Aποκάλυψη… ίσως

Από πολύ νωρίς στην καριέρα του Στίβεν Σπίλμπεργκ οι εξωγήινοι παίζουν σημαντικό ρόλο στις ιστορίες του και με την εξαίρεση του «Πολέμου των κόσμων» (2005), οι διαθέσεις του απέναντι στην εξωγήινη «απειλή» ήταν πάντα φιλική, όπως είχε φανεί στις «Στενές επαφές τρίτου τύπου» (1977) και – κυρίως – τον «Ε.Τ ο εξωγήινος» (1982).

Με την «Ημέρα αποκάλυψης» (Disclosure day, ΗΠΑ, 2026) που ανοίγει από σήμερα σε πολύ μεγάλο κύκλωμα αιθουσών, ο Σπίλμπεργκ πηγαίνει το θέμα ακόμα πιο μακριά «θυματοποιώντας» τους εξωγήινους στα χέρια των «κακών» ανθρώπων που στοχοποιούν πάντα αυτό που δεν καταλαβαίνουν, ή αυτό για το οποίο δεν καταβάλλουν λίγο κόπο ώστε να καταλάβουν.

Στην «Ημερα αποκάλυψης» ο εξωγήινος παράγοντας βρίσκεται στον πλανήτη μας εδώ και πολλά χρόνια, έχει καταπιεστεί αφόρητα από τις εξουσίες και τώρα ζητά να βρει το δίκιο του έχοντας ενσωματωθεί σε δύο ανθρώπους, μια μετεωρολόγο από το Κάνσας (Εμιλι Μπλαντ) και έναν πρώην κατάδικο για κυβερνοεπιθέσεις (Τζος Ο’ Κόνορ). Ο τελευταίος έγινε μέλος μιας μυστικής υπηρεσίας της αμερικανικής κυβέρνησης ειδικευμένης στις έρευνες γύρω από εξωγήινα όντα, από την οποία αποστάτησε έχοντας στη διάθεσή του καυτά στοιχεία που εκθέτουν εξουσίες σε μια περίοδο 79 ετών. Οι δύο αυτοί άνθρωποι θα γίνουν φορείς μιας… «εξωγήινης καμπάνιας» που στόχο έχει να αποκαλύψει στην ανθρωπότητα τα εγκλήματα που έχουν προκύψει από την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Ντυμένη με όλα τα στοιχεία της γοργής «αστυνομικής» περιπέτειας, με διαλείμματα «φιλοσοφικών» διαλόγων και με μια πολύ καλή Μπλαντ στον ρόλο μιας γυναίκας που φέρεται εκτός εαυτού χωρίς να το θέλει (μιλά κορεάτικα, ρώσικα και τη γλώσσα των εξωγήινων), η «Ημέρα αποκάλυψης» διόλου τυχαία ίσως, γυρίστηκε σε μια περίοδο που οι συζητήσεις για τη ζωή εκτός Γης έχουν αυξηθεί. Φυσικά, ο Σπίλμπεργκ θέλει να μιλήσει για τα εγκλήματα του ανθρώπου προς τον άνθρωπο έχοντας ως πρόσχημα το εξωγήινο στοιχείο. Ομως σε αφήνει αμήχανο απέναντι όχι τόσο σε αυτό που ουσιαστικά θέλει να πει αλλά στο πώς το λέει. Το όλο εγχείρημα διακρίνεται από τόσο ισχυρές δόσεις αφέλειας που απέναντί τους η σκηνοθετική μαγεία του Σπίλμπεργκ (γιατί όπως και να το κάνουμε, αυτός ο σκηνοθέτης είναι ένας μάγος της εικόνας) δείχνει αδύναμη.

Βλέποντας την ταινία δεν μπορούσε να μην μου περάσει από το μυαλό ο άψογος χειρισμός τόσο του Ντον Σίγκελ όσο και του Φίλιπ Κάουφμαν στις δύο εκδοχές της ταινίας «Invasion of the body snatchers» στις οποίες το εξωγήινο στοιχείο εισχωρεί στο ανθρώπινο αλλά με πολύ πιο υπόγειο, αθόρυβο αλλά και επιβλητικό τρόπο. Σίγουρα, πάντως, αυτή η ταινία θα γίνει η επιβεβαίωση των συνωμοσιολόγων οι οποίοι μιλούν εδώ και χρόνια για την ύπαρξη εξωγήινων όντων στον πλανήτη μας.