιες. Δυστυχώς, έχουμε βραχεία μνήμη και ζούμε τη ζωή μας με επίκεντρο ο καθένας τον εαυτό του, σαν να ήμασταν μικροί θεοί. Αυτό μου προκαλεί μεγάλη λύπη.

Τι είναι πιο επικίνδυνο για εσάς, η μεγάλη διαφθορά ή οι μικροί καθημερινοί συμβιβασμοί που την κάνουν να φαίνεται φυσιολογική;

Και τα δύο! Σίγουρα, όμως, όταν ένας άνθρωπος αλλοτριώνεται σε μεγάλο βαθμό και η ηθική του αμβλύνεται γίνεται παθητικός και απέναντι στη μεγάλη διαφθορά. Είναι κάτι που όλοι το βιώνουμε με κάποιο τρόπο. Χρειάζεται καθημερινή αντίσταση πιστεύω.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο προσωπικό σας «Deadlift»; Εκείνο το βάρος που σηκώνετε ξανά και ξανά, παρότι ξέρετε πόσο σας κοστίζει;

Νομίζω πως τα τραύματα του καθενός είναι το πιο μεγάλο βάρος. Είναι σαν να γυρίζεις στον τόπο του εγκλήματος κάθε φορά για να αλλάξεις κάτι. Ελπίζω και εύχομαι πως κάποια στιγμή μπορείς και να τα καταφέρεις.