Στον πυρήνα της πρωθυπουργικής πολιτικής του Αντι Μπέρναμ, του νέου πρωθυπουργού της Βρετανίας, βρίσκεται ένας κόμπος· τον οποίο καλείται να δένει και να λύνει, επιδεικνύοντας ικανότητες ηγέτη ο οποίος σε χαλεπούς καιρούς θα αποδείξει ότι μπορεί και έχει τη θέληση να κυβερνήσει με σύνεση και επινοητικότητα. Αυτός ο κόμπος βρίσκεται στη γραβάτα. Και η απουσία της στο ντύσιμο του πρωθυπουργού χαρακτηρίζει το λεγόμενο «andycore», που αναλύει ο βρετανικός Τύπος παρατηρώντας το ξεκίνημα της κυβέρνησής του.
Για τους σημερινούς πολιτικούς η πλοήγησή τους ανάμεσα στα ρούχα είναι απαραίτητη για τα μηνύματα που στέλνει η δημόσια εικόνα τους. Στην περίπτωση του βρετανού πρωθυπουργού, προερχόμενου από το Κόμμα των Εργατικών, και ο οποίος θεωρείται τελευταίο ανάχωμα στον δεξιό λαϊκισμό και τις ρατσιστικές απόψεις του Νάιτζελ Φάρατζ, αυτές οι ενδυματολογικές επιλογές είναι προσεκτικά σχεδιασμένες στρατηγικές παρά μια τυχαία έκφραση των σύγχρονων τάσεων που υιοθετούν οι επαγγελματίες μέσης ηλικίας.
Προφανώς φοράς γραβάτα, όταν αναλαμβάνεις πρωθυπουργικά καθήκοντα και συναντάς τον βασιλιά σου, Κάρολο Γ’, δηλώνοντας σύμπνοια προς τους θεσμούς, αλλά και κατανόηση των συμβιβασμών που συνεπάγεται αυτή η ύπαρξη της γραβάτας, δεμένη κόμπος στον λαιμό σου. Μπορεί όμως να λειτουργήσει, και ως υπενθύμιση για τους θεατές, ότι ο Αντι Μπέρναμ έχει τον τρόπο να φέρνει αποτελέσματα και όταν δεν τη φορά. Γιατί η επιτυχημένη δημαρχιακή θητεία του συνέβαλε στην οικονομία του Μάντσεστερ.
Ο δημοσιογραφος Σάιμον Μιλς σε ραδιοφωνική εκπομπή του Radio Times αποκωδικοποιεί το στυλ του κατοίκου της Ντάουνινγκ Στριτ βασισμένο στην απουσία γραβάτας. Βέβαια στη δική μας επικράτεια μπορούμε να δηλώσουμε πρωτοπόροι, αφού ο Αλέξης Τσίπρας εισήγαγε το no-tie aesthetic, ως ένα είδος επαναστατικής πράξης, πριν από δώδεκα χρόνια.
Τα στοιχεία της εμφάνισης του Μπέρναμ είναι δηλωτικά ότι φυσάει αλλαγή στην Ντάουνινγκ Στριτ: απλές μπλούζες με λαιμόκοψη, σακάκια σε άνετη γραμμή χωρίς κοφτή εφαρμογή, έως και μαύρα τζιν παντελόνια. Η γκαρνταρόμπα εμπλουτίζεται με βαθύ μπλε και μαύρα κομμάτια· και οπωσδήποτε χαμηλά vintage αθλητικά παπούτσια – κατά προτίμηση Adidas σαν αυτά που φοράνε οι αδελφοί Γκάλαχερ των Oasis, συμπατριώτες του από το Μάντσεστερ. Ενα ύφος εργατικής αξιοπρέπειας δηλαδή, που αφορά τους άνδρες ψηφοφόρους μέσης ηλικίας.
Εκείνους που δεν είναι υπερβολικά περιποιημένοι, αλλά μία νευρωτική αίσθηση καθήκοντος ξεφεύγει από το κουμπωμένο γιακαδάκι της μπλούζας τους. Και οι οποίοι αν είναι και πατέρες, με αυτά τα ρούχα συνοδεύουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Ο Κένι Φάρκουαρσον, αρθρογράφος των Τάιμς του Λονδίνου στο ενημερωτικό δελτίο του στο Substack, «The Jaggy Thistle», εξήγησε ότι άρχισε να σκέφτεται τι φορούσε ο πολιτικός, αφού κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και συνειδητοποίησε ότι του μοιάζει. Το «andycore», έγραψε, είναι ο ορισμός της οικειότητας.
Ο Αντι Μπέρναμ δεν απέκτησε ακόμη κάποιο αναγνωριστικό ένδυμα που να φέρει το όνομά του. Οπως λέμε το «σακάκι Μάο», το «μιλιτέρ τζάκετ Αϊζενχάουερ» ή το μεταξωτό χαλαρό πολύχρωμο μπατίκ πουκάμισο Μαντίμπα του Νέλσον Μαντέλα. Επιδέξιος όμως στη σημειολογία της σιωπηλής επικοινωνίας, πλησίασε πολύ κοντά, ώστε να δώσει το όνομά του σε ένα στυλ. Με την κουμπωμένη του σιλουέτα, σαν μέλος βρετανικού ποπ συγκροτήματος, το «andycore» συμπληρώνει το αφήγημα των προσπαθειών του, να εργαστεί εντατικά για την αλλαγή της οικονομικής κατάστασης του μέσου Βρετανού.