Λίγο πριν πάει να ψηφίσει, την Τρίτη, ο Γκάντι Αϊζενκοτ επισκέφθηκε τον τάφο του γιου του, Γκαλ – σκοτώθηκε τέλη του 2023 στη Γάζα, στα 25 του χρόνια, στη διάρκεια επιχείρησης για τη διάσωση ομήρων. Δεν ήταν απλώς μια προεκλογική εικόνα, παρέπεμπε στο προσωπικό του πένθος και στη δέσμευσή του να δικαιώσει τη θυσία του γιου του, επιδιώκοντας μια διαφορετική πορεία για το Ισραήλ.
Το επονομαζόμενο «μπλοκ της αλλαγής», με επικεφαλής τον ίδιο, προσερχόταν στις εκλογές έχοντας προηγηθεί σταθερά στις δημοσκοπήσεις και με την πεποίθηση ότι ο στόχος του ήταν εφικτός. Αντίθετα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έφτασε στις εκλογές πολιτικά καταπονημένος. Κι όμως, απέφυγε την ήττα: αυτό και μόνο αποτελεί νίκη για τον ίδιο.
Ενα από τα παράδοξα αυτών των εκλογών, σχολίασε ο ανταποκριτής της «Monde» στην Ιερουσαλήμ, είναι ότι το αποτέλεσμα συνιστά μεν αριθμητική αποδοκιμασία για τον Νετανιάχου, επιβεβαιώνει όμως παράλληλα πως η απόρριψη του ίδιου και της πολιτικής του δεν συνιστά από μόνη της ούτε πρόγραμμα ούτε όραμα. Η ιδιαίτερα προσεκτική στρατηγική του Αϊζενκοτ, βασισμένη πλήρως στην αντιπαράθεση με τον Νετανιάχου, δεν κατάφερε να του δώσει την απαραίτητη ώθηση. Ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα ασφαλώς έπαιξαν και οι σύμμαχοί του στο μπλοκ, που δεν συσπειρώθηκαν πραγματικά πίσω του. Αλλά και ο χαρακτήρας του, σε αντιδιαστολή με εκείνον του αντιπάλου του: σοβαρός και έντιμος ο ένας, σύμφωνα τουλάχιστον με τη δημόσια εικόνα του, άνθρωπος χωρίς φραγμούς ο άλλος, όπως τουλάχιστον τον περιγράφει στη «Haaretz» ο Αμος Χάρελ.
Μαέστρος της πολιτικής επιβίωσης, ο «Μπίμπι» εμπιστεύτηκε την ικανότητά του να καλλιεργεί και να αξιοποιεί τους φόβους των Ισραηλινών για την ασφάλειά τους. Διάφορες μελέτες, εξήγησε στην ισραηλινή τηλεόραση ο Ασα Σαπίρα, ειδικός στην πολιτική επικοινωνία, δείχνουν ότι «οι άνθρωποι που έχουν μεγαλύτερη τάση να αισθάνονται φόβο ψηφίζουν συχνότερα τη Δεξιά», όχι μόνο στο Ισραήλ, παντού. Τα κινδυνολογικά μηνύματα του Νετανιάχου – όπως η ΑΙ εικόνα μιας ιρανικής πυρηνικής βόμβας πάνω από το Τελ Αβίβ – πιθανότατα «έβγαλαν τους αναποφάσιστους από το σπίτι» ή «τους απέτρεψαν από το να ψηφίσουν άλλα κόμματα».
«Είναι μια αποτελεσματική στρατηγική», καθώς θέτει στους ψηφοφόρους το ερώτημα «αν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν το ρίσκο της αλλαγής». Παράλληλα με τον φόβο νέων επιθέσεων, ο Νετανιάχου καλλιεργούσε, ήδη από την προεκλογική περίοδο, και έναν φόβο ακόμη βαθύτερα ριζωμένο στην εβραϊκή πλειοψηφία της ισραηλινής κοινωνίας: τον φόβο απέναντι στους Αραβες, ακόμα και όταν είναι, εν προκειμένω, πολίτες του Ισραήλ.
Πώς θα μπορούσε το μπλοκ της αλλαγής να συνεργαστεί πολιτικά με τα αραβικά κόμματα όταν επικρέμανται πάνω τους υποψίες ότι «έκλεψαν» τις εκλογές με καταριανό χρήμα; Και πώς να επιδιώξει νέες εκλογές, όταν όλοι προεξοφλούν ότι θα τα πήγαινε χειρότερα; Αν πραγματοποιήσει ο Νετανιάχου μετά τις midterms, όπως φημολογείται, νέα επίθεση στο Ιράν μαζί με τον Τραμπ, η παγίδα γύρω από τον Γκάντι Αϊζενκοτ θα κλείσει ερμητικά.