- Advertisement -
Σας επέλεξε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος όταν σπουδάζατε στο Εθνικό για να παίξετε στο «Λιβάδι που δακρύζει». Πήρατε εύκολα την απόφαση να εγκαταλείψετε τη σχολή;
Για πολύ λίγο ταλαντεύτηκα. Η ανάγκη μου να ασχοληθώ με το θέατρο, να μάθω και να εκπαιδευτώ, ήταν πρωταρχική και ήξερα ότι θα τη συνέχιζα, ίσως όχι στο Εθνικό. Το να μου δοθεί όμως η ευκαιρία να πρωταγωνιστήσω σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν θα ερχόταν ποτέ ξανά. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό.
Η σχολή είναι τόσο άκαμπτη;
Ηταν ιδιαίτερη η περίπτωσή μου, γιατί τα γυρίσματα κράτησαν δύο χειμώνες. Περιμέναμε τα σύννεφα. Ο πρώτος χειμώνας ήταν γεμάτος αλκυονίδες μέρες: βλέπαμε τον ήλιο και μας έπιαναν τα κλάματα. Οπότε περιμέναμε τον επόμενο χειμώνα. Ηταν δύσκολη η συνθήκη και ήμουν πολύ μόνη. Κερκίνη, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, όλη η Βόρεια Ελλάδα. Εκανα μια άλλη ζωή.
Ποτέ δεν το απομυθοποίησα και ακόμη νιώθω δέος. Δεν μετάνιωσα ποτέ. Δυσκολεύτηκα, υπέφερα, αλλά ήταν τεράστιο σχολείο. Οπως και η «Μεγάλη Χίμαιρα». Οταν διάβαζα το βιβλίο, έβλεπα μια Μαρίνα εντελώς διαφορετική από μένα. Κάπου όμως συνδέθηκα βαθιά: με μια νεύρωση να σπάσει κάτι, με μια ανάγκη αυτοκαταστροφής.
Υπήρξατε αυτοκαταστροφική;
Στο να φτάνω τον εαυτό μου σε όρια που έπρεπε να έχουν σταματήσει πολύ νωρίτερα. Σε επίπεδο εξάντλησης, σχέσεων, αντοχής.
Ως νέα μητέρα, πώς συγκρίνετε αυτό το συναίσθημα με το καλλιτεχνικό δέος που είχατε ζήσει;
Ο,τι κι αν έχω ζήσει στο θέατρο μου φαίνεται πια αστείο. Μόνο με το δέος του «Λιβαδιού» και της «Χίμαιρας» συγκρίνεται στα ίσα. Η μητρότητα, όμως, είναι παντοτινή – στη δουλειά ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα επιστρέψεις. Ζω τις πιο γεμάτες ευτυχίες νιώθοντας παράλληλα τρομερά ανήμπορη. Παρηγορούμαι με τη σκέψη ότι μια παρούσα, ανθρώπινη μαμά είναι πάντα αρκετή.
Οι «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», όπου υποδύεστε μια μητέρα, είναι ένα πολύ σκληρό έργο. Η μητρότητα άλλαξε τον τρόπο που προσεγγίζετε αυτόν τον ρόλο; Σας υπενθυμίζει τι δεν πρέπει να κάνετε;
Ακριβώς. Οταν ταυτίζεσαι τόσο με το παιδί σου, όταν δίνεσαι τόσο πολύ που το κάνεις αυτοσκοπό, μπορεί ύπουλα να πραγματώνεσαι μέσα από αυτό και να μη δεις ότι είναι ξεχωριστή οντότητα. Είναι πολύ ύπουλο το πώς μπορείς να μετακυλήσεις σε κάτι επικίνδυνο.
Ποια είναι τα δικά σας red flags;
Το «καλό παιδί» που προέρχεται από την ανάγκη που είχα να με αγαπάνε όλοι. Είναι, στην ουσία, ένα ύπουλο στοιχείο ναρκισσισμού. Φοβάμαι μήπως δεν της επιτρέψω να ανεξαρτητοποιηθεί, ή παίξω μαζί της ένα παιχνίδι γοητείας. Θα πρέπει να βάλω όρια, και κυρίως για εκείνη. Θα πρέπει να έχουμε τις συγκρούσεις μας, και αυτό με τρομάζει πολύ. Για την αγάπη μας δεν ανησυχώ. Ανησυχώ για το πώς θα διαχειριστώ μια οντότητα που κάποιες φορές μπορεί να μη με θέλει, που ίσως χρειαστεί να πετάξει μακριά μου. Θέλω όμως να είμαι εκεί για να το ζήσω.
Εσείς πότε αποτινάξατε το βάρος του «καλού παιδιού»;
Με αφορμή μια τρομακτική πίεση στη δουλειά και μια σχέση με θέματα. Σε συνδυασμό με τη δουλειά που έκανα με τον εαυτό μου, όταν κατάλαβα τι μου είχε λείψει, κατέρρευσε το αφήγημα του «καλού παιδιού». Ηταν ένας εικονικός ρόλος, η πατερίτσα μου, η ασφάλειά μου, η πανοπλία μου, η στολή μου. Και κατάλαβα ότι δεν είχε πια τις μαγικές δυνάμεις που διέθετε, ότι δεν ήταν αλήθεια.
Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα τρομερό θυμό και τεράστια ανάγκη να με φροντίσει κάποιος αλλά δεν ήξερα πώς να το διεκδικήσω. Επρεπε να βρω ένα καινούργιο λεξιλόγιο, ένα άλλο συντακτικό ζωής, και ακόμα το παλεύω. Ενιωσα εξαντλημένη.
Επεσα σε βαριά κατάθλιψη, όπου τίποτα δεν είχε νόημα, τίποτα δεν λειτουργούσε. Ηθελα μόνο να κλαίω όλη μέρα, σα μωρό. Κράτησε μήνες. Προετοιμαζόταν, απλωνόταν και στο ξέσπασμά της δεν μπορούσα να ανασάνω. Μ’ έσωσε η κατάθλιψη: η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαι καλά, ότι δεν αντέχω άλλο. Δεν είναι υπεράνθρωπο και απάνθρωπο αυτό που κάνουμε στον εαυτό μας και στους άλλους όταν τους επιβάλλουμε μια προσωπικότητα όλο γλύκα; Δεν είναι ούτε τίμια ούτε αυθεντική.
Ποιοι ήταν δίπλα σας;
Οι γονείς μου. Μου επετράπη να γυρίσω πίσω και να πάρω αυτό που δεν είχα χορτάσει: τη φροντίδα, το φαγάκι, το «άσ’ το πάνω μου, κάποιος φροντίζει για σένα, δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα». Και το πήρα. Ηταν πολύ μεγάλο πράγμα.
Και σήμερα, τι σας θεραπεύει;
Μια όμορφη, αναπάντεχα φωτεινή μέρα. Το αεράκι, η θάλασσα, η κάθαρση που προσφέρει το νερό. Ακόμα και το ξαφνικό κρύο στο σώμα, αυτό το ξύπνημα που κάνει σε όλο το σύστημα. Και, νομίζω, αυτό που μας θεραπεύει όλους: μια ζεστή αγκαλιά και μια κουβέντα με αλληλοκατανόηση και μοίρασμα.
Τι είναι αυτό που διεκδικείτε πλέον συνειδητά στην ζωή σας;
Το να βρίσκω την ουσία και την αλήθεια των πραγμάτων και να είμαι ειλικρινής όσο γίνεται. Είναι άσκηση, γιατί η δυναμική μου πάει πάντα στο να λειάνω, να γλυκάνω, να βάλω κάτω από το χαλί. Οταν συμβεί κάτι που με υπερβαίνει, θέλω να ειπωθεί στο τραπέζι. Να μη μείνει κρυμμένο.
Εχετε κάνει πράγματα που πλήγωσαν;
Σαφώς. Και άσχημα πράγματα. Ζητάω συγγνώμη – ίσως και εκνευριστικά πολύ. Είναι κι ένα βολικό πράγμα η συγγνώμη. Ομως έχει νόημα μόνο αν συνοδεύεται και από αλλαγή στάσης που ο άλλος μπορεί να δει από σένα. Πιο πολύ με απασχολεί η μετάνοια.
Η μετάνοια συνδέεται με την πίστη. Πιστεύετε;
Ζηλεύω ανθρώπους που μπορούν. Μικρή πήγαινα μόνη στην εκκλησία και προσευχόμουν. Εχω την αίσθηση ότι το θεϊκό υπάρχει σε αυτό που μας περιτριγυρίζει, ακόμα και στις εκφάνσεις που παλεύουμε να καταστρέψουμε και που μας μιλούν όλη την ώρα.
Γίνεστε αυτό που θέλατε;
Δεν θα γίνω ποτέ γιατί αν γίνω, γιατί θα προσπαθώ; Αλλάζει και αυτό που θέλουμε να είμαστε. Δεν υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να τον πιάσεις. Εξαρτάται από τις συναντήσεις σου, τις εμπειρίες σου, όσα σου συμβαίνουν. Η μητρότητα άλλαξε αυτό που πίστευα ότι ήθελα να είμαι. Δεν νιώθω ότι θα φτάσω ποτέ, αλλά αν ο προσανατολισμός μου είναι να γίνομαι όλο και πιο συνειδητή και ειλικρινής, είμαι ικανοποιημένη. Αυτό παλεύω.
Comments are closed.