Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι το κρίσιμο για το κόμμα του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά). Σε σειρά επαφών που θα έχει με τους στενούς συνεργάτες του, αλλά και έναν κύκλο βουλευτών νυν και τέως, θα αποφασιστεί, όχι το αν θα προχωρήσει στο εγχείρημα (αυτό είναι τελειωμένη υπόθεση – θα το κάνει!), αλλά ο χρόνος ανακοίνωσης του νέου κόμματος.
Πρέπει να αναφέρω ότι στο εσωτερικό τού υπό σύσταση κόμματος υπάρχουν δύο ρεύματα σκέψης. Το πρώτο είναι αυτό που ακολουθείται έως τώρα και το οποίο χονδρικά περιγράφεται ως εξής: δεν ανακοινώνουμε μέχρι… να ανακοινώσουμε, ώστε στο μεταξύ να αυξάνεται ο εκνευρισμός τους, να μας επιτίθενται και να μας καθιστούν με τον τρόπο αυτό απευθείας συνομιλητές τους. Με αυτή τη στάση εμείς κερδίζουμε, αυτοί χάνουν (όπου «αυτοί» βάλτε εσείς με τη σειρά Μητσοτάκη, Μέγαρο Μαξίμου, υπουργούς κ.λπ.).
Το δεύτερο ρεύμα σκέψης τάσσεται υπέρ της σύντομης ή και άμεσης ανακοίνωσης του νέου πολιτικού φορέα με κύριο σκεπτικό «ό,τι κερδίσαμε από το “ναι – όχι κόμμα” το κερδίσαμε και τώρα ήρθε η ώρα να το αναγγείλουμε, διότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αν παρατείνουμε την καθυστέρηση». Ποιος είναι ο κίνδυνος; Να κουραστεί ο κόσμος και να γυρίσει την πλάτη στον Αντώνη Σαμαρά.
Οφείλω να ενημερώσω ότι ο πρόεδρος Αντώνης, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής και ο υποστηρικτής του πρώτου ρεύματος σκέψης, «ναι – όχι κόμμα», τώρα έχει μετακινηθεί, εξού και οι αλλεπάλληλες συσκέψεις αυτού του Σαββατοκύριακου.
Δεν στοιχηματίζω, ποτέ δεν το κάνω άλλωστε, αλλά νομίζω ότι αύριο βράδυ, το πολύ μεθαύριο, θα ξέρουμε τι θα γίνει…
Τι δείχνουν οι μετρήσεις
Στο μεταξύ, το Μέγαρο Μαξίμου μετράει και ξαναμετράει το «κόμμα» Σαμαρά, σε μια προσπάθεια να διακρίνει πού πάει το πράγμα και αναλόγως οι επιτελείς να καταστρώσουν μια στρατηγική αντιμετώπισής του. Εγκύρως ενημερώνω λοιπόν ότι από τα στοιχεία που έχουν, και είναι διασταύρωση στοιχείων από δημοσκοπήσεις και focus groups, το «κόμμα» Σαμαρά φαίνεται να συγκεντρώνει 4%-5% την πρώτη Κυριακή των εκλογών και να δέχεται ισχυρή πίεση σε πιθανή δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Παρότι αναντίστοιχο με τις μαζικές επιθέσεις που εξαπολύουν εναντίον του ο Πρωθυπουργός, υπουργοί και στελέχη της ΝουΔου, το «κόμμα» Σαμαρά δεν πλήττει, λέει, τόσο την κυβερνητική παράταξη, αλλά το κόμμα… Καρυστιανού!
Και πως ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων του, που μπορεί να φτάνει και το 2%, προέρχεται από τον λεγόμενο… καναπέ – ήτοι, ψηφοφόρους που σήμερα καταγράφονται στο «δεν ξέρω – δεν απαντώ» και παραδοσιακά αθροίζονται στην αποχή.
Για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, υποστηρίζουν οι ίδιες πηγές, υφίσταται κανονική αφαίμαξη. Χάνει πάνω από 2 μονάδες και κινδυνεύει να μην εισέλθει στη Βουλή, συγκεντρώνοντας ποσοστό κάτω από το 3%…
Όνομα με ισχυρό συμβολισμό
Και κάτι τελευταίο, το οποίο το αφήνω εδώ να υπάρχει. Αναφέρομαι στην ονομασία του νέου κόμματος. Το όνομα, λέει, θα εμπεριέχει ισχυρό συμβολισμό, ήτοι θα δίνει έμφαση στον εθνικό χαρακτήρα του κόμματος και θα συμπληρώνει την προσπάθεια του αρχηγού να εγκαταστήσει τα εθνικά θέματα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Πώς θα επιτευχθούν όλα αυτά; Μόνο με ένα όνομα. «Ελλάδα»! Και ίσως με έναν επιθετικό προσδιορισμό. Θα είναι το «δυνατή»; Θα είναι το «ισχυρή»; Θα δείξει. Σύντομα, στις οθόνες μας.
Τι είπε ο Καλίν στον Μητσοτάκη
Βλακωδώς η κυβέρνηση δεν ανακοίνωσε τη συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου του Α’ με τον αρχηγό της ΜΙΤ Ιμπραήμ Καλίν – τον πλέον έμπιστο του προέδρου Ερντογάν. Η ηλίθια σκέψη που επικράτησε στο μυαλό τους είναι ότι δεν θα διέρρεε η συνάντηση, αλλά, όπως παγίως συμβαίνει, τίποτε δεν μένει κρυφό και όλα κάποια στιγμή βγαίνουν στο φως.
Κάπως έτσι, πληροφορηθήκαμε από τις τουρκικές εφημερίδες ότι ο Καλίν έγινε δεκτός από τον Πρωθυπουργό και η συζήτηση μεταξύ των δύο ανδρών οδηγήθηκε σε… ξέρες, με κίνδυνο να ναυαγήσει.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μάλλον όχι. Κατά την πηγή μου, οι τουρκικές εφημερίδες έπαιξαν το παιχνίδι της κυβέρνησής τους, η οποία θέλει να πουλήσει «σκληράδα» για εσωτερική κατανάλωση, μήπως και ισοσκελίσει τις καρπαζιές που έφαγε στη Συρία από τους Ισραηλινούς προ εβδομάδων.
Οι δικές μου πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Καλίν ενημέρωσε τον Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται τίποτε από τη συμφωνία της Μέκκας, μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, και πως η Τουρκία έχει μεν θέμα με τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, αλλά δεν πρόκειται να προχωρήσει σε κανενός είδους επιθετική ενέργεια.
Τι άλλο είπε ο αρχηγός της ΜΙΤ; Οτι ο πρόεδρος Ερντογάν θα εκτιμούσε αν η Ελλάδα μεσολαβούσε στο Ισραήλ να πέσουν οι τόνοι στη μεταξύ τους αντιπαράθεση, η οποία δεν συμφέρει κανέναν. Ο Μητσοτάκης το ανέλαβε, αλλά δεν είμαι ενήμερος αν διαβίβασε το μήνυμα και με ποιο τρόπο. Οπως δεν γνωρίζω και αν το μήνυμα είχε και πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο – κάτι που να αφορά λ.χ. τη στάση των δύο χωρών στη Συρία.
Γκρίνιες για τον κακόκεφο πρόεδρο
Ολοκληρώνεται αύριο η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης, και είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης που την ολοκληρώνει. Απόψε με την ομιλία στο Βελλίδειο και αύριο στον ίδιο χώρο με τη συνέντευξη προς τους δημοσιογράφους. Μέχρι να συμβούν αυτά, ας επανέλθουμε στα της προηγούμενης εβδομάδας, και ειδικότερα στην εικόνα του προέδρου Κυριάκου του Α’, που «τρόμαξε» τους δικούς του. Ο πρόεδρος ήταν εμφανώς κακόκεφος, δεν είχε τέμπο, και επιπλέον οι διορθώσεις που έκανε προσωπικά στην ομιλία του άφησαν πολλά κενά. Για παράδειγμα, υπουργοί τραβάνε τα μαλλιά τους που δεν ονομαστικοποίησε το 500άρικο που θα δοθεί στους δημοσίους υπαλλήλους. Και ειδικότερα γιατί χρησιμοποίησε τον όρο «δημόσιοι υπάλληλοι» και απέφυγε να δηλώσει δίνω 500 ευρώ στους υγειονομικούς (που διαμαρτύρονται διαρκώς), στους δασκάλους και τους καθηγητές, τους αστυνομικούς, τους πυροσβέστες κ.λπ.
Χάσαμε το δάσος γιατί έδειχνε το δέντρο, μου είπε κατηφής ένας υπουργός του προέδρου Κυριάκου.
Ειρήσθω εν παρόδω, τα «μούτρα» και η κακοκεφιά του προέδρου Κυριάκου του Α’ αποτέλεσαν αντικείμενο διαρκούς σχολιασμού σε ολόκληρη την αίθουσα του Βελλίδειου.
Το «κάτι έχει, δεν μπορεί» έδωσε και πήρε. Γιατί κατ΄ ανάγκην πρέπει να έχουν αυτά πολιτικό υπόβαθρο, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω. Ανθρωπος είναι κι αυτός, μπορεί να έχει τα προσωπικά του.
Πράσινες αναμνήσεις
Αν και Παναθηναϊκός, «βάζελος» κατά το κοινώς λεγόμενο, απολογούμαι διότι μου είχε διαφύγει εντελώς το βιβλίο με τίτλο «Ο στρατηγός και ο κανονιέρης – Ο Κοντός και ο Ψηλός», που έχει συγγράψει ο εκ Θεσσαλονίκης συνάδελφός μου Κώστας Μπλιάτκας. Ο Κώστας εξυμνεί με το βιβλίο αυτό μια φιλία δύο θρυλικών μορφών του ελληνικού ποδοσφαίρου, του Μίμη Δομάζου και του Αντώνη Αντωνιάδη, που χάραξαν με την παρουσία τους στα γήπεδα πολλές από τις καλύτερες σελίδες της ιστορίας του Τριφυλλιού. Το βιβλίο, που συνιστάται απολύτως για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, συμπεριλαμβάνει ένας πλήθος φωτογραφικών ντοκουμέντων, τα οποία αποτυπώνουν τη μαγεία της συνεργασίας των δύο αυτών κορυφαίων ποδοσφαιριστών, που μεσουράνησαν στα ελληνικά γήπεδα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίλητος.