«Κάν’ το! Κάνε την ταινία!». Αυτές ήταν οι λέξεις που ο σκηνοθέτης Πίτερ Φαρέλι άκουσε τον Σιλβέστερ Σταλόνε να λέει, όταν μια μέρα, πριν από αρκετά χρόνια, οι δύο καλλιτέχνες συναντήθηκαν στο Polo Lounge του Μπέβερλι Χιλς, για να συζητήσουν το ενδεχόμενο δημιουργίας της ταινίας «I play Rocky», με σκηνοθέτη τον Φαρέλι αλλά χωρίς τη συμμετοχή του Σταλόνε.
Ο Πίτερ Φαρέλι, σκηνοθέτης της σαχλής αλλά εμπορικά επιτυχημένης κωμωδίας των nineties «Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος», όπως και της πολύ ευαίσθητης, τρυφερής ταινίας nostalgia «Το πράσινο βιβλίο», δεν θα προχωρούσε στη δημιουργία του «I play Rocky» χωρίς την έγκριση, ίσως και την «ευλογία» του Σταλόνε.
Γιατί το «I play Rocky», μια ταινία γύρω από το παρασκήνιο της δημιουργίας του «Rocky», μιας από τις πιο επιδραστικές ταινίες όχι μόνο του αμερικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1970 αλλά της Ιστορίας του σινεμά, δεν θα είχε νόημα να γυριστεί χωρίς το ΟΚ του «πατέρα» του διασημότερου πυγμάχου στο σινεμά.
Δεν είναι και τόσο ειρωνικό που ο πυγμάχος Ρόκι Μπαλμπόα έσωσε τον Σιλβέστερ Σταλόνε, γιατί αν το καλοσκεφτείς, εφόσον ο ίδιος ο Σταλόνε ήταν ο δημιουργός του, ο ίδιος κατά κάποιο τρόπο έσωσε τον εαυτό του.
Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970 ήταν μια κόλαση για τον αμερικανό ηθοποιό, σεναριογράφο, παραγωγό και κατά καιρούς σκηνοθέτη, ο οποίος στις 14 του περασμένου Ιουλίου έγινε 80 ετών. Το ότι εκείνα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 ο Σιλβέστερ Σταλόνε δεν ήταν ο κινηματογραφικός σταρ που γνωρίζουμε σήμερα, εύκολα μπορεί κάποιος να το υποψιαστεί, ακόμα και αν δεν ξέρει λεπτομέρειες για την καριέρα του.
Ο αγώνας του Σταλόνε να ξεφύγει από την αφάνεια θα πρέπει να άγγιζε τα όρια της δυστυχίας. Γιατί ήταν ο αγώνας ενός άγνωστου ηθοποιού που προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του στη Νέα Υόρκη. Ζώντας στο Hell’s Kitchen αναζητούσε απεγνωσμένα έναν ρόλο που θα του έδινε την ευκαιρία να αποδείξει τι μπορούσε να κάνει.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε έβρισκε δουλειές και μάλιστα μία από τις ταινίες στις οποίες έπαιξε πριν από το θαύμα του Ρόκι ήταν το κλασικό πλέον νουάρ «Δέκα δολοφόνοι για τον ντετέκτιβ Μάρλοου» (Farewell my lovely) του Ντικ Ρίτσαρντς με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Μίτσαμ (ο Σταλόνε εκεί παίζει έναν γκάνγκστερ σε πολύ μικρό ρόλο).
Ομως ο ίδιος δεν πίστευε ότι οι συμπληρωματικοί ρόλοι, έστω σε μεγάλες ταινίες, ήταν το μόνο που είχε να προσφέρει. Άξιζε περισσότερα. Οπότε τι έκανε; Αντί να περιμένει κάποιος να του χτυπήσει την πόρτα προσφέροντάς του τη μεγάλη ευκαιρία, αποφάσισε να τη δημιουργήσει ο ίδιος.
Αρχισε να γράφει ο ίδιος μια ιστορία. Και η ιστορία αυτή ήταν του Ρόκι Μπαλμπόα, ενός άσημου πυγμάχου, ο οποίος όπως ο ίδιος ο Σταλόνε, αναζητούσε και αυτός την τελευταία ευκαιρία της ζωής του. Η ιστορία του Ρόκι ήταν, στην πραγματικότητα, η ιστορία του ίδιου του Σταλόνε.
Το μεγάλο «όχι»
Όμως, ο δρόμος της επιτυχίας έχει πάντα εμπόδια. Γύρω στο 1975, το σενάριο του «Ρόκι» από έναν άγνωστο, τότε, Σιλβέστερ Σταλόνε αναζητούσε επενδυτές και υποστήριξη στο Χόλιγουντ. Παρότι, όμως, η United Artists είχε σκεφτεί για τον ρόλο του Ρόκι Μπαλμπόα ήδη καταξιωμένους κολοσσούς (ο Αλ Πατσίνο και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ήταν ονόματα που είχαν ακουστεί), ο Σιλβέστερ Σταλόνε δεν υπέκυψε στην πίεση.
Εκείνη την καθοριστική στιγμή, είπε όχι στην προσφορά των 110.000 δολαρίων για τα δικαιώματα της ταινίας μαζί με έναν προκλητικό μισθό 360 δολαρίων την εβδομάδα. Αρνήθηκε να πουλήσει τα δικαιώματα της ταινίας που είχε ο ίδιος γράψει. Αν αυτή η ταινία γυριζόταν ποτέ, μόνον ο ίδιος θα κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. «Εγώ θα παίξω τον Ρόκι» ήταν αυτό που έλεγε ξανά και ξανά και ξανά όταν η προσφορά ανέβαινε. «Δεν κάνω πίσω. Ούτε για ένα εκατομμύριο δολάρια, ούτε για δέκα».
Ο Πίτερ Φαρέλι ήξερε ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας εξαιρετικά συναρπαστικής ταινίας, η οποία όμως μόνο με τη σύμφωνη γνώμη του Σταλόνε θα άξιζε πραγματικά. Ο Σταλόνε όχι μόνο του είπε να κάνει την ταινία, αλλά μοιράστηκε με τον σκηνοθέτη λεπτομέρειες από εκείνη την περίοδο της ζωής του.
Ανάμεσά τους ήταν και η μουσική που άκουγε ενώ έγραφε το σενάριο του «Ρόκι» – Buffalo Springfield, πρώιμοι Hall and Oates και Procol Harum. Οι λεπτομέρειες αυτές πέρασαν στην ταινία και βοήθησαν τον Φαρέλι και τον σεναριογράφο του «I am Rocky» Πίτερ Γκαμπλ να ανασυνθέσουν όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ο «Ρόκι» γεννήθηκε. Πολύτιμη πηγή ήταν και το The Official Rocky Scrapbook, το αυτοβιογραφικό λεύκωμα του Σταλόνε για τα γυρίσματα του «Ρόκι».
Ο πρωταγωνιστής
Βεβαίως, σε μια τέτοια ταινία, περισσότερο από τον σκηνοθέτη, το σενάριο ή τη σκηνογραφική ανάπλαση της εποχής, το Α και το Ω είναι το πρόσωπο.
Ποιος ηθοποιός θα αναλάμβανε τον ρόλο του Σιλβέστερ Σταλόνε και την ίδια ώρα του Ρόκι Μπαλμπόα; Και να που η ιστορία του άγνωστου που αναζητά τη μεγάλη ευκαιρία συνεχίζεται και εδώ. Κανείς δεν γνώριζε τον ηθοποιό Άντονι Ιπόλιτο, όταν αυτός χτύπησε την πόρτα της παραγωγής του «I play Rocky».
Δεν περίμενε φυσικά ότι αυτό θα οδηγούσε κάπου συγκεκριμένα, είχε, όμως, προετοιμαστεί για τον Σταλόνε πολύ πριν μάθει ότι η ταινία βρισκόταν σε ανάπτυξη. Είχε μελετήσει τις πρώτες εμφανίσεις του Σταλόνε, είχε διαμορφώσει τη φωνή και τον ρυθμό ομιλίας του, ήξερε τον τρόπο που κινούνταν.
Είχε ψάξει ακόμη και μια λιγότερο γνωστή ταινία του, το «Rebel», προκειμένου να συμπληρώσει την εικόνα. Και τι έκανε; Γύρισε ένα μικρό ασπρόμαυρο βίντεο στο υπόγειο της γιαγιάς του στο Λονγκ Αϊλαντ. Αγόρασε έναν σάκο του μποξ, τον κρέμασε και έβαλε έναν φίλο του να κινηματογραφήσει.
Ένας εξάδελφός του κρατούσε μια λάμπα. Η μικρή αυτή προσωπική παραγωγή ήταν, κατά κάποιον τρόπο, η δική του εκδοχή του «Ρόκι». Οπως ο Σταλόνε είχε κάνει τα πάντα για να πείσει τους παραγωγούς να γυρίσουν την ταινία του, έτσι και ο Ιπόλιτο ήθελε τουλάχιστον να δώσει στον εαυτό του μια ευκαιρία. Και κέρδισε.